Se realizó un estudio con el objetivo de evaluar la estabilidad del color y la resistencia a la tinción causada en las piezas dentarias obturadas con las resinas (OPALLIS, 3M Z-350 y FORMA) por el consumo de café, Coca-Cola y vino tinto. Para ello, se sumergieron dientes rellenos con estas resinas en estas bebidas durante un mes y se analizaron los cambios de color y textura. Los resultados mostraron que todas las resinas se tiñeron en mayor o menor medida, pero la resina 3M Z-350 fue la que menos se pigmentó, especialmente con vino tinto. Sin embargo, ninguna resina resultó completamente inmune a la tinción. El vino tinto fue el líquido que más manchó las resinas, confirmando lo que ya se sabía sobre su capacidad para teñir. En resumen, este estudio demuestra que las resinas dentales pueden cambiar de color con el consumo de ciertas bebidas, siendo el vino tinto el más agresivo. Aunque la resina 3M Z-350 mostró una mayor resistencia, ninguna fue completamente inmune a la tinción. Estos hallazgos son relevantes para los pacientes y odontólogos al momento de elegir el material de restauración más adecuado.
24 October 2025 in Revista Científica de Salud y Desarrollo Humano
El objetivo del presente estudio fue analizar la unión adhesiva en esmalte y dentina de restauraciones de composite, preparadas a través de la desproteinización con Hipoclorito de sodio (NaClO), clorhexidina, agua destilada y la utilización del grabado ácido. En este estudio se emplearon 27 piezas dentarias sanas in vitro asignadas aleatoriamente en tres grupos experimentales comparativos. Cada grupo fue sometido a un protocolo de acondicionamiento dentinario distinto: grupo 1: tratamiento con clorhexidina al 2%, grupo 2: hipoclorito de sodio al 5% y grupo 3: lavado con agua destilada. Posteriormente, se aplicaron tres sistemas adhesivos comerciales (Single Bond Two, Ambar APS y Universal Ultradent). Las restauraciones se realizaron con composite y se almacenaron en suero fisiológico hasta su análisis, con el objetivo de evaluar la influencia de los diferentes tratamientos de acondicionamiento en la adhesión de los materiales restauradores. Los resultados mostraron en el primer grupo de los adhesivos más clorhexidina al 2%, se obtuvo una buena adhesión, tanto esmalte y dentina con la resina, fueron Ambar APS FGM y el Peak Universal Ultradent, mientras en el segundo grupo con hipoclorito al 5% los mejores adhesivos fueron el Single Bond two y Ambar APS FGM y el último grupo de adhesivos más agua el mejor en adherir fue el Peak Universal Ultradent. La adhesión a las piezas dentarias se modifica con los diferentes adhesivos dando distintos resultados en cada grupo, esto debido a los tres diferentes procesos de desmineralización que se emplearon en cada pieza dentaria.
1 August 2025 in Brazilian Journal of Implantology and Health Sciences
Introdução: O microbioma oral representa a segunda maior comunidade microbiana do corpo humano e exerce papel essencial na manutenção da homeostase bucal, além de influenciar diretamente a saúde sistêmica. Alterações em sua composição, caracterizadas pela disbiose, têm sido associadas a diversas doenças através de mecanismos fisiopatológicos como disseminação hematogênica de patógenos, ativação imune inflamatória, interação com o eixo oral-intestinal e modulação da resposta autoimune. Objetivo: analisar as evidências científicas recentes sobre as associações entre o microbioma oral e doenças sistêmicas, identificando mecanismos fisiopatológicos e implicações clínicas. Metodologia: Trata-se de uma revisão integrativa conduzida por meio de buscas nas bases PubMed, LILACS e Scielo, abrangendo publicações dos últimos cinco anos nos idiomas português, inglês e espanhol. Resultados: Foram incluídos artigos originais que relacionassem o microbioma oral a manifestações sistêmicas, com dados clínicos, microbiológicos ou moleculares. O processo de seleção resultou em 22 estudos incluídos para análise crítica. Que foram organizados em dez eixos temáticos: mecanismos de disseminação e inflamação sistêmica; doenças cardiovasculares; doenças neurológicas; doenças respiratórias; diabetes mellitus; doenças autoimunes; oncologia; doenças cerebrovasculares; complicações gestacionais; e resposta imune do hospedeiro. A literatura aponta forte associação entre disbiose oral e desenvolvimento de condições como aterosclerose, doença de Alzheimer, diabetes mellitus tipo 2, artrite reumatoide, câncer e complicações na gravidez. Os mecanismos mais recorrentes envolvem translocação bacteriana, produção de lipopolissacarídeos, ativação de citocinas pró-inflamatórias e mimetismo molecular. Conclusão: o microbioma oral constitui modulador fundamental da saúde sistêmica, sendo capaz de influenciar múltiplas doenças crônicas por vias inflamatórias e imunes. A compreensão desses processos reforça a necessidade de integrar a saúde bucal à prática médica geral e evidencia o potencial do microbioma oral como alvo para estratégias diagnósticas e terapêuticas inovadoras. Palavras-chave: Microbioma oral; Disbiose; Doenças sistêmicas; Inflamação; Saúde sistêmica.