Mehmet Ali Bal

Mehmet Ali Bal

Auto-generated profile, based on publicly available information

Mehmet Ali Bal

Dokuz Eylül University, Faculty of Veterinary Science, Department of Animal Nutrition and Nutritional Diseases, 35890, İzmir, Türkiye

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

2Years (2025-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
13 January 2025
Verified
Book Chapter
Closed access
MBMehmet Ali Bal
Mehmet Ali Bal
MSMetehan Sancar
Metehan Sancar

12 January 2026
Verified
Book Chapter
Closed access
MBMehmet Ali Bal
Mehmet Ali Bal
MSMetehan Sancar
Metehan Sancar
Mineral maddeler, hayvanlarda büyüme, üreme, kemik gelişimi, sinirsel iletim ve enzimatik aktiviteler gibi yaşamsal fonksiyonların sürdürülmesi için vazgeçilmezdir. Kalsiyum (Ca), fosfor (P), magnezyum (Mg), sodyum (Na), potasyum (K), klor (Cl) ve kükürt (S) gibi makromineraller; demir (Fe), çinko (Zn), bakır (Cu), mangan (Mn), molibden (Mb) ve selenyum (Se) gibi mikrominerallerle birlikte organizmada yapısal, fizyolojik ve düzenleyici roller üstlenir. Yem maddelerinin mineral içeriği; bitki türü, yetiştiği toprağın mineral profili, iklim koşulları ve hasat dönemine bağlı olarak değişir. Bitkisel kökenli yemler, aşırı verimli kültür ırkı hayvanların mineral ihtiyacını karşılamakta yetersiz kalabilir veya biyolojik olarak kullanılabilirliği düşük olabilir. Dolayısıyla, hayvanların mineral madde ihtiyaçlarını gidermek amacıyla spesifik yem/yem katkı maddeleri kullanılmaktadır. Kullanılan mineral yemlerin partikül büyüklüğü, hidratasyon seviyesi ve kimyasal formülasyonları (aminoasit şelatları gibi), bu yemlerin biyolojik aktivitesini etkilemektedir. Bu kitap bölümünde, makro ve mikromineral ihtiyaçlarını gidermek için kullanılan yemler, yemlerin fiziksel ve kimyasal özellikleri, hayvan beslemedeki önemleri ve biyolojik değerleri mevcut literatür ışığında değerlendirilmiştir. Böylece, hayvan beslemede mineral kullanım stratejilerini, biyoyararlanım, elementler arası etkileşim ve çevresel sürdürülebilirlik açısından incelenmiştir.

26 October 2026 in Turkish Journal of Agriculture - Food Science and Technology
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
MÇMetin Çabuk
Metin Çabuk
GGGokcen Guvenc-Bayram
Gokcen Guvenc-Bayram
MBMehmet Ali Bal
Mehmet Ali Bal
HGHülya Girgin
Hülya Girgin
FKFATMA KARAGÖZOĞLU
FATMA KARAGÖZOĞLU
ZSZeynep SEMEN
Zeynep SEMEN
Corn silage is a cornerstone of roughage in the Turkish dairy industry; however, comprehensive data on the nutritional consistency and fermentation quality under local commercial conditions remain scarce. This study evaluated the nutrient composition and fermentation quality of corn silages from 20 commercial dairy enterprises in the Kiraz district of İzmir. Samples were subjected to qualitative physical examination and chemical analyses (dry matter, crude protein, ether extract, crude ash, and crude cellulose), and fermentation parameters (pH and Flieg scores). The results indicated significant heterogeneity across the surveyed farms. Dry matter (DM) averaged 26.26% (range: 19.80-32.14%), reflecting a lack of standardization in harvest maturity. Chemical analyses revealed mean values of 4.07% crude protein, 1.04% ether extract, and 32.06% crude cellulose on a dry-matter basis. Notably, elevated crude ash levels (up to 7.53%) in several samples may indicate possible soil contamination. Regarding fermentation, pH values averaged 4.00 (range: 3.52-6.76). According to Flieg scores, 45% of the samples were classified as "Good" and 55% as "Medium," with none achieving "Excellent" status. These findings underscore critical management deficiencies in harvest timing, machinery hygiene, and sealing protocols. To enhance regional feed efficiency and economic sustainability, extension efforts must prioritize optimizing harvest maturity and ensuring rigorous air exclusion during ensiling.

13 January 2025
Verified
Book
Open access
PDF file
ÖAÖzgür Aksoy
Özgür Aksoy
ETErsin Tanrıverdi
Ersin Tanrıverdi
UAUgur Aydin
Ugur Aydin
IÖİsA Özaydın
İsA Özaydın
MBMehmet Ali Bal
Mehmet Ali Bal
MAMuhamed Baver Alpar
Muhamed Baver Alpar
Sığırlarda Ayağın Topografik ve Radyolojik Anatomisi Özgür AKSOY Ersin TANRIVERDİ Sığırlarda Ayak Hastalıklarında Muayene ve Tanı Yöntemleri Uğur AYDIN İsa ÖZAYDIN Sığırlarda Topallık, Etiyoloji ve Lokomosyon Skorlamaları Semih ALTAN Sığırlarda Topallık ve Beslenme İlişkisi Mehmet Ali BAL Metehan SANCAR Sığırlarda Duruş Bozuklukları ve Tırnak Deformasyonları Mustafa KÖM Sığırlarda Laminitis Kurtuluş PARLAK Hilmican ERGİN Sığırlarda Beyaz Çizgi Hastalığı Zülfükar Kadir SARITAŞ Sığırlarda Taban Ülserleri Ali Said DURMUŞ Eren POLAT Sığırlarda Ayak Derisi Hastalıkları Hanifi EROL Sığırlarda Tırnak Kesimi Muharrem EROL Eyüp Tolga AKYOL Sığırlarda Ayağın Derin Dokularının Hastalıkları Yağmur KUŞCU Caner KAYIKCI Sığırlarda Ayak ve Tırnak Hastalıklarında Kullanılan Anestezi Yöntemleri Mustafa ARICAN Sığırlarda Tırnak Problemleri ve Operasyonları Mustafa ARICAN Sığır Ayak Hastalıklarında Profilaksi Sadık YAYLA Koyun ve Keçilerde Ayak Hastalıkları Fahrettin ALKAN Elgin Orçum UZUNLU Atlarda Ayağın Topografik ve Radyolojik Anatomisi Ali KUMANDAŞ Atlarda Ayak Hastalıklarında Muayene ve Tanı Yöntemleri Emine ÇATALKAYA Berna ERSÖZ KANAY Atlarda Ayaklara Bağlı Topallığın Etiyolojisi Caner KAYIKCI Yağmur KUŞCU Atlarda Ekstremite Deformiteleri ve Ayakla İlişkisi Ali KUMANDAŞ Atlarda Laminitisler Celal Şahin ERMUTLU Alican YILMAZ Atlarda Beyaz Çizgi Hastalığı Hanifi EROL Nevzat Emre ASLAN Atlarda Naviküler Sendrom (Podotrochlitis) Latif Emrah YANMAZ Atlarda Taban, Ökçe ve Çatal Hastalıkları Sema ÇAKIR BAYRAK Atlarda Ayak Eklemi ve Kemik Hastalıkları Nuriza ZAMİRBEKOVA ERDOĞAN Sena YAZICI Atlarda Ayak Bölgesi Tendo, Tenosinovya ve Ligament Hastalıkları İsa ÖZAYDIN Uğur AYDIN Atlarda Yürüyüş Şekilleri ve Kusurları Semih ALTAN Nahit SAYLAK Atlarda Nal Uygulamaları ve İlişkili Hastalıklar (Mıh Batması-Değmesi-Sıkması) Sadık YAYLA Kedi ve Köpeklerde Ayak Hastalıkları Cenk YARDIMCI Büşra ÇİL Hayvanlarda Ayak Hastalıklarının Tedavisinde Kullanılan İlaçlar Feray ALTAN Muhamed Baver ALPAR

17 September 2026 in Turkish Journal of Agriculture - Food Science and Technology
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
FKFATMA KARAGÖZOĞLU
FATMA KARAGÖZOĞLU
MBMehmet Ali Bal
Mehmet Ali Bal
Yaşlanma, yaşa bağlı fizyolojik ve patolojik değişikliklerin başlangıcı ve derecesi açısından bireysel farklılıklar gösteren bir sürekliliktir. Bu bireysel farklılık, yaşlı köpeklerin beslenmesine tek tip bir yaklaşımın uygulanmasını engellemektedir. Yaşlılık, köpeklerin yaşamlarının son üçte birine ulaştıklarında başlar, ancak ırk ve bireylere göre değişebilir. Yaşlanmayla ilişkili fizyolojik değişiklikler arasında enerji gereksinimlerinde, vücut kompozisyonunda ve bazı besin gereksinimlerinde değişiklikler yer alır. Ayrıca yaşlı köpekler, patolojik değişiklikler ve dikkatli beslenme planlaması gerektirebilecek hastalıklar yönünden risk altındadırlar. Bir hayvanın maksimum sağlık potansiyeline ulaşması, ihtiyaçlarına göre uyarlanmış beslenme ile sağlanabilir. Bu çalışma, “geriatrik” veya “yaşlı” köpeklerin beslenmesi hakkındaki mevcut bilgileri bir araya getirmeyi ve köpeklerde sağlıklı yaşlanmayı desteklemek için öneriler sunmayı amaçlamaktadır. Beslenme, sağlığın anahtarlarından biridir. Belirli beslenme ihtiyaçlarının karşılandığından emin olmak için her birey için beslenme değerlendirmeleri yapılması önemlidir. Diyet önerileri sık sık gözden geçirilmelidir çünkü yaşlı köpeklerde gereksinimler daha sık değişebilir. Yaşam beklentisini ve refahı artıran ana faktörler, optimal kilonun, vücut kondisyonunun ve yağsız kütlenin korunmasıdır. Veteriner hekimlerin bu yaşlı köpeklerin beslenmesini proaktif bir şekilde değerlendirmeleri ve yaşlanmayla birlikte görülen fizyolojik ve metabolik değişiklikleri ve hastayı bireysel olarak dikkate alarak yaşam evrelerine uygun optimal öneriler sunmaları hayati önem taşımaktadır. Dikkate alınması gereken faktörler arasında metabolik enerji gereksinimindeki değişiklikler, protein, yağ, kalsiyum ve fosfor seviyeleri yer almaktadır. Yaşlı köpeklerde faydalı diğer besin maddeleri arasında omega-3 yağ asitleri, orta zincirli trigliseritler ve antioksidanlar yer almaktadır. Sonuç olarak, beslenme, köpeğin yaşına ve gereksinimlerine uyacak şekilde formüle edilmiş olmalıdır.

12 January 2026
Verified
Book Chapter
Closed access
MBMehmet Ali Bal
Mehmet Ali Bal
MSMetehan Sancar
Metehan Sancar
Protein, hayvan beslemede büyüme, üreme, metabolik faaliyetlerin sürdürülmesi ve verimliliğin artırılması için olmazsa olmaz, bir besin öğesidir. Rasyondaki proteinin doğru değerlendirilmesi, besin maddelerinin etkin kullanımını sağlamak ve azot kayıplarını en aza indirmek açısından büyük önem taşır. Klasik ham protein (HP) analizi, yalnızca toplam azot miktarını belirlemektedir ve amino asitlerin biyolojik değeri veya sindirilebilirliği hakkında bilgi vermemektedir. Buna karşılık, gerçek protein (GP), sindirilebilir protein ve amino asit temelli sistemler, hayvan tarafından kullanılabilir gerçek protein miktarının daha doğru biçimde değerlendirilmesine olanak tanır. Tek mideli hayvanlarda protein kalitesi büyük ölçüde amino asit profilinin dengesi ve sindirilebilirliğine bağlıdır; lizin, metiyonin ve treonin gibi sınırlayıcı amino asitlerin düzeyleri büyüme ve yemden yararlanma performansını doğrudan etkiler. Ruminantlarda ise rumende parçalanabilir protein (RDP), mikrobiyal protein sentezi için temel azot kaynağı iken, rumende parçalanamayan protein (RUP) rumenden geçerek ince bağırsakta sindirilir. Ruminantlarda metabolize olabilir protein (MP) arzını mikrobiyal protein ve RUP’un sindirilebilen kısmının toplamı belirler. Mikrobiyal protein üretiminde fermente olabilir enerji ile rumende parçalanabilir azot arasındaki dengenin sağlanması gerekmektedir. Bu nedenle protein değerlendirme sistemleri, yalnızca azot miktarını değil; mikrobiyal protein sentezi, amino asit kullanılabilirliği ve post-ruminal sindirilebilirlik gibi faktörleri de bütüncül biçimde dikkate almalıdır. Bu kitap bölümünde, proteinin değerlendirilmesinde kullanılan kimyasal, in vitro ve in vivo yöntemler derlenmiş; bu sistemlerin tek mideli ve ruminant hayvan beslemesindeki uygulamaları tartışılmıştır. Bu bütüncül yaklaşım sayesinde, protein kullanım etkinliğini artırmak, hayvan performansını iyileştirmek ve çevresel azot kayıplarını azaltmak suretiyle sürdürülebilir hayvansal üretimi desteklenebilir.