İsKender Gülle

İsKender Gülle

Auto-generated profile, based on publicly available information

İsKender Gülle

Burdur Mehmet Akif Ersoy University, Faculty of Art and Sciences, Department of Biology, Burdur, Türkiye

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

9Years (2018-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
3 December 2025 in Turkish Journal of Fisheries and Aquatic Sciences
Verified
Journal Article
Closed access
CKCüneyt Kaya
Cüneyt Kaya
FEFitnat Güler Ekmekçi
Fitnat Güler Ekmekçi
DTDavut Turan
Davut Turan
MÖMüfit Özuluğ
Müfit Özuluğ
FKFahrettin Küçük
Fahrettin Küçük
Baran YoğurtçuoğluBaran Yoğurtçuoğlu
Baran Yoğurtçuoğlu
Türkiye, a key biogeographic bridge between Europe and Asia, has experienced major advances in taxonomic knowledge of its freshwater fishes, but existing faunal lists lag behind recent revisions. We present a revised checklist that compiles and standardises records using the latest IUCN assessments, published descriptions and revisions (to 2026), museum collections and expert-verified data. Unestablished introductions and strictly marine visitors were excluded. We recognise 390 freshwater fish species in 37 families, including 367 native species and 23 established non-native taxa, of which 202 natives (55%) are endemic to Türkiye. Species richness is concentrated in Leuciscidae (113 species), Nemacheilidae (59) and Cyprinidae (53), which together comprise 61.5% of the native fauna. At the catchment scale, total richness ranges from 11 species in the Van Basin to 65 in the Sakarya drainage, endemic richness was highest in Antalya (28 species) and non-native richness in the Sakarya drainage (10 species). The checklist provides updated nomenclature, distributions within Türkiye and standardised common names, establishing an agreed taxonomic baseline for biodiversity assessment, fisheries and conservation management.

27 August 2020 in Journal of Limnology and Freshwater Fisheries Research
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
ASAtakan Sukatar
Atakan Sukatar
AEAlperen ERTAŞ
Alperen ERTAŞ
IGİsKender Gülle
İsKender Gülle
ITInci Tuney
Inci Tuney
Zooplankton abundance and composition are one of the most important factors which affect the food web in aquatic ecosystems. The purpose of this study was to determine the water quality of Bafa Lake in Turkey, based on zooplankton communities. As the study case, Bafa Lake is one of the biggest lake in Turkey, and the lake is quite rich in terms of biodiversity. Bafa Lake is the under effects of domestic, agricultural and industrial wastes that accumulate and cause the deterioration of ecology in the lake by Büyük Menderes River. With this purpose, 8 sampling sites were determined and zooplankton samples were collected monthly for two years. TSINRot index and various versions of diversity indices were used to determine the water quality and ecological status of Bafa Lake. To determine similarities between the stations, the stations were clustered by using UPGMA based on zooplankton fauna. By applying Pearson Correlation, correlations between the indices based on zooplankton fauna were assessed. With the identification of collected zooplankton, a total of 73 taxa which belong to groups of Rotifera, Cladocera, Copepoda, and Meroplankton were detected. As a result of similarity analysis, most similarity values were obtained between stations 1, 2 and 8, respectively. According to TSINRot index, Bafa Lake has got a eutrophic ecological state while according to all versions of diversity indices, Bafa Lake has got the α-β mesosaprobic ecological state.

1 December 2020 in Acta Aquatica Turcica
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
FKFahrettin Küçük
Fahrettin Küçük
SGSalim Serkan GÜÇLÜ
Salim Serkan GÜÇLÜ
IGİsKender Gülle
İsKender Gülle
Batı Toros Dağları’ndaki karstik boşalım sistemlerinin en büyüğü olan Manavgat Irmağı balık faunasının 1995-2020 yılları arasındaki 25 yıllık bir sürede geçirdiği değişimlerin incelenmesi sonucunda, bu akarsuda 9 familyaya ait 20 takson belirlenmiştir. Bunlardan dokuzu endemik (dördü havza dışından), dördü yabancı, biri yerli ve altısı ise denizel kökenlidir. Bulgularımız ve güncel kayıtlarımıza göre, Manavgat Irmağı sistemine; Alburnus escherichii, Squalius anatolicus, Pseudorasbora parva, Cobitis battalgilae ve Oxynoemacheilus atili taksonlarının sonradan girdiği belirlenmiştir.

14 December 2018 in Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
FKFahrettin Küçük
Fahrettin Küçük
IGİskender Gülle
İskender Gülle
SGSalim Serkan GÜÇLÜ
Salim Serkan GÜÇLÜ
Antalya Körfezi’nin başlıca akarsularındaki yılanbalığı göçlerinin araştırılması amacıyla 1980’li yılların başından günümüze kadar tutulan bilimsel kayıtlar ve güncel gözlemler ışığında; yaklaşık 30 yılı aşkın bir sürede akarsulara elver girişindeki değişimler, habitat kayıpları ve habitatalar üzerindeki insani baskılar gözden geçirilmiştir. Akarsulara olan elver girişlerini kirlilik, su seviyesinde aşırı azalma, kum alımı ve akarsu yatağı düzenlemesi gibi tahribatlar, regülatör ve baraj gibi mekanik engeller, nehir ağızlarının turizm amaçlı düzenlemesi, motorlu su taşıtları, dip tarayan balık ağları gibi insan faaliyetlerine bağlı habitat kayıpları önemli derecede etkilerken; yetişkin yılanbalığı popülasyonlarının trajik azalışında akarsulardaki debi azalışı, nehir yatağı tahribatları, aşırı avcılık ve stoklardaki küresel azalmanın en önemli etkenler olabileceği değerlendirilmiştir.

31 December 2021 in Journal of Anatolian Environmental and Animal Sciences
Verified
Journal Article
Closed access
FKFahrettin Küçük
Fahrettin Küçük
IGİsKender Gülle
İsKender Gülle
SGSalim Serkan GÜÇLÜ
Salim Serkan GÜÇLÜ
DTDavut Turan
Davut Turan
Orta Toroslar karst alanlardan beslenen Göksu Irmağı, Doğu Akdeniz Havzası’nın Akdeniz’e dökülen en büyük akarsuyudur. Bu çalışmada, 2004-2017 yılları arasında farklı tarihlerde yapılan örneklem, gözlem ve literatür ışığında; Göksu Irmağı balık faunasının güncel taksonomik durumu, dağılım alanları, IUCN koruma ölçütleri ve akarsu bölgelerinin ekolojik yapısı değerlendirilmiştir. Çalışmamızda akarsuyun acısu bölgesi hariç 8 familyadan; 6’sı endemik olmak üzere 7’si yerli, 3’ü egzotik ve 1’i göçücü (diadrom) toplam 11 takson belirlenmiştir. Akarsuyun yukarı havzalarındaki bu yüksek endemizm oranı oldukça dikkat çekicidir. Irmağın ana kollarını oluşturan, yukarı-orta havza drenaj alanı içerisindeki, Göksu Çayı ve Ermenek Çayı (Gevne Çayı)’nın üzerinde gerçekleşen karayolu, köprü, baraj ve HES yapımı gibi fiziki tahribatların akarsu ekosisteminin doğal yapısını bozduğu, akarsu yatağında kısmi kurumalar ve habitat parçalanmasına neden olduğu gözlemlenmiştir. Bu baskılar sonucunda, Göksu Çayı ve Gevne Çayı’nın baskın balık türü olan endemik Toros sirazı (Capoeta caelestes) popülasyon yoğunluğunun önemli ölçüde azaldığı tespit edilmiştir. Aynı olumsuz etkenler nedeniyle Gevne Çayı’nın Beyreli Köyü (Hadim-Konya) ile Dumlugöze (Sarıveliler-Karaman) arasında kalan yaklaşık 45 km’lik üst kesiminde 2004-2009 yılları arsında nadiren örneklenen Kırmızıbenekli Alabalık (Salmo opimus) popülasyonunun yok olduğu belirlenmiştir.

1 December 2022 in Acta Aquatica Turcica
Verified
Journal Article
Closed access
IGİsKender Gülle
İsKender Gülle
FKFahrettin Küçük
Fahrettin Küçük
SGSalim Serkan GÜÇLÜ
Salim Serkan GÜÇLÜ
Anadolu plakasının önemli karstik boşalım havzalarından birinde yer alan Beyşehir Gölü 650 km2 yüzey alanı ile Türkiye’nin en büyük tatlısu gölü olmasının yanında; biyo-ekolojik, sosyo-ekonomik ve kültürel yönlerden çok önemli bir sulak alandır. Beyşehir Gölü balıkçılığı üzerine tutulmuş ilk kayıtlar 1910’lara dayanmakla birlikte, balıkçılığa ait ilk bilimsel bulgular 1950’li yıllarda başlamıştır. Gölün balıkçılığı hakkında güvenli verilere ulaşmak oldukça zor olmakla beraber, 1950’lerden günümüze kadar olan süreçte balıkçılık üzerine etkin olan başlıca süreçlerin: i) kullanılan avcılık yöntemi ve av araçları, ii) gölün trofik yapısındaki değişimler, iii) yabancı fauna elemanlarının göle girmesi, iv) gölün su seviyesindeki değişimler, v) balıkçıların sosyo-ekonomik ve bilinç düzeyi, vi) balıkçılık yönetim stratejileri olduğu görülmüştür. Gölde 1950’lerde yaklaşık 3 kg/ha olan av verimi 2021 yılında 13,34 kg/ha olarak belirlenmiştir. Aradan geçen zamanda faunada önemli değişimler olurken, artan av miktarı ile birlikte balıkçı sayısında da önemli bir artış olduğu belirlenmiştir. Günümüzde 14’ü endemik olmak üzere 23 balık türünün yaşadığı ve mezotrofik-ötrofik düzeyde olan gölde, 2010-2021 yılları ortalamasına göre avlanan 669.051 kg balığın %67,41’ini Carassius gibelio (gümüşi havuzbalığı) %20,17’sini Sander lucioperca (sudak) ve %12,42’sini Cyprinus carpio (sazan) oluştururken; 2021 yılındaki avcılık dağılımının ise %75,41’ini gümüşi havuzbalığı, %21,47’sini sudak ve %3,11 kadarını ise sazan oluşturmuştur. Gölde 385 adet balıkçı aktif olarak avcılık yapmakta olup, 2021 yılı verilerine göre balıkçı başına 2.252 kg/yıl ava karşılık 13.790 TL/yıl kazanç elde edilmiştir. Bu çalışmanın diğer bir sonucu olarak, Beyşehir Gölü balıkçılık ekosistemi üzerindeki en büyük etkenin zamansız ve aşırı avcılık olduğu anlaşılmıştır.