22 March 2026 in Contemporary Politics
30 June 2019 in Etlik Veteriner Mikrobiyoloji Dergisi
Antibiyotiklerin artan kullanımı mikroorganizmaların direnç kazanmasına neden olmuştur. Bu durumda özellikle kolay elde edilebilen, daha az yan etkiye sahip bitki kaynaklı terapötik maddelere ihtiyaç duyulmaktadır. Zingiber officinale eski çağlardan beri tüm dünyada doğrudan antimikrobiyal etkinliğe sahip olması nedeniyle bakteriyel enfeksiyonların tedavisinde kullanılmıştır. Çalışmamızda Zingiber officinale bitkisinin Soxhlette hazırlanan etanol ekstraktlarının, standart Staphylococcus aureus (ATCC-25923), Escherichia coli (ATCC-25922) ve dirençli olduğu bilinen hastalardan izole edilmiş Acinetobacter baumannii ve Klebsiella pneumoniae etkenlerine karşı antibakteriyel aktivitesi ile, günümüzde kullanılan, ampisilin (AM), sefazolin (CZ), sefuroksim (CXM), meropenem (MEM),kolistin (CL), ofloksasin (OFX), sulfametoksazol/ trimetoprim (SXT), tetrasiklin (TE), gentamisinin (GM) etkilerinin agar difüzyon yöntemi ile karşılaştırılması amaçlandı. Bu çalışmada zencefil (Zingiber officinale) ekstraktının tüm test edilmiş bakterilerden Staphylococcus aureus karşı 5 µL ,10 µL,15 µL ve 20 µL ekstrakt emdirilen diskler çevresinde sırasıyla 7mm,10mm,11mm,15mm inhibisyon zon çapları ile ekstraktın artan miktarlarıyla etkisinin fazlalaştığı gözlendi. Escherichia coli’de ise sadece 20 µL ekstrakt uygulanan disk çevresinde 7mm inhibisyon zon çapı saptandı. Diğer bakterilerde ise ekstraktın etkinliğinin görüldüğü bir inhibisyon zon çapı oluşmadı. Sonuç olarak, Zingiber officinale’nin yapısındaki bileşiklerin Staphylococcus aureus ve Escherichia coli’ye karşı doza bağlı olarak antibakteriyel etkinliğe sahip olması dolayısıyla ekstraktın MİK ve MBK üzerine çalışmaların yapılmasının faydalı olacağı düşüncesindeyiz.
9 July 2026 in Uluslararası İlişkiler Dergisi
This article examines mediation as a form of strategic agency by comparing Qatar’s hedging in Gaza and Turkey’s balancing in Ukraine. It argues that mediation is increasingly instrumentalized by small and middle powers to manage uncertainty, enhance autonomy, and project influence in a fragmented international order. Drawing on theories of hedging and balancing, the study demonstrates how mediation functions as a key instrument through which these strategies are enacted. Qatar employs mediation as a cautious, risk-averse strategy to diversify alliances, safeguard regime security, and amplify its global reputation. At the same time, Turkey integrates mediation into a more assertive balancing approach that leverages military capacity, institutional ties, and regional ambitions. Using qualitative comparative analysis of diplomatic initiatives—including Qatar’s role in Gaza War talks and Turkey’s mediation in the Russia-Ukraine War—the article contributes to debates on non-Western diplomacy. It shows how mediation functions simultaneously as conflict management, reputational capital, and a strategic instrument of foreign policy.
20 September 2025 in Third World Quarterly
13 January 2026 in Southeast European and Black Sea Studies