Hüsnünur Aslantürk

Hüsnünur Aslantürk

Auto-generated profile, based on publicly available information

Hüsnünur Aslantürk

Department of Social Work, Faculty of Health Sciences Anadolu University Eskişehir Türkiye

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

8Years (2019-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
2 July 2023 in Asia Pacific Journal of Social Work and Development
Verified
Journal Article
Closed access
FPFigen Pasli
Figen Pasli
HAHüsnünur Aslantürk
Hüsnünur Aslantürk

28 October 2020 in Toplum ve Sosyal Hizmet
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
HAHüsnünur Aslantürk
Hüsnünur Aslantürk
NKNur Feyzal Feyzal Kesen
Nur Feyzal Feyzal Kesen
SDSerap Daşbaş
Serap Daşbaş
Aidiyet ihtiyacının ilk olarak karşılandığı toplumsal kurum olarak aile, bireyin ruhsal, duygusal, sosyal ve ekonomik hayatında önemli bir yere sahiptir. Gelişimsel süreç boyunca farklı şekillerde ve derecelerde olmasına karşın, aileye karşı hissedilen aidiyet duygusu, bireyin yaşamındaki önemini korumaya devam etmektedir. Aile içi aidiyetin belirleyici unsurları arasında aile ilişkileri gelmektedir. Bireyin hayatındaki bu merkezi konumu nedeniyle aile aidiyetinin aile ilişkileri açısından incelenerek bu değişkenlerle ilişkisinin ortaya çıkarılması, aile aidiyetinin anlaşılması için gereklidir. Bu doğrultuda planlanan bu çalışmanın amacı, üniversite öğrencilerinin aile aidiyetlerinin aile yapısı, aile içi şiddet öyküsü ve aile ilişkilerine değişkenler açısından incelenmesidir. Genel tarama modelinde tasarlanan çalışmanın örneklemini 2755 üniversite öğrencisi oluşturmuştur. Veriler, kişisel bilgi formu ve Aile Aidiyeti Ölçeği ile toplanmış, SPSS Programı kullanılarak analiz edilmiştir. Çalışmada elde edilen bulgularda; çekirdek aile yapısına sahip öğrencilerin aile aidiyetinin geniş aile yapısına sahip olanlardan; ebeveynleri birlikte yaşayan öğrencilerin aile aidiyetinin ebeveynleri boşanmış olanlardan daha yüksek, ailede şiddet gören, şiddeti sıklıkla yaşayan veya tanık olan öğrencilerin aile aidiyetinin diğerlerine göre daha düşük, demokratik aile yapısına sahip öğrencilerin aile aidiyetinin diğer aile tutumlarına göre daha yüksek, ailesiyle kaliteli zaman geçiren, aile içinde en çok babasıyla paylaşım yapan, ailesi ile iletişiminde duygularını ifade edebilen ve ailesi tarafından anlaşılan gençlerin aile aidiyetinin diğerlerine göre daha yüksek olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır.

20 September 2019 in Toplum ve Sosyal Hizmet
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
HAHüsnünur Aslantürk
Hüsnünur Aslantürk
FKFaruk Koç
Faruk Koç
Tek anne ya da baba ve çocuklardan oluşan tek ebeveynli ailelerin sayısı gün geçtikçe artmaktadır. Çoğunlukla boşanma ya da eşlerden birinin vefatı sonucunda oluşan tek ebeveynli aileler bekâr kimselerin evlat edinmeleri yolu ile kurulabilmektedir. Evlat edinme yoluyla kurulan tek ebeveynli ailelerin oluşması noktasında, meslek hayatlarına başladıklarında karar verici konumda yer alma ihtimalleri nedeniyle sosyal hizmet öğrencilerinin görüş ve düşünceleri önem taşımaktadır. Bu çerçevede çalışmanın amacı sosyal hizmet mesleğinin etik ilke ve değerleri çerçevesinde eğitim almakta olan sosyal hizmet lisans öğrencilerinin evlat edinme yoluyla kurulmuş tek ebeveynli aileler hakkındaki görüş ve düşüncelerinin belirlenmesidir. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Hizmet Bölümü örnekleminde gerçekleştirilen bu çalışmaya 156 lisans öğrencisi dâhil edilmiştir. Katılımcıların büyük bir bölümü kadın (%73.7) ve tümü 18-24 yaş aralığındadır. Çalışmanın sonucunda çalışmaya katılan öğrencilerin çoğunluğunun (%50,8) bekâr kimselere oranla anne ve babanın bir arada bulunduğu ailelerin evlat edinme yoluna başvurmaları gerektiğini düşündükleri görülmüştür. Diğer yandan katılımcıların %80,1’lik bölümü evlat edinme sürecinde her iki taraf adına da şartların eşit olması gerektiğini ifade etmişlerdir. Ayrıca ileride evlat edinmek isteyen bekâr kimselerle meslek yaşantılarında karşılaşmaları durumunda, öğrencilerin çoğunluğunun mesleki ilke ve değerleri uygulamakta zorluk çekmeyeceği (%58,3), bir bölümünün ise (%38,5) zorluk çekse bile mesleki ilke ve değerleri uygulayacağı sonucuna varılmıştır.

30 May 2019 in Toplum ve Sosyal Hizmet
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
AKAyten Kaya Kılıç
Ayten Kaya Kılıç
HAHüsnünur Aslantürk
Hüsnünur Aslantürk
Evsizlik, doğrudan ya da dolaylı olarak etkilenen insan sayısındaki artış ve diğer sosyal sorunlarla olan yapısal bağı nedeniyle tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de önemli bir sorun olarak görülmektedir. Evsiz bireylere yönelik planlanacak sosyal politikalarda ve sunulacak hizmet modellerinde öncelikle bu grubun özelliklerinin bilinmesi ve yaşam koşullarının anlaşılması gerekmektedir. Bu doğrultuda çalışmada evsizlerin sosyo-demografik özelliklerinin ve sokak yaşam deneyimlerinin belirlenmesi amaçlandı. Genel tarama modelinde tasarlanan çalışmaya 2018 yılı içinde Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi Sosyal Hizmet Birimi’ne başvuran, araştırmaya katılmaya gönüllü olan evsizler (n=50) dahil edildi. Veriler 34 sorudan oluşan anket formu aracılığıyla toplandı. Çalışmanın sonucunda çalışmaya katılan evsiz bireylerin çoğunluğunun 45-59 yaş arasında, bekar, ilkokul mezunu erkeklerden oluştuğu görüldü. Sokak yaşamı öncesinde çoğunlukla aileleriyle birlikte yaşayan evsiz bireylerin, yine aynı dönemde ücretli bir işte çalıştıkları, dolayısıyla toplumsal yaşamın içinde oldukları anlaşıldı. Çoğunluğunun ekonomik nedenlerle sokakta yaşadığı, düzenli bir gelirlerinin ve sosyal güvencelerinin olmadığı; ihtiyaçlarını sosyal yardımlar, gönüllü insanların verdikleri ya da günlük işlerden elde ettikleri gelirle karşıladıkları sonucuna ulaşıldı. Çoğunlukla 5 yıl ve daha fazla süredir sokakta yaşayan evsiz bireylerin sokak yaşam tarzını kronikleştirdikleri, fiziksel ve ruhsal sağlık problemleri yaşadıkları ve sokakta yaşamlarını sürdürmekle ilgili çeşitli stratejiler geliştirdikleri görüldü. Genel olarak sokakta yaşamanın risklerinin farkında oldukları ve uygun koşullar sağlandığında sokakta yaşamaktan vazgeçebilecekleri anlaşıldı.

30 December 2019 in Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
HAHüsnünur Aslantürk
Hüsnünur Aslantürk
MDMurat Deri̇n
Murat Deri̇n
SASerdar Arslan
Serdar Arslan
Nadir hastalıklar, nüfusun geneline oranla daha az sayıda insanda görülen (1/2000 ve daha az kişide) hastalıkları ifade etmektedir. Nadir hastalıklar ciddi, kronik, ilerleyici ve yıpratıcı özelliklere sahip olmakla birlikte bir çok hastalık için tıbbi ve bilimsel bilgi eksikliği mevcuttur, yeterli-uygun tedavi seçenekleri bulunmamaktadır. Tüm bu özellikleri taşıyan bir hastalığa sahip olmanın hem hasta hem de ailesi üzerinde psiko-sosyal, fiziksel ve ekonomik etkileri bulunmaktadır. Nadir hastalığa sahip bir bireyin ailesi olmak, hastalık sürecinin etkilerini doğrudan ve dolaylı olarak yaşamak anlamına gelmektedir. Fiziksel olarak aileler hastalığın tanı ve tedavi sürecinde kilo kaybı, iştahsızlık, yorgunluk, uyku problemleri gibi bir çok fiziksel etkiyi yaşamaktadırlar. Psikolojik olarak aile içinde teşhis süreci çok uzun, tedavi olanakları kısıtlı ya da olmayan nadir bir hastalığın bulunması, aile üyeleri için depresyon, kaygı, korku, kızgınlık, şüphe, belirsizlik gibi bir çok sonuca yol açmaktadır. Sosyal açıdan arkadaş sayılarının azalmasına, sosyal destek mekanizmalarının zayıflamasına ve sosyal olarak toplumdan izole hissetmelerine neden olmaktadır. Ailelerin yaşadığı en görünür etkilerden olan ekonomik etkiler konusunda ise aileler, teşhis ve tedavi imkanlarına erişim güçlüğü, işgücü kaybı gibi kendilerini ekonomik olarak baskılayacak bir çok farklı etkiye maruz kalmaktadırlar. Bu çalışmanın amacı, nadir bir hastalığa sahip olmanın aile üzerindeki psiko-sosyal, fiziksel ve ekonomik etkilerini tartışmaktır.

30 April 2021 in Toplum ve Sosyal Hizmet
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
SSSemra Saruc
Semra Saruc
HAHüsnünur Aslantürk
Hüsnünur Aslantürk
Bu çalışma, sosyal hizmet akademisyenlerinin pandemi sürecinde uzaktan eğitim süreci hakkındaki görüşlerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırmanın çalışma grubunu Türkiye’deki çeşitli üniversitelerde sosyal hizmet eğitimi veren toplam 42 akademisyen oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak “Anket Formu” kullanılmıştır. Araştırma sonucuna göre akademisyenlerin çoğunluğu pandemi öncesinde uzaktan/online ders verme yöntemlerine ilişkin herhangi bir eğitim, kurs ya da seminere katılmamışlardır. Pandemi sürecinde uzaktan eğitim veren sosyal hizmet akademisyenlerinin bu süreçte yaşadıkları güçlükler; alt yapı eksikliğinden kaynaklanan güçlükler, uzaktan eğitim ile deneyim ve bilgi sahibi olmamaktan kaynaklanan güçlükler ve uzaktan eğitime uyum sağlamak için yeterli zaman olmamasıdır. Akademisyenlerin teorik dersleri yürütürken karşılaştıkları güçlükler en fazla öğrenci ile etkileşim sağlanmasına yönelik güçlükler ve ölçme-değerlendirme süreçleri ile ilgili yaşanılan güçlüklerdir. Uygulamalı dersleri yürütürken karşılaştıkları güçlükler ise uygulamalı derslerin yürütülmesinde yaşanılan belirsizlikle ilgili güçlükler, uygulama sürecinin teorik ders şekline dönüştürülmesine yönelik güçlükler, ölçme-değerlendirme süreçleri ile ilgili yaşanılan güçlükler ve süpervizyon sürecine ilişkin güçlüklerdir. Pandemi sürecinde verilen uzaktan eğitimin güçlü yanları ise bu dönemde eğitimin erişilebilirliğini arttırması ve sürdürülmesini sağlaması, ders ve ders materyallerine erişimi arttırması ve kolaylaştırması, aktif iletişime ve etkileşime olanak sağlaması, ders içeriklerini sistematik hale getirmesi ve esnek olması olarak belirlenmiştir. Çalışmaya katılan akademisyenlerin büyük bir bölümü sosyal hizmet eğitiminin uzaktan eğitim yöntemleri ile sürdürülebilir olmadığını, uzaktan eğitimin destekleyici bir öğretim yöntemi olarak ya da olağan üstü durumlarda kullanılabilir bir öğretim yöntemi olduğuna dikkat çekmişlerdir.