Bu çalışmada özel özel eğitim kurumlarında uygulanan M.E.B’in müfredat programının hafif düzeyde zihinsel engelli çocukların görsel algı düzeylerine etkisi incelenmiştir. Araştırmanın bağımsız değişkeni özel özel eğitim kurumlarında uygulanan M.E.B’in müfredat programıdır. Çocukların görsel algı düzeyleri ise programdan etkilenmesi beklenen bağımlı değişkenlerdir. Çalışma tek grup öntest-sontest model üzerinden yürütülmüştür. Araştırmanın çalışma grubunu yansız olarak atanan 13 hafif düzeyde zihinsel engelli çocuk oluşturmaktadır. Bu çocukların 6’sı kız (% 46.2), 7’si (% 53.8) erkektir. Ölçme aracı olarak Frostig Görsel Algı Testi ve Ankara Gelişim Envanteri kullanılmıştır. Verilerin analizinde Mann Whitney U-Testi ve Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi kullanılmıştır. Farklılıkların test edilmesinde ise anlamlılık düzeyi a=0.05 olarak alınmıştır. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre hafif düzeyde zihinsel engelli çocukların sontest puan ortalamalarının göz-motor koordinasyonu, şekil sabitliği, mekânsal ilişkilerin algılanması alt boyutlarında anlamlı farklılar elde edilmiştir. Şekil zemin ayrımı ve mekânda konumun algılanması alt boyutları açısından sonuçlar incelendiğinde ise, çocukların öntest-sontest puanları arasında manidar bir farklılık olmadığı saptanmıştır.
Bu çalışmanın amacı Meslek Yüksekokulu son sınıf öğrencilerinin umutsuzluk davranışlarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesidir. MYO son sınıf öğrencilerinin umutsuzluk davranışları MYO türüne, cinsiyetlerine, yaşlarına, bursluluk durumlarına, mezuniyet sonrası çalışma beklentilerine göre farklılaşıp farklılaşmadığı ve öğrencilerinin iş bulma kaygıları ile umutsuzluk davranışları arasında bir ilişkinin varlığı araştırılmıştır. Nicel olarak tasarlanan bu çalışmada genel tarama modellerinden ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Çalışma grubunu Turgut Özal Üniversitesi Ankara MYO ve aynı üniversitenin Sağlık Bilimleri MYO 2. Sınıf öğrencileri oluşturmaktadır(n=308) Araştırmada veri toplama aracı olarak kişisel bilgi formu ve Beck Umutsuzluk Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmada “Bağımsız Gruplar t-Testi”,“Tek Yönlü Varyans Analizi, Kruskal-Wallis Varyans Analizi,Mann-Whitney U testi “Pearson Korelasyon Katsayısı Testi” kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, öğrencilerin umutsuzluk durumu ile MYO türü değişkeni arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. Bunun yanı sıra, cinsiyetin iş bulma kaygısının ve mezuniyet sonrası çalışma durumunun öğrencilerin umutsuzluk davranışı üzerindeki etkisinin anlamlı olduğu, yaş ve bursluluk durumunun ise öğrencilerin umutsuzluk davranışı üzerindeki etkisinin anlamlı olmadığı bulunmuştur.