Bronisław Bednarz

Bronisław Bednarz

Auto-generated profile, based on publicly available information

Bronisław Bednarz

Department of Cardiology, Centre of Postgraduate Medical Education, Grochowski Hospital, Warsaw, Poland

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

40Years (1987-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
1 September 2000 in International Journal of Cardiology
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
BBBronislaw Bednarz
Bronislaw Bednarz
RWRobert Wolk
Robert Wolk
TCTomasz Chamiec
Tomasz Chamiec
KHKrystyna Herbaczynska-Cedro
Krystyna Herbaczynska-Cedro
DWDariusz Winek
Dariusz Winek
LCLeszek Ceremuzynski
Leszek Ceremuzynski

12 August 2008 in Cardiology
Verified
Journal Article
Closed access
TJTomasz Jaxa-Chamiec
Tomasz Jaxa-Chamiec
BBBronislaw Bednarz
Bronislaw Bednarz
KHKrystyna Herbaczynska-Cedro
Krystyna Herbaczynska-Cedro
PMPawel Maciejewski
Pawel Maciejewski
LCLeszek Ceremuzynski
Leszek Ceremuzynski
Background: There is significant evidence that reactive oxygen species play an important role in endothelial dysfunction, ischemia/reperfusion injury as well as in the pathogenesis of diabetes mellitus (DM). It is also known that vitamins C and E have substantial antioxidant properties. However, clinical evidence concerning this topic is insufficient so far. The aim of the present study was to determine if the administration of vitamins C and E influences the outcome in diabetic patients with acute myocardial infarction (AMI). Methods: Among 800 patients with AMI included in the MIVIT (Myocardial Infarction and Vitamins) study, 122 patients (15%) had confirmed DM. A retrospective analysis of the influence of vitamins C and E on 30-day cardiac mortality in patients with or without DM was performed. Results: There was a significant reduction in 30-day cardiac mortality in diabetic patients treated with antioxidant vitamins C and E [5 (8%) vs. 14 (22%); OR 0.32, 95% CI 0.11–0.93; p = 0.036]. Such an effect has not been observed in patients without DM [19 (6%) vs. 19 (6%); OR 0.97, 95% CI 0.51–1.85; p = 0.94]. Conclusion: The results suggest that early administration of antioxidant vitamins C and E in patients with AMI and concomitant DM reduces cardiac mortality.

1 May 2005
Verified
Journal Article
Closed access
BBBronisław Bednarz
Bronisław Bednarz
TJTomasz Jaxa-Chamiec
Tomasz Jaxa-Chamiec
PMPaweł Maciejewski
Paweł Maciejewski
MSMichał Szpajer
Michał Szpajer
KJKrzysztof Janik
Krzysztof Janik
HLHenryk Laskowski
Henryk Laskowski

22 March 2019 in Polish Heart Journal
Verified
Journal Article
Closed access
PDF file
KSKrzysztof Smarż
Krzysztof Smarż
TJTomasz Jaxa-Chamiec
Tomasz Jaxa-Chamiec
TBTadeusz Bednarczyk
Tadeusz Bednarczyk
BBBronisław Bednarz
Bronisław Bednarz
ZEZbigniew Eysymontt
Zbigniew Eysymontt
JWJadwiga Wolszakiewicz
Jadwiga Wolszakiewicz
Elektrokardiograficzny test wysiłkowy jest od kilkudziesięciu lat jednym z ważniejszych narzędzi diagnostycznych w kardiologii. Stały postęp technologiczny umożliwiający powszechne stosowanie technik obrazowych, a także pojawianie się nowych wytycznych postępowania wymagają rewizji i aktualizacji podejścia do techniki i interpretacji elektrokardiograficznego badania wysiłkowego. W niniejszym dokumencie zaprezentowano opinię ekspertów Sekcji Rehabilitacji Kardiologicznej i Fizjologii Wysiłku Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego (SRK i FW PTK) dotyczącą techniki wykonywania i interpretacji wyników elektrokardiograficznych testów wysiłkowych u osób dorosłych. Przedstawiono warunki techniczne i wyposażenie pracowni testów wysiłkowych, a także zakres wymaganych kompetencji personelu medycznego niezbędny do nadzorowania i pełnej interpretacji elektrokardiograficznych testów wysiłkowych. Szerokie wskazania do wykonania elektrokardiograficznego testu wysiłkowego obejmują: diagnostykę choroby wieńcowej, z uwzględnieniem prawdopodobieństwa choroby wieńcowej przed testem, ocenę czynnościowego zaawansowania i stratyfikację ryzyka pacjentów z już rozpoznaną chorobą wieńcową, a także ocenę skuteczności stosowanego leczenia, diagnostykę objawów związanych z wysiłkiem, ocenę wydolności wysiłkowej, kwalifikację do treningu/rehabilitacji kardiologicznej, a także ocenę ryzyka przed operacjami niekardiochirurgicznymi. Elektrokardiograficzny test wysiłkowy jest badaniem bezpiecznym pod warunkiem przestrzegania wskazań i przeciwwskazań do jego wykonania, stosowania właściwego monitorowania przebiegu badania, jak również precyzyjnego określenia wskazań do przerwania próby. Protokół obciążenia powinien być dobrany z uwzględnieniem przewidywanej wydolności pacjenta tak, aby czas trwania fazy wysiłkowej mieścił się w zakresie 8–12 minut. W trakcie testu jest oceniana odpowiedź kliniczna, hemodynamiczna i elektrokardiograficzna na wysiłek. Raport końcowy powinien zawierać informacje na temat: stosowanego protokołu obciążenia, powodu zakończenia badania, stopnia zmęczenia, obecności/stopnia nasilenia dolegliwości wieńcowych, szczytowej wydolności lub tolerowanego obciążenia, z odniesieniem do wartości należnych, odpowiedzi częstości rytmu serca, zmian/braku zmian ST-T. Wynik badania powinien kończyć się wnioskiem zawierającym ocenę kliniczną i elektrokardiograficzną. Elektrokardiograficzny test wysiłkowy jest od kilkudziesięciu lat jednym z ważniejszych narzędzi diagnostycznych w kardiologii. Stały postęp technologiczny umożliwiający powszechne stosowanie technik obrazowych, a także pojawianie się nowych wytycznych postępowania wymagają rewizji i aktualizacji podejścia do techniki i interpretacji elektrokardiograficznego badania wysiłkowego. W niniejszym dokumencie zaprezentowano opinię ekspertów Sekcji Rehabilitacji Kardiologicznej i Fizjologii Wysiłku Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego (SRK i FW PTK) dotyczącą techniki wykonywania i interpretacji wyników elektrokardiograficznych testów wysiłkowych u osób dorosłych. Przedstawiono warunki techniczne i wyposażenie pracowni testów wysiłkowych, a także zakres wymaganych kompetencji personelu medycznego niezbędny do nadzorowania i pełnej interpretacji elektrokardiograficznych testów wysiłkowych. Szerokie wskazania do wykonania elektrokardiograficznego testu wysiłkowego obejmują: diagnostykę choroby wieńcowej, z uwzględnieniem prawdopodobieństwa choroby wieńcowej przed testem, ocenę czynnościowego zaawansowania i stratyfikację ryzyka pacjentów z już rozpoznaną chorobą wieńcową, a także ocenę skuteczności stosowanego leczenia, diagnostykę objawów związanych z wysiłkiem, ocenę wydolności wysiłkowej, kwalifikację do treningu/rehabilitacji kardiologicznej, a także ocenę ryzyka przed operacjami niekardiochirurgicznymi. Elektrokardiograficzny test wysiłkowy jest badaniem bezpiecznym pod warunkiem przestrzegania wskazań i przeciwwskazań do jego wykonania, stosowania właściwego monitorowania przebiegu badania, jak również precyzyjnego określenia wskazań do przerwania próby. Protokół obciążenia powinien być dobrany z uwzględnieniem przewidywanej wydolności pacjenta tak, aby czas trwania fazy wysiłkowej mieścił się w zakresie 8–12 minut. W trakcie testu jest oceniana odpowiedź kliniczna, hemodynamiczna i elektrokardiograficzna na wysiłek. Raport końcowy powinien zawierać informacje na temat: stosowanego protokołu obciążenia, powodu zakończenia badania, stopnia zmęczenia, obecności/stopnia nasilenia dolegliwości wieńcowych, szczytowej wydolności lub tolerowanego obciążenia, z odniesieniem do wartości należnych, odpowiedzi częstości rytmu serca, zmian/braku zmian ST-T. Wynik badania powinien kończyć się wnioskiem zawierającym ocenę kliniczną i elektrokardiograficzną.

1 August 2001 in Clinical Cardiology
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
BBBronislaw Bednarz
Bronislaw Bednarz
RWRobert Wolk
Robert Wolk
Tomasz MazurekTomasz Mazurek
Tomasz Mazurek
SSSebastian M. Stec
Sebastian M. Stec
TCTomasz Chamiec
Tomasz Chamiec
Background: Risk stratification of patients with unstable angina or non-Q-wave myocardial infarction (MI) is an unresolved clinical problem. The prognostic value of T-wave normalization (TWN) during exercise has not been studied in this group of patients. Hypothesis: Event-free survival in clinically stable patients after an acute coronary event without ST-segment elevation can be predicted by the presence of exercise-induced TWN. Methods: Sixty-five patients (43 men and 22 women, mean age 62 ± 10 years) entered the study. The diagnosis of unstable angina and non-Q-wave MI was made in 40 and 25 patients, respectively. A treadmill exercise test was performed in all patients after clinical stabilization. The patients were divided into three groups: those with negative baseline T waves and exercise-induced TWN (Group 1); those with negative baseline T waves, but without TWN (Group 2); and those with positive baseline T waves (Group 3). The patients were followed up for 6 months. Results: During follow-up, serious cardiovascular complications occurred in 15 (23%) patients. These included exacerbation of ischemic heart disease (14 patients) and acute MI (1 patient). Event-free survival was greater in patients in Group 1 (95%) than in those in Group 2 (68%, p < 0.034) or Group 3 (71%, NS). Among all patients studied, exercise-induced TWN was predictive of event-free survival with a sensitivity of 38% and a specificity of 93%. Conclusions: In clinically stable patients after an acute coronary event without ST-segment elevation, exercise-induced TWN is a specific but not sensitive predictor of event-free survival after 6 months.

1 March 2001 in Clinical Cardiology
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
UGUrszula Grochowicz
Urszula Grochowicz
RWRobert Wolk
Robert Wolk
BBBronislaw Bednarz
Bronislaw Bednarz
ABAndrzej Budaj
Andrzej Budaj
LCLeszek Ceremuzynski
Leszek Ceremuzynski
Background: We have previously demonstrated that adrenaline (AD) is released into the circulation during acute myocardial infarction and is associated with a more severe clinical course. The role of elevated AD levels in congestive heart failure is not known.Hypothesis: The study aimed to determine whether increased daily AD excretion is associated with more severe clinical symptoms and a more complicated clinical course in patients with exacerbation of congestive heart failure (CHF).Methods: Urinary excretion of AD, noradrenaline, magnesium (Mg), and potassium (K), serum levels of aldosterone, K, and Mg, as well as the incidence of arrhythmias (24‐h Holter) were assessed in 49 patients with CHF New York Heart Association (NYHA) class II‐III. The patients were allocated to two groups, with normal (Group 1) and increased (Group 2) excretion of AD.Results: Groups 1 and 2 did not differ in respect of age, etiology of CHF, or the medication used. Also, left ventricular ejection fraction was similar in the two groups. However, left ventricular end‐diastolic dimension was greater in Group 2 (61 ± 9 vs. 55 ± 11 mm, p < 0.05), as was the proportion of patients in NYHA class III (74 vs. 40%). Group 2 was also characterized by increased urinary excretion of Mg (60 ± 24 vs. 43 ± 16 mg/24 h, p < 0.007) and the presence of more complex and numerous ventricular arrhythmias (74 vs. 37% and 68 vs. 33% of patients, respectively).Conclusions: Urinary excretion of AD is increased only in a subgroup of patients with CHF. These patients are characterized by a more advanced NYHA class, increased end‐diastolic left ventricular diameter, and increased urinary excretion of magnesium. It is likely that all these factors contribute to the presence of more complex and numerous ventricular arrhythmias in this subgroup of patients.