26 April 2022 in Journal of Education, Health and Sport
Wstęp i cele. Zbieractwo patologiczne należy do kategorii zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych i pochodnych. Choroba charakteryzuje się trudnością w wyrzucaniu przedmiotów przez chorego oraz silnym stresem i lękiem w sytuacji ich utraty. Rozpowszechnienie zbieractwa patologicznego wśród społeczeństw Europy oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki oceniane jest na 2-6%. Podstawą leczenia zbieractwa patologicznego jest psychoterapia, głównie w postaci terapii poznawczo-behawioralnej. Farmakoterapia ma natomiast dyskusyjną skuteczność. Celem pracy jest przedstawienie powiązań między wybranymi schorzenia psychicznymi oraz zbieractwem patologicznym, a także możliwości terapeutycznych w przypadku ich współistnienia. Niniejsza praca stanowi przegląd literatury z lat 2013-2021. Opis stanu wiedzy. Przegląd piśmiennictwa pozwala na zauważenie wielu powiązań psychopatologicznych pomiędzy wybranymi schorzeniami psychicznymi a zbieractwem patologicznym. Objawy zbieractwa czasami występują w towarzystwie takich zaburzeń psychicznych jak depresja, zaburzenia ze spektrum autyzmu, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zaburzenia psychotyczne oraz otępienia. Obecność objawów zbieractwa wpływa na przebieg tych schorzeń oraz ich leczenie. Podsumowanie. Zbieractwo patologiczne należy do jednostek rzadkich oraz opornych na leczenie, zwłaszcza jeżeli towarzyszy innym chorobom psychicznym. Pomimo istnienia pozytywnych doniesień w literaturze o sposobach leczenia w stanach ich współistnienia, wymagane są kolejne badania z większą ilością uczestników aby potwierdzić ich skuteczność.
30 October 2023 in Endokrynologia Polska
Not required for Clinical Vignette. Not required for Clinical Vignette.
9 November 2022 in Journal of Education, Health and Sport
Introduction and objectives. Deep brain stimulation (DBS) is an invasive treatment method of certain neurologic and psychiatric disorders. It relies on sending external electrical stimulus to specific targets within the brain, causing change in their functioning. DBS is an approved management procedure, for instance in Parkinson’s Disease or Obsessive-compulsive disorder. Currently, studies are being conducted on the possible utilization of DBS in other disorders, especially exhibiting resistance for standard treatment. The objective of this study, is to present the state of knowledge concerning experimental usage of DBS in specific disorders. The following study is based on the review of scientific literature for the years 2000 – 2022. State of knowledge. Regarding experimental applications, DBS is being used among others in Tourette’s Syndrome, Huntington’s Disease, Depression and Alzheimer’s Disease. The review of the literature allows to gather data concerning initial patients selection, mechanism of action, potential benefits and thus far noted adverse effects. Evaluation of therapy efficacy is mostly limited, due to short observation periods and lack of unified patient qualification criteria for the operation. Conclusion. Deep brain stimulation is a management method, in many cases acknowledged as safe and efficient. It is observed to have a beneficial impact on the disorders described in the following article. However, the approval of DBS as a conventional treatment requires improvement of many factors decisive of therapeutic success. Conduction of more randomised clinical trials in the future, may be helpful in achieving this objective.
2 July 2026 in Brain and Spine
11 April 2023 in Journal of Education, Health and Sport
Introduction. Brain tumours constitute approximately 1% of all newly diagnosed cancers. Their manifestation typically involves headache, neurological impairment, focal onset seizures and syndromes related to tumour location. Severe headache presents as a prevailing symptom and occurs in over 50% of patients. Brain tumour associated headache exerts significant effect on quality of life in cancer patients. The following article aims to provide a comprehensive overview of most common and promising brain tumour related headache treatment strategies. State of knowledge. Headache in brain tumour patients arises from traction or displacement of intracranial pain-sensitive structures, such as vascular tissue, dura mater or periosteum. This can be caused by tumour’s mass itself, by tumour associated oedema or as a sequela of anti-tumour treatment. Most common therapeutic modalities include tumour surgical resection, cerebral oedema management, radiotherapeutic interventions and administration of analgesic agents. Complete removal of the tumour stands as the most effective approach, often bringing substantial alleviation in majority of cases. Conclusion. Headache affects the majority of individuals afflicted by brain tumours. Not all patients are suitable candidates for the resection of the underlying neoplasm. In such instances, the application of alternative approaches might be beneficial. Ongoing and future investigations may enhance the development of novel treatment strategies, possibly influencing the well-being of cancer patients, especially within palliative care area.
28 February 2026 in Psychiatria Polska
Czaszkogardlaki są rzadkimi i łagodnymi guzami wewnątrzczaszkowymi okolicy siodła tureckiego. Typowy obraz kliniczny obejmuje ból głowy, zaburzenia widzenia i deficyty endokrynologiczne spowodowane uciskiem sąsiadujących z guzem obszarów mózgu. Psychiatryczna manifestacja kliniczna jest bardzo rzadko spotykana. Przedstawiamy opis przypadku, 59-letniej pacjentki z czaszkogardlakiem wzrastającym nadsiodłowo do komory trzeciej, z obrazem klinicznym zdominowanym przez zmiany zachowania. Z powodu zaburzeń psychicznych, u pacjentki przeprowadzono diagnostykę i pierwsze leczenie operacyjne w innym ośrodku. Do Kliniki Neurochirurgii chora została przyjęta z powodu nawrotu zaburzeń psychiatrycznych związanych z rozrostem guza. Pacjentkę, przy przyjęciu śpiewała pieśni religijne spontanicznie lub jako odpowiedz na zadawane pytania, a diagnostyka neuropsychologiczna wykazała obniżenie napędu oraz uogólnione zaburzenia funkcji poznawczych, przede wszystkim w zakresie pamięci, uwagi i funkcji wykonawczych. Pacjentkę zakwalifikowano do ponownego leczenia operacyjnego. Po wykonaniu subtotalnej resekcji, pacjentkę bez towarzyszących objawów psychiatrycznych wypisano do domu. Po 2 latach, po początkowej poprawie, została ponownie przyjęta z powodu tych samych dolegliwości psychiatrycznych oraz rozrostu guza. Przeprowadzono drugą reoperację, i wypisano pacjentkę w stanie poprawy. Po 2-miesięcznym okresie obserwacji, rodzina pacjentki potwierdziła wycofanie się zaburzeń zachowania. Na podstawie przeglądu literatury oraz własnych obserwacji, podejrzewamy że manifestacja psychiatryczna w przebiegu czaszkogardlaka może być związana z zaburzeniem struktur nadsiodłowych, przede wszystkim podwzgórza, i w takich przypadkach powinno przeprowadzić się resekcję guza do maksymalnie bezpiecznego zakresu.