Bu araştırmada ilkokulda görevli öğretmenlerin afetlere hazırlık düzeyleri ile afet eğitiminin eğitim programlarındaki yeri hakkındaki görüşlerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışma karma araştırmada sıralı açıklayıcı yöntem çerçevesinde gerçekleştirilmiştir. Araştırma örneklemini İzmir İli Buca İlçesinde yer alan kamu ilkokullarında görevli İngilizce, anasınıfı ve sınıf öğretmenleri ile okul psikolojik danışmanları oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak İnal ve Doğan (2018) tarafından hazırlanan likert tipindeki Genel Afete Hazırlık Ölçeği ile yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Nicel verilerin analizinde parametrik ve nonparametrik testlerden, görüşme ile elde edilen verilerin analizinde ise betimsel analiz yönteminden yararlanılmıştır. Verilerin analizi sonucunda öğretmenlerin afetlere karşı duyarlılıklarının yüksek olduğu, afet durumlarını ciddiye aldıkları ve afetlere karşı önlem almayı önemsedikleri, bu önlemlerin yararlı olacağını düşündükleri; ancak bu önlemleri gerçekleştirmedikleri ve kendilerini afetlere karşı hazırlık konusunda yeterli görmedikleri sonuçlarına ulaşılmıştır. Araştırmanın nitel bölümünden elde edilen veriler de bu bulguları desteklemektedir. Ulaşılan bu sonuçlar çerçevesinde öğretmenlerin afetlere hazırlık düzeyi ile hâlihazırda okullarda gerçekleştirilen afet eğitimi uygulamalarının iyileştirilmesine yönelik önerilerde bulunulmuştur.
Bu araştırmanın amacı, daha önce eTwinning projeleri yürüten öğretmenlerin projeler hakkında görüşlerini incelemektir. Araştırmada nitel araştırma modellerinden durum çalışması kullanılmıştır. Araştırmanın katılımcılarını, 2020-2021 eğitim öğretim yılında devlet okullarInda görev yapmakta olan, eTwinning platformunda aktif, Ulusal Kalite Etiketi ya da Avrupa Kalite Etiketi ödüllerinden en az birini almış 10 öğretmenden oluşmaktadır. Veriler, araştırmaya katılmaya gönüllü olan öğretmenlere yönelik hazırlanmış olan yarı yapılandırılmış görüşme formları ile toplanmıştır. Toplanan veriler betimsel analiz yöntemi ile çözümlenmiştir. Araştırma sonucunda öğretmenler, eTwinning projeleri ile öğrencilerin en çok dijital becerilerinin ve öğrenme motivasyonlarının arttığını belirtmiştir. Ayrıca öğretmenler çeşitli şekillerde eTwinning platformu ile tanışmış olsalar da, platformda kalmalarını sağlayan en önemli motivasyonun en çok mesleki becerilerinin gelişmesi ve yaşadıkları başarı hazzı olduğu şeklinde ile ifade etmişlerdir. Bunun yanında projeler aracılığı ile pek çok yenilikçi yaklaşımı eğitim programı ile bütünleştirebilme fırsatı bulduklarından söz eden öğretmenler platformdaki eğitim fırsatları ve kalite etiketi alma süreçleri ile ilgili çeşitli önerilerde bulunmuştur.
27 April 2018 in Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi
Eğitim sisteminin verimliliği, toplumun ihtiyacı olan nitelik ve nicelikte insan gücünün yetiştirilmesine bağlıdır. Bu yüzden öğretmen, eğitim sisteminin en stratejik parçalarından biri olarak kabul edilir. Eğitim sistemindeki hedeflere nitelikli, mesleğini seven, konu bilgisi, alan bilgisi ve pedagojik alan bilgisine sahip olan öğretmenlerin yetiştirilmesiyle ulaşılabilir. Eğitim fakültelerinde öğrenim gören öğretmen adaylarının öğrenimleri süresince kazandıkları genel kültür, özel alan eğitimi ve öğretmenlik mesleği ile ilgili bilgi, beceri, tutum ve alışkanlıklarını gerçek bir eğitim öğretim ortamı içinde kullanabilme yeterliği kazanmalarını sağlayacak uygulama dersi öğretmenlik uygulamalarıdır. Bu çalışmada amaç, pedagojik formasyon öğrencilerinin öğretmenlik uygulaması derslerindeki yeterliklerini belirlemektir. Bu çalışma nitel bir çalışma olup fenomenolojik araştırmaya göre desenlenmiştir. Uygulanan strateji ise çeşitlemedir. Görüşme, gözlem ve doküman incelemesi vasıtasıyla toplanan veriler, betimsel analiz yöntemiyle analiz edilip yorumlanmıştır. Bulgular sonucunda öğretmen adaylarının alan, meslek ve genel kültür bilgileri bakımından yeterli; ancak, ders planı, materyal hazırlama, değerlendirme ve kayıt tutmada yetersiz oldukları sonucuna ulaşılmıştır. Ulaşılan sonuçlardan hareketle öğretmenlik uygulaması derslerinin daha uzun süreye yayılması, ders planı ve materyal hazırlama ile ilgili ders içeriklerinin düzenlenmesi ve uygulama okulunda öğretmen adaylarının özgüvenini artıracak düzenlemeler yapılması önerilmiştir.
Bu araştırmanın amacı, öğretmenlerin program okuryazarlıkları ile eleştirel düşünme eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Çalışmada, Aydın ili Efeler ilçesinde görev yapan 364 öğretmen yer almıştır. Nicel türde gerçekleştirilen bu araştırmada ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Veri toplama aracı olarak öğretmenlere Kişisel Bilgi Formu, Öğretmenlerin Program Okuryazarlıkları Ölçeği ve Eleştirel Düşünme Eğilimleri Ölçeği uygulanmıştır. Verilerin analizi için betimsel istatistikler, bağımsız örneklemler t-testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Pearson korelasyon testine başvurulmuştur. Elde edilen sonuçlara göre, öğretmenlerin program okuryazarlık toplam puanlarının ve alt boyutlarına ilişkin ortalama puanların mesleki kıdemlerine, çalışılan okul türüne ve branşa göre anlamlı farklılık gösterdiği görülmüştür. Ayrıca, eleştirel düşünme eğilimi toplam puanlarının ve alt boyutlarına ilişkin ortalama puanların mesleki kıdemlerine göre anlamlı farklılık gösterdiği, okul türü ve branşa göre ise anlamlı farklılık göstermediği sonucuna ulaşılmıştır. Son olarak öğretmenlerin program okuryazarlıkları ve eleştirel düşünme eğilimi arasında orta düzeyde, pozitif bir ilişki bulunmuştur.
5 January 2021 in Anadolu Journal Of Educational Sciences International
Bu araştırmanın amacı, farklı sınıflarda öğrenim gören öğrencilerin oyun kavramı hakkındaki görüşlerini ürettikleri metaforlar aracılığıyla incelemektir. Bu araştırmada nitel araştırmanın doğasına uygun olarak olgubilim deseni kullanılmıştır. Etik kuralların dikkate alındığı araştırmanın katılımcılarını ilkokul, ortaokul ve lise son sınıfların her birinden 200’er olmak üzere, toplamda 600 öğrenci oluşturmuştur. Çalışma grubunu oluşturan katılımcılar küme örnekleme yöntemiyle, küme örneklemini oluşturan katılımcılar da maksimum çeşitlilik örnekleme yöntemiyle belirlenmiştir. Verilerin elde edilmesinde, her bir katılımcının ‘oyun …… gibidir / benzer; çünkü …….’ biçimindeki oyun kavramına yönelik açık uçlu bir maddenin bulunduğu formu doldurması istenmiştir. Öğrencilerden elde edilen veriler, daha sonrasında içerik analizi tekniğiyle analiz edilmiştir. Öğrencilerin oyun kavramına yönelik metaforik algıları incelendiğinde ilkokul son sınıflarda 72, ortaokul son sınıflarda 96 ve lise son sınıflarda 78 farklı anlamın yüklendiği görülmüştür ve oyun kavramı toplamda 246 metafor aracılığıyla açıklanmıştır. Bu metaforlar incelendiğinde ilkokul son sınıf öğrencilerinden 17; ortaokul son sınıf öğrencilerinden 19 ve lise son sınıf öğrencilerinden 17 olmak üzere toplamda 53 kategori elde edilmiştir. Bu kategorilere bağlı olarak, oyun kavramının ortak ve farklı metaforlar aracılığıyla temsil edildiği gözlenmiştir. Buna göre, ilkokul son sınıf öğrencileri oyun kavramını en sıklıkla ‘eğlence, arkadaş, kitap ve saklambaç’ metaforlarıyla; ortaokul son sınıf öğrencileri ‘hayat, eğlence, arkadaş, iyi vakit geçirme’ metaforlarıyla, lise son sınıf öğrencileri ise ‘hayat, eğlence, çocuk, futbol ve yemek’ metaforlarıyla ifade edilmiştir.