Background/Objectives: Infant and young child feeding (IYCF) practices directly affect child health, development, and survival, especially under 2 years of age and ultimately affect adult life well-being. As the primary caregivers of the children, mothers with higher health literacy may better perceive the benefits of optimal complementary feeding practices, leading to improved health outcomes for their children. In this study, we aimed to assess complementary feeding practices among children aged 6–23 months in Turkey according to 2021 World Health Organization IYCF indicators [minimum dietary diversity (MDD); minimum meal frequency (MMF); minimum acceptable diet (MAD); egg and/or flesh food consumption (EFF); sweet beverage consumption (SwB); unhealthy food consumption (UFC); zero vegetable or fruit consumption (ZVF); and bottle feeding (BoF)] and investigate their associations with sociodemographic characteristics and mothers’ health literacy. Methods: With a descriptive study design, we reached 572 mothers of children aged 6–23 months from five regions of Turkey. We used the Turkey Health Literacy Scale-32 (TSOY-32) to assess mothers’ health literacy. Results: While maternal and child age are significantly associated with more complementary feeding practices, specifically MDD, MAD, and EFF, having multiple children has negative impacts on several complementary feeding indicators, including MDD, MMF, MAD, UFC, and ZVF. The only indicator associated with mothers’ TSOY-32 scores was zero fruit and vegetable consumption. Conclusion: Raising awareness among mothers about the importance of complementary feeding practices and identification of vulnerable groups will guide practitioners and policymakers to improve child health and nutrition.
Amaç: Ev programı, fizyoterapistler tarafından ebeveynlere tedavi seansı dışında uygulanmak üzere verilen öneriler bütünüdür. Bu çalışmanın amacı, ev programının etkinliği ve ailenin/bakım verenlerin ev programına uyumunu belirleyecek bir ölçek geliştirmekti. Yöntem: Ölçeğin geliştirilmesi için pediatrik rehabilitasyon alanındaki uzmanların klinik tecrübe ve görüşleri, aileler ile yapılan açık görüşme ve literatür taraması sonucu 48 madde belirlendi. Bu maddeler alanda en az beş yıl klinik deneyimi bulunan dört pediatrik nörolog ve yedi fizyoterapistin görüşleri temel alınarak ölçek 28 maddeye indirildi. Serebral palsili (SP) çocuk sahibi 155 ebeveyne uygulandı ve geçerlik ve güvenirlik analizleri yapıldı. Çocukların Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi, El Becerileri Sınıflandırma Sistemi, Yeme İçme Becerileri Sınıflandırma Sistemi ve İletişim Becerileri Sınıflandırma Sistemi seviyeleri belirlendi. Ebeveynlerin depresyon seviyesi Beck Depresyon Envanteri ile ölçüldü. Çocukların yaşam kalitesi, Pediatrik Veri Toplama Aracı ile değerlendirildi. Sonuçlar: Geliştirilen ölçeğin, test-tekrar test değeri ICC=0,939 ve iç tutarlılığı Cronbach alfa katsayısı=0,659 olarak bulundu. Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi seviyesi V olan SP’li bireylerin ev programına uyumu daha yüksekti (p=0,020). Tartışma: Geliştirilen “Serebral Palsili Çocukların Ebeveynlerinin Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Ev Programına Uyumlarını Değerlendirme Ölçeği”nin geçerli ve güvenir olduğu belirlendi. Fizyoterapistler tarafından verilen ev programının etkinliği, ailenin/bakım verenlerin ev programına uyumunu belirleyecek düzeyde olduğu saptandı.
Medical Students’ Tobacco Consumption Status and Experiences with Smoke-free Law Violations in Enclosed Spaces in Türkiye and Northern Cyprus - Thoracic Research and Practice
Amaç: Ankara’da bir üniversite hastanesinin kan merkezinde ve Kızılay’a bağlı bazı merkezlerde yapılmış olan bu araştırmanın iki amacı bulunmaktadır. Amaçlardan ilki kan bağışında bulunanların sosyo-demografik özelliklerinin, kan bağışıyla ilgili bilgi ve tutumlarının, onları “gönüllü” olmaya iten motivasyonel sebeplerin belirlenmesidir. İkinci amaç ise bu iki farklı kurumda (üniversite hastanesi ve Kızılay Kan Merkezi) bağış yapan kişiler arasında “gönüllü bağışçılık” açısından fark olup olmadığının belirlenmesidir. Yöntem: Araştırmanın verileri Ankara’da bir üniversite hastanesinin kan merkezi ve Kızılay’a bağlı bazı merkezlerde 01-05 Ekim 2012 tarihleri arasında toplanmıştır. Bu merkezlere başvuran kişilerde; kan bağışında bulunma, çalışmaya katılmayı kabul etme ve sözlü iletişim kurulabilme şartları aranmıştır. Çalışmaya katılmayı kabul eden 277 kişi araştırma anketini cevaplamıştır. Verilerin analizinde SPSS 15.0 paket programı kullanılmıştır. Tanımlayıcı istatistiklere ek olarak Ki kare testi, t testi, Fisher’in kesin testi, Mann Whitney U testi ve ANOVA kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların %85.2’si erkektir. Katılımcıların çalışma esnasındaki bağışta bulunma nedenleri arasında en sık olan akrabalarından/ tanıdıklarından birinin ihtiyacı olmasıdır (%57.0). Katılımcıların %80.9’u daha önce en az bir kez kan bağışında bulunmuştur. Gönüllü olarak kan bağışlayanların yüzdesi Kızılay’a bağlı merkezlerde (%93.0) üniversite hastanesine (%7.4) göre daha yüksektir. Sonuç: Halka kan bağışının önemi anlatılmalı, halkın kan bağışı konusundaki yanlış inanışları düzeltilmeli ve akıllardaki soru işaretleri giderilmelidir. Halkı kan bağışında bulunmaya teşvik edebilmek için kampanyalar yapılmalı ve sivil toplum örgütlerinin kan bağışı konusuna eğilmeleri sağlanmalıdır.