Bacterial infections are the most common cause of purulent soft tissue inflammations in the head and neck area. These bacteria are also responsible for the majority of inflammatory complications after third molar removal. The key to success of antibacterial treatment in both cases is the use of an appropriate antibacterial agent. The aim of the study was to evaluate the susceptibility profile of bacteria isolated from material collected from patients with intraoral odontogenic abscesses. The test material consisted of swabs taken from the odontogenic abscesses, after their incision and drainage. Another swab was collected from the lesion area, 10 days after the initial visit. Results were compared with an identical study conducted on a control group of healthy patients, who had undergone third molar removal. Bacteria identified in this study consisted of aerobic and anaerobic strains, both Gram-positive and Gram-negative. According to the EUCAST guidelines, none of the tested antibiotics was recommended for all identified bacteria. The percentage of bacterial strains sensitive to amoxicillin and clavulanic acid was 78.13% and 81.48% in the study and control groups, respectively, whereas, the percentage of those sensitive to clindamycin was 96.43% and 80.00%, respectively. For Gram-negative aerobic bacteria, gentamicin and ciprofloxacin were among medications affecting all cultured species. 100.00% of strains were found to be susceptible to these antibiotics. Statistically significant relationship between the presence of Gram-negative aerobic strains and the occurrence of complications was found. In the case of the most frequently occurring bacteria in the study, amoxicillin with clavulanic acid and clindamycin were shown to be very effective. In cases of severe purulent odontogenic inflammations, it is recommended to use a combination of antibiotics. Amoxicillin with ciprofloxacin and clindamycin with cefuroxime seem to be the proper choices based on the results of this study.

Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie właściwości, mechanizmu działania oraz skuteczności zastosowania ozonu we współczesnej stomatologii. Ozon jako alotropowa forma tlenu, o wzorze chemicznym O3, ma silne właściwości utleniające, co sprawia, że na jego działanie podatne są bakterie Gram-dodatnie, Gram-ujemne, wirusy, spory oraz komórki wegetatywne. Szerokie zastosowanie terapeutyczne w stomatologii ozon zawdzięcza właściwościom: przeciwdrobnoustrojowym, stymulującym układ odpornościowy, przeciwbólowym, detoksykacyjnym, antyhipoksyjnym, biosyntetycznym oraz biostymulującym. Ponadto znajduje zastosowanie w wielu dziedzinach stomatologii: w profilaktyce, stomatologii zachowawczej (wybielanie zębów, leczenie nadwrażliwości zębiny), endodoncji, stomatologii dziecięcej, ortodoncji, periodontologii i leczeniu chorób błony śluzowej jamy ustnej, protetyce oraz chirurgii stomatologicznej. Ozonoterapia, zarówno w postaci mieszaniny wodnej, jak i w formie gazowej, wspomaga efekty terapeutyczne, jednak dopracowania wymagają standardy jej zastosowania.