30 September 2025 in International Journal of Innovative Technologies in Social Science
Research objectives: Type 2 diabetes mellitus significantly increases the risk of developing atherosclerosis and cardiovascular complications. Cardiovascular diseases are the leading cause of death in this patient population; however, diagnosis is often delayed due to the potential for atypical clinical presentation. The purpose of this review is to present the specific clinical and pathophysiological features of atherosclerosis in patients with type 2 diabetes mellitus, with particular emphasis on the distinct mechanisms of atherosclerotic development in these patients, as well as diagnostic and prognostic differences. Key findings: In the course of type 2 diabetes mellitus, atherosclerosis develops against a background of chronic metabolic disturbances such as hyperglycemia, insulin resistance, dyslipidemia, and chronic inflammation. Patients often present with atypical or minimal symptoms, which complicates early diagnosis. Standard cardiovascular risk assessment tools may underestimate the actual threat in this group. Current research is exploring the use of novel biomarkers and imaging techniques to improve the precision of risk stratification. Summary (conclusions): Atherosclerosis in type 2 diabetes mellitus is characterized by a distinct clinical and biological profile. Understanding these differences is essential for earlier diagnosis, more accurate risk assessment, and more effective cardiovascular prevention in this high-risk patient population.
20 May 2026 in Annales Academiae Medicae Silesiensis
Wprowadzenie: Cukrzyca typu 2 (type 2 diabetes mellitus – T2DM) to powszechne i postępujące zaburzenie metaboliczne, charakteryzujące się przewlekłą hiperglikemią i związane z istotnymi powikłaniami naczyniowymi. Chociaż insulinooporność i dysfunkcja komórek β pozostają kluczowe w jej patogenezie, uwaga skupia się ostatnio na roli reologii krwi w procesie chorobowym. Zmiany parametrów hemoreologicznych są coraz częściej uznawane za czynniki przyczyniające się do dysfunkcji mikrokrążenia w cukrzycy, nasilające niedotlenienie tkanek i mogące przyspieszać postęp powikłań cukrzycowych. Celem niniejszego przeglądu jest podsumowanie aktualnej wiedzy na temat zaburzeń reologicznych obserwowanych w T2DM, ze szczególnym uwzględnieniem ich podłoża patofizjologicznego, znaczenia klinicznego i potencjału jako celów terapeutycznych. Stan wiedzy: Zaburzenia hemoreologiczne odgrywają kluczową rolę w patologii naczyniowej T2DM. Zmiany te upośledzają mikrokrążenie, wpływają na niedotlenienie tkanek i zwiększają opór naczyniowy, przyczyniając się do powikłań naczyniowych, takich jak retinopatia, nefropatia, udar mózgu i choroba niedokrwienna serca. Coraz więcej dowodów wskazuje również na rolę białek osocza (np. AGER, HSP) i stresu oksydacyjnego w modulacji reologii krwi. Parametry hemoreologiczne zyskują zatem na znaczeniu nie tylko jako wskaźniki diagnostyczne, ale także jako cele terapeutyczne. Oprócz kontroli glikemii coraz większy nacisk kładzie się na interwencje poprawiające reologię krwi, w tym statyny w celu obniżenia poziomu fibrynogenu oraz pentoksyfilinę w celu zwiększenia odkształcalności erytrocytów i zmniejszenia lepkości. Wnioski: Zwiększona lepkość osocza, podwyższone stężenie fibrynogenu, agregacja erytrocytów i zmniejszona odkształcalność erytrocytów to najważniejsze parametry reologiczne, które warto monitorować. Utrzymanie optymalnego poziomu glikemii i lipidów, a także przyjmowanie leków takich jak statyny i pentoksyfilina poprawiają reologię krwi, zmniejszając ryzyko powikłań naczyniowych.