Ali Güney

Ali Güney

Auto-generated profile, based on publicly available information

Ali Güney

ZONGULDAK BÜLENT ECEVİT ÜNİVERSİTESİ ARKEOLOJİ BÖLÜMÜ

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

6Years (2021-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
6 May 2021 in Arkeoloji Dergisi
Verified
Journal Article
Closed access
HEHamza Ekmen
Hamza Ekmen
GEGülden Ekmen
Gülden Ekmen
AGAli Güney
Ali Güney
BABenjamin Arbuckle
Benjamin Arbuckle
GMGökhan Mustafaoğlu
Gökhan Mustafaoğlu
Ercan OktanErcan Oktan
Ercan Oktan
Anadolu’nun Batı Karadeniz kıyılarının arkeolojik araştırmalar açısından uzun yıllarıdır ihmal edilmiştir. Bölgede yürütülen arkeolojik çalışmaların büyük bir bölümü yüzey araştırmalarından oluşmaktadır. Kastamonu’nun Devrekani ilçesi yakınlarındaki Kınık yerleşiminde yürütülen çalışmalar ve Kdz. Ereğli’nin Karadeniz kıyısına yakın bir noktada bulunan Yassıkaya’da 2000 yılında gerçekleştirilen tek sezonluk kazı, bölgenin tarihöncesi kültürlerinin anlaşılmasına yönelik veri sağlayan kazılar olma özellikleri uzun yıllar korumuşlardır. 2017 yılında başlayan ve devam etmekte olan İnönü Mağarası kazıları ile birlikte bölgede tabakaya bağlı buluntu elde edilen yerleşimlere bir yenisi eklenmiştir. Bu nedenle, Yassıkaya ve İnönü Mağarası kazıları bölge arkeolojisi açısından önemli bir yere sahiptir. İnönü Mağarası kazıları aynı zamanda Zonguldak ilinde yürütülen ilk çok tabakalı yerleşim yeri kazısıdır. Söz konusu mağarada gerçekleştirilen kazılarda ulaşılan veriler, Batı Karadeniz kıyılarının tarihöncesi kültürler açısından son derece zengin ve özgün bir yapıya sahip olduğuna dair kanıtlar sunmuştur. Arkeolojik bulgular yanında farklı tabakalara ait radyokarbon tarihleri, bölgenin mutlak kronolojisin oluşturulması konusunda nerdeyse ilk verileri oluşturmaktadır. Beş ayrı kültür katmanı tespit edilen İnönü Mağarası’nda gerçekleştirilen kazılarında Kalkolitik Çağ’dan başlayarak aralıklarla Ortaçağ’a kadar uzanan bulgularla karşılaşılmıştır. Farklı uzmanlık alanları tarafından incelenen bu bulgular üzerinde yapılan çalışmalar, bölgenin kültürel gelişimine ve bölgeler arası ilişkilerine ışık tutmaktadır. Bu çalışmada İnönü Mağarası kazılarından elde edilen ilk sonuçların bir sentezi sunulacaktır.

29 September 2026 in Anasay
Verified
Journal Article
Closed access
AGAli Güney
Ali Güney
AGAyşegül Erden Güney
Ayşegül Erden Güney
Bu makale, 19. yüzyıl ve 20. yüzyılın ilk yarısında arkeoloji disiplininin Avrupa'da ulus-devlet inşası, emperyalist yayılmacılık ve ırksal hiyerarşilerin meşrulaştırılmasında nasıl ideolojik bir siyasi araca dönüştüğünü incelemektedir. Gustaf Kossinna'nın yerleşim arkeolojisi ve emperyalist Kutsal Kitap arkeolojisi gibi akımlar üzerinden şekillenen Avrupa merkezli tarih yazımı, Türkleri medeniyet kurma kabiliyetinden yoksun "sarı ırk" olarak ötekileştirmiş ve Anadolu üzerindeki Batılı işgal iddialarını haklı çıkarmaya çalışmıştır. Çalışma, bu dışlayıcı ve etnosentrik söylemlere karşı genç Türkiye Cumhuriyeti'nin, Atatürk'ün önderliğinde "Türk Tarih Tezi"ni geliştirerek arkeoloji ile antropolojiyi nasıl bir "entelektüel meşru müdafaa" kalkanı olarak kullandığını analiz etmektedir. Gerçekleştirilen devasa antropometrik anketler ve Alacahöyük gibi ilk milli arkeolojik kazılarla, Türklerin brakisefal (geniş kafataslı) Alp ırkına mensup olduğu ve Anadolu uygarlıklarının otokton kurucuları olduğu tezi bilimsel verilerle dünya akademisine sunulmuştur. Sonuç olarak makale, Avrupa'nın dışlayıcı arkeoloji geleneğine karşılık; Türkiye Cumhuriyeti'nin dönemin bilimsel yöntemlerini (antropolojik sınıflandırmalar vb.) bir entelektüel meşru müdafaa aracı olarak kullanmasını ele almaktadır. Batı'nın aksine Anadolu'nun çok katmanlı geçmişini kapsayıcı bir şekilde sahiplenen Atatürk dönemi arkeoloji politikalarının salt ideolojik bir kurgu olarak değil; egemenlik mücadelesi veren genç bir devletin hayatta kalma kaygısı ve dönemin tarihsel kısıtlılıkları bağlamında değerlendirilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.

30 June 2026 in Karaelmas Sosyal Bilimler Dergisi
Verified
Journal Article
Closed access
AGAyşegül Erden Güney
Ayşegül Erden Güney
AGAli Güney
Ali Güney
Bu makale, arkeoloji literatüründe “nesnelerin öldürülmesi” olarak bilinen ritüel tahribat uygulamalarını Eski Anadolu ölü gömme gelenekleri çerçevesinde incelemektedir. Çalışmanın temel amacı, mezarlara bırakılan eşyaların, özellikle metal silah ve kapların kasıtlı olarak bükülmesi ya da parçalanması uygulamasını basit bir kaza, doğal süreç ya da mezar soygununa bağlı tahribat olarak değil; yaşayanlar, ölüler ve nesneler arasındaki ilişkileri yansıtan bilinçli bir sembolik müdahale olarak değerlendirmektir. Çalışma Neolitik Çağ’dan Erken Orta Çağ’a kadar uzanan geniş bir kronolojik çerçeveyi kapsamakla birlikte, esas olarak Erken Tunç Çağı’nda Anadolu, Kafkasya, Ege ve Kıbrıs’ta eşzamanlı biçimde görülen madeni prestij eşyalarına yönelik tahribat uygulamalarına odaklanmaktadır. Bu araştırmayı literatürdeki diğer çalışmalardan ayıran temel özellik, söz konusu pratiği yalnızca yerel bir Anadolu inancı ya da mezar soygununa bağlı tahribat olarak açıklayan yaklaşımların ötesine geçerek, konuyu Kafkasya, Avrupa, Ege Dünyası, Mezopotamya ve Suriye gibi çevre kültür bölgeleri ile karşılaştırmalı bir çerçevede ele almasıdır. Bu kapsamda metalürjik ustalık gerektiren madeni eşyaların kasıtlı olarak kırılması veya bükülmesi uygulamasının sıradan bir tahribat olarak değerlendirilemeyeceği, aksine dönemin maden ekonomisinde yüksek değere sahip nesnelerin dolaşımdan bilinçli biçimde çıkarılmasını simgeleyen bir uygulama olduğu kadar, nesnenin “kültürel ölümü” ile ilişkilendirilebilecek bir ritüel dönüşümü ifade ettiği üzerinde durulmaktadır.