1 January 2026 in European Journal of Cancer Care
Purpose: The aim of this study is to assess the presence of sarcopenia in multiple myeloma (MM) patients both before and after autologous stem cell transplantation (ASCT) and to investigate if ASCT is a causative factor for sarcopenia. This study is the first to examine the impact of ASCT on sarcopenia in individuals with MM via bioelectrical impedance analysis (BIA), computed tomography (CT), and performance tests simultaneously. Materials and Methods: The prospective study was conducted from January 2022 to April 2023. The median duration of the follow‐up period was 12 months. All of the participants were assessed for sarcopenia by BIA, CT, and performance tests at 1 month (±2 weeks) prior to the conditioning regimen and 6 months (±4 weeks) following the transplant. The EWGSOP 2018 guideline was used for sarcopenia diagnosis. Results: In the study, 102 patients who were ≥ 18 years and diagnosed with MM according to the criteria established by the International Myeloma Working group (IMWG) were enrolled. Pre‐ASCT, 47 (46%) patients and post‐ASCT, 51 patients (50%) were sarcopenic ( p = 0.12). Pre‐ASCT, a low skeletal muscle index (SMI) was identified in 51% of the patients, and this percentage increased to 56% after ASCT ( p = 0.03). In multivariate analysis, female sex (odds ratio [OR]: 1.25; 95% CI: 1.12–1.38; and p = 0.007), higher Hematopoietic Cell Transplantation‐Specific Comorbidity Index (HCT‐CI) score (OR: 1.16; 95% CI: 1.04–1.29; and p = 0.008), and lower body mass index (BMI) (OR per unit increase: 0.94; 95% CI: 0.88–0.99; and p = 0.045) were independently associated with sarcopenia. Conclusions: Our study revealed a high prevalence of sarcopenia among individuals with MM. We demonstrated that individuals with comorbidities, a low BMI, and female sex have a higher predisposition to sarcopenia. There was no increase in the occurrence of sarcopenia after ASCT; however, SMI decreased.
17 April 2020 in İstanbul Gelişim Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
Amaç: Gelişmiş ülkelerde Diyabetes Mellitüs (DM) tanılı hastaların yıllık giderleri değerlendirildiğinde giderlerin hastane yatışı ve tedaviler, komplikasyonların tedavisi, antidiyabetik ilaçlar ve ajanlar, doktor ziyaret ücretleri, hemşirelik ve bakım hizmetleri ve acil servis başvuruları için harcandığı görülmüştür. Bu çalışmada İç Hastalıkları kliniğine yatırılan hastaların maliyet analizleri planlanlanmıştır. Yöntem: Bu çalışmada 01.01.2011-30.09.2014 tarihleri arasında İç Hastalıkları kliniğine yatırılan Tip 1 ve Tip 2 DM tanısı alan hastalar bilgisayar verilerinden taranmıştır. Hastaların yaş, cinsiyet, yatış süreleri, yıllara göre yatış dağılımı, kaç kez yattıkları, sosyal güvenceleri, toplam yatış maliyetleri ve birimlere göre yatış maliyetleri gruplandırılarak kaydedilmiştir.Bulgular: Diyabet tanılı hastaların yıllık giderlerini araştıran birçok çalışma ile birlikte bu çalışma değerlendirdiğimizde giderler içerisinde ilaç harcamalarının ve laboratuvar tetkiklerinin yanı sıra komplikasyonların tanısı ve tedavisinin de önemli yer tuttuğunu tespit edilmiştir. Çalışmada medikal tedavilerin, laboratuvar analizlerinin, yatak ücretlerinin yanında hemodiyaliz giderlerinin ön planda olması beklenildiği gibi hasta grubunda renal komplikasyonların sık görülmesiyle açıklanabilir. Bu çalışma, yurtdışındaki benzer çalışmalarla karşılaştırıldığında hekim vizitlerinin maliyete katkısının oldukça düşük olduğunu saptanmıştır. Sonuç: Tüm elde edilen veriler göz önüne alındığında; giderek daha önemli bir sağlık problemi olan Diyabetes Mellitüs tedavisinde daha başarılı olmak ve maliyeti düşürebilmek amacıyla hastaların hastalık ve komplikasyonları hakkında detaylı bilgilendirilmesinin ve düzenli aralıklarla doktor tarafından takip edilmesinin önemli olduğu kanaatine varılmıştır.