Amaç: Ülkemizde birçok tıp fakültesi ve eğitim-araştırma hastanesinde yoğun bakım yan dal programları açılmıştır ve sahada mezun olan yoğun bakım uzmanları çalışmaktadır. Bu çalışmanın amacı, yoğun bakım yandal uzmanlık eğitiminin durumu ve sahada çalışan yoğun bakım uzmanlarının çalışma koşulları hakkında bilgi toplamaktır. Gereç ve Yöntem: Etik kurul izni alındıktan sonra yoğun bakım yan dal eğiticileri (E), araştırma görevlileri (AG) ve mezun olmuş uzmanlara (U) yönelik üç anket Google Survey aracılığıyla hazırlanarak sosyal medya üzerinden yayınlanmıştır. Anketlerde eğitimin durumu eğitici ve yan dal asistanlarına yöneltilmiş, mezuniyet sonrası sahadaki çalışma koşulları da yan dal uzmanlarına sorulmuştur. Gelen cevaplar için tanımlayıcı istatistik yöntemi kullanılmıştır. Bulgular: Anketler 38 E, 99 AG ve 46 U tarafından cevaplandı. E’lerin %54’ü 51-60 yaşları arasındaydı ve %65,8’i kadındı. E’nin %51’i bir üniversite hastanesinde çalışıyordu. Tam zamanlı E’lerin %47’si tam zamanlı olarak anesteziyoloji ve reanimasyon kliniğinin yoğun bakım bilim dalına bağlı olarak çalışıyorken ve tüm paydaş kliniklerin programa katılım oranı %86,5 idi. E’lerin 27’si (%71,1) TUKMOS temel eğitim programının değiştirilmesi gerektiğini düşünmektedir. AG’nin %54,5’inin ana uzmanlık alanı anesteziyoloji ve reanimasyon olup, %52’si devlet üniversitesinde çalışıyordu. Hastanede nöbet tutanların oranı %87,8, rotasyon eğitimini “orta” olarak tanımlayanların oranı ise %36,5 oldu. Yoğun bakım uzmanlarının %65’i anesteziyoloji ve reanimasyon uzmanı olup, %64,4’ü verimlilik ve kalite açısından öncelikli olarak eğitim ve araştırma hastanelerinde çalışmak istediğini, %87’si yoğun bakım uzmanının herhangi bir yoğun bakım ünitesinde çalışabilmesi gerektiğini belirtmiştir. Yoğun bakım uzmanı olanların %69,6’sı aldıkları eğitimin yeterli olduğunu düşünmektedir. Sonuç: Bu çalışmanın verilerinin değerlendirilmesi ve paylaşılmasının yoğun bakım yandal uzmanlık eğitimi ve mezuniyet sonrası çalışma koşullarında olumlu değişikliklere neden olabileceğine inanıyoruz.
Amaç: Yoğun Bakım (YB) endikasyonu kalmayan hastaların ilgili servislere sevkinde yaşanan sorunlar nedeniyle bu hastaların YB’de gereksiz yatak işgal etmesi ve terminal hastalarda faydasız tedavi uygulamaları yoğun bakım ve tıp etiği literatüründe sıklıkla tartışılan konulardır. Çalışmanın amacı; ülkemizdeki YB yataklarında endikasyon dışı yatış ve tedavi durumunu ve doktorların bu duruma yaklaşımlarını anlamaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışma 18 Ocak 2024 tarihinde gerçekleştirilmek üzere bir günlük nokta prevalans olarak planlanmış 35 sorudan oluşan (Google Survey formu) anket çalışmasıdır. Çalışma iki temel konu temelinde; yoğun bakımda endikasyon dışı yatan hasta oranı ve nedenleri ile yoğun bakımda faydasız tedavi uygulanan hasta oranı ve yoğun bakım doktorlarının bu konudaki görüş ve önerilerinin belirlenmesi olarak kurgulanmıştır. Bulgular: Çalışmaya YB’de çalışan, 127 hekim katılmıştır. Hekimlerden 58’i hastalarının %10’unun, 27’si ise; %20’sinin YB endikasyonu sonlanmasına rağmen servislere verilemediğini belirtmiştir. İlgili kliniklerde boş yatak olmaması nedeniyle, 92 hekim hasta yatışlarının 1-5 gün süreyle, 21 hekim ise; 6-10 gün süreyle uzadığını belirtmişlerdir. 50 hekiminin hastalarının %10’u, 26 hekimin hastalarının %20’si, 21 hekiminin ise; hastalarının %30’u palyatif servislere devir edilemediği için YB’de yatışı devam etmektedir. 40 hekim, palyatif servis için bekleme süresinin; 20 günden fazla olduğunu belirtilmiştir. Tüm hekimler YB’de faydasız tedaviler yapıldığı şeklinde görüş bildirmişlerdir. Hekimlerin sadece %8.7’si terminal dönem hastası olmadığını bildirmiştir. Sonuç: Yoğun bakımlarda akılcı yatak kullanımına engel olan faydasız tedavi; sorunların doğru analizi ışığında çözüm yolları ile önlenebilir bir durumdur.
Objective: Nutritional support (NS) is an important part of the treatment of patients in the intensive care unit (ICU). The preferred method for NS is enteral nutrition (EN). The aim of the present study was to investigate the time of initiation of NS for patients admitted in the ICU, whether the nutritional target dose was achieved and if not, the factors that led to this. Methods: The study was planned retrospectively and included patients aged between 18 and 90 years, followed up between 01/01/2017 and 12/31/2018 in the emergency ICU. Patients’ demographic characteristics, the time of nutritional supplementation initiation, the time of achieving the target, and EN termination reasons during the nutritional status were evaluated. Results: A total of 152 patients were analyzed. Of the 152 patients, 49 were investigated for enteral feeding. Enteral NS was provided via nasogastric tube (93%) and percutaneous endoscopic gastrostomy (PEG) (7%). The mean time to start EN was 10.3 (±8.6) h. The mean time to reach the target was 14.1 (±5.9) h in 96% of the patients. In 2 patients, the target dose could not be reached due to vomiting and excess gastric residual volume. Thirty (61%) patients had problems during NS and EN interrupted. Conclusion: Any critically ill patient who has been in intensive care for >48 h should be considered at risk for malnutrition. In patients undergoing intensive care, it is recommended to start enteral feeding within 48 h (early enteral feeding) if there is no oral intake. Cite this article as: Aktaş H, Bozbay S, Kayhan O, Demirkıran O. Enteral Nutrition Target of Critical Patients in The Intensive Care Unit. Cerrahpasa Med J 2019; 43(3): 92-96.
Levels of C-reactive protein (CRP), an acute-phase protein, and procalcitonin (PCT) in serum and certain body fluids increase during inflammatory conditions, particularly bacterial infections, and decrease following treatment or resolution of the triggering cause. Therefore, both biomarkers can be effectively utilized for diagnosing infectious diseases, differentiating between viral and bacterial infections, monitoring antibiotic treatment response, and making decisions regarding the cessation of therapy. In recent years, with the significant global and national increase in antimicrobial resistance, these biomarkers have become increasingly important as part of antimicrobial stewardship practices promoting rational antimicrobial use. This consensus report aims to guide the optimal utilization of CRP and PCT in managing infectious diseases in adult patients across various clinical settings and patient groups based on a review of the current literature and collaboration among seven relevant medical societies. We hope this report will benefit all physicians involved in diagnosing and treating adult infectious diseases.
1 October 2023 in Turkish Journal of Intensive Care