Bu çalışmada sosyal sermaye ve kadın girişimciliği, nitel araştırma yöntemleri kullanılarak incelenmiştir. Antalya’da faaliyet gösteren 20 kadın girişimci ile yarı yapılandırılmış mülakat tekniği ile yapılan görüşme verileri içerik analizine tabi tutulmuştur. Kadın girişimcilerin sahip oldukları finansal destekler, sosyal destekler, karşılaştıkları zorluklar ve yaşam memnuniyetleri ile görüşülen kadınların ve toplumun sahip olduğu kadın girişimcilik algısı sosyal sermaye düzeyleri kapsamında değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda kadınların girişimcilikte başarılı olmanın yollarını nasıl tarif ettikleri açıklanmıştır. Kadın girişimcilerin finansal sermaye temininde genellikle eş, aile veya arkadaş gibi yakın çevre bağlantıları etkili olurken, sivil toplum örgütlerine aktif katılım da kadınların sosyal sermaye düzeylerini güçlendirmektedir.

Girişimciliğin, yenilikçilik, iş yaratma veya ekonomik büyüme üzerindeki etkileri önemli olmakla birlikte, bireyler düzeyinde girişimci olma isteğinin nedenlerini ve ilişkili olguları açıklamak girişimcilik süreçlerini anlamak için önemli bir katkı sağlayabilir. Bu çalışmada girişimcilik süreçlerine dair daha ayrıntılı bir anlayış geliştirmek amacıyla girişimcilik motivasyonu konusu incelenmiştir. Motivasyonun bireyleri harekete geçirdiği temel varsayımından hareketle KOSGEB Uygulamalı Girişimcilik Eğitimlerine katılan 589 girişimci adayına yüz yüze anket uygulanmış ve girişimci adaylarının girişimcilik motivasyonları açıklanmıştır. Çalışmada girişimcilik motivasyonunun ekonomik, girişimsel, toplumsal, çalışma ve bireycilik boyutlarının gelir, cinsiyet, tecrübe, eğitim gibi seçilmiş bazı değişkenler bakımından ilişkilerine dair bulgular tartışılmış ve yorumlanmıştır.

Günümüz çalışma yaşamında hem sayısal hem de etki bakımından önemli bir yer tutan Y kuşağı, dijital teknolojilerle olan etkileşimleri ve yatkınlıklarıyla önceki kuşaklardan ayrılmaktadır. Literatür incelemesi tekniğinin kullanıldığı bu çalışmanın amacı Y kuşağının çalışma kültürünü esnek çalışma kapsamında değerlendirmektir. Teknolojik gelişmeler ve esnek çalışmanın yaygınlaşmasındaki hız dikkate alınarak özellikle son 10 yıllık literatüre odaklanılmıştır. Literatür incelemesinin sonuçları, Y kuşağının değişen ihtiyaçlarına istinaden işverenlerin çalışma kültürüne ilişkin stratejilerini yenilemelerinin gerekliliğini ortaya koymaktadır. Y kuşağının esnek çalışma tercihleri, gig ekonomisinin sunduğu özgürlük ve kontrol imkânlarıyla örtüşmektedir. Bu kuşaktakiler için meslek, sabit bir beceri setinden ziyade sürekli öğrenme, uyum sağlama ve kişisel değerlerle şekillenen bir süreç olarak algılanmaktadır. Y kuşağı klasik ofislerden ziyade esnek çalışma alanlarını ve sosyal etkileşim odaklı mekânları tercih ederken, bu tercihler hem bireysel yaratıcılığı hem de sektörler arası işbirliklerini desteklemektedir. Esnek çalışma, çalışanlar için iş-özel hayat dengesini sağlamada avantajlar sunsa da izolasyon hissi, iş-ev sınırlarının bulanıklaşması gibi zorluklar yaratmakta ve iş güvencesi ile gelir istikrarını koruyan politika ihtiyacını doğurmaktadır. Çalışmada, işverenlerin ve politika yapıcıların çalışma yaşamında Y kuşağının ihtiyaçlarını nasıl karşılayabileceklerine dair öneriler sunulmaktadır.

Dünya genelinde çalışma ve istihdam biçimleri sürekli değişmekte, yeni teknolojiler ve özellikle bilgi teknolojileri işgücü piyasasının geleceğini yakından etkilemektedir. Teknolojik gelişmelerin, kadın işgücü üzerindeki etkisi ise çalışma yaşamındaki mevcut eşitsizlikler dikkate alındığında önemli bir konu olarak gündeme gelmektedir. Bu çalışmada teknolojik gelişmelerin kadınlar üzerindeki etkisini analiz etmek, Fen, Teknoloji, Mühendislik ve Matematik (FETEMM) alanlarında kadınların görünürlüğünü tartışmak ve bu alandaki cinsiyet eşitsizliğini ortadan kaldırmak için politika önerileri geliştirmek amaçlanmıştır. Teknoloji odaklı çalışmada kadınların yetersiz temsiliyetleri kaynağını teknoloji ve cinsiyetlere dayalı kalıp yargılardan almaktadır. Çalışmada kadın istihdamında toplumsal cinsiyet kalıp yargıları üzerinden hareket edilerek, devletin, özel sektörün ve sivil toplumun bu konuda yapabileceklerine dair önerilere yer verilmiştir.

This study examines the socio-cultural and economic dimensions of aesthetic labor, focusing on the conditions that foster a climate of sexual harassment within the workplace and how workers engaged in such labor respond to it. The research interprets the interconnections between aesthetic labor and related concepts, particularly the embedded patriarchal codes within aesthetic labor. Through in-depth interviews with 37 women working in the entertainment industry, the study provides a descriptive analysis of how the dimensions of aesthetic labor contribute to creating environments that are conducive to sexual harassment. Findings suggest that women in this sector often perceive harassment as an inherent part of their jobs and develop various coping mechanisms. Furthermore, the study reveals that businesses frequently adopt patriarchal responses to harassment or disregard it altogether due to concerns about profitability and competitiveness, thus normalizing sexual harassment and perpetuating a hostile work environment. This study argues that, by situating aesthetic labor within broader discussions on work ethics, such labor practices not only commodify the female body but also intensify gender-based vulnerabilities in service delivery processes, particularly in the entertainment industry. The research calls for ethical and policy interventions to safeguard workers’ dignity and counter the normalization of harassment, advocating for accountability that respects work ethics and promotes safer environments.

Active labor market policies play a vital role in achieving sustainable development goals. This study examines the effectiveness of the on-the-job training (OJT) program, a key active employment policy implemented by the Turkish Employment Agency (TEA), within the context of Antalya province, Türkiye. The research aims to explore employers’ perceptions of the program, its effectiveness, and its contribution to sustainable development. Data were collected through semi structured interviews with managers responsible for OJT in various firms and analyzed thematically using computer assisted tools. The findings show that although the program contributes to the increase of human capital by creating employment and developing skills, it falls short of its goals due to labor segmentation issues, operational inefficiencies, and its inability to close implementation gaps, revealing that the program faces a number of structural challenges. The study concludes that although OJT holds significant potential for promoting sustainable employment, further improvements are necessary to enhance its impact.