Objective: We aimed to detect the malignant arrhythmic potential of COVID-19 with surface electrocardiographic (ECG) markers. Material and method: Of the ECG parameters PR, QT, QTc, QTd, TPe, and Tpe/QTc were measured in 51 COVID-19 patients and 40 in control subjects. Results: Compared to control group mean QTc (410.8 ± 24.3 msec vs. 394.6 ± 20.3 msec, p < .001) and Tpe/QTc (0.19 ± 0.02 vs. 0.18 ± 0.04, p = .036) and median QTd (47.52 vs. 46.5) values were significantly higher in COVID-19 patients. Troponin levels were significantly correlated with heart rate (r = 0.387, p = .006) but not with ECG parameters. Conclusion: Several ventricular arrhythmia surface ECG predictors including QTc, QTd, and Tpe/QTc are increased in COVID-19 patients. Since medications used in COVID-19 patients have the potential to affect these parameters, giving importance to these ECG markers may have a significant contribution in decreasing disease-related arrhythmias.

This multicentre (22 centres in Turkey) retrospective cohort study aimed to assess the clinical outcomes of patients with neutropenic fever and SARS-CoV-2 positivity. Study period was 15 March 2020–15 August 2021. A total of 170 cases (58 female, aged 59 ± 15.5 years) that fulfilled the inclusion criteria were included in the study. One-month mortality rate (OMM) was 44.8%. The logistic regression analysis showed the following significant variables for the mentioned dependent variables: (i) achieving PCR negativity: receiving a maximum of 5 days of favipiravir (p = 0.005, OR 5.166, 95% CI 1.639–16.280); (ii) need for ICU: receiving glycopeptide therapy at any time during the COVID-19/FEN episode (p = 0.001, OR 6.566, 95% CI 2.137–20.172), the need for mechanical ventilation (p < 0.001, OR 62.042, 95% CI 9.528–404.011); (iii) need for mechanical ventilation: failure to recover from neutropenia (p < 0.001, OR 17.869, 95% CI 3.592–88.907), receiving tocilizumab therapy (p = 0.028, OR 32.227, 95% CI 1.469–707.053), septic shock (p = 0.001, OR 15.4 96% CI 3.164–75.897), and the need for ICU (p < 0.001, OR 91.818, 95% CI 15.360–548.873), (iv) OMM: [mechanical ventilation (p = 0.001, OR 19.041, 95% CI 3.229–112.286) and septic shock (p = 0.010, OR 5.589,95% CI 1.509–20.700)]. Although it includes a relatively limited number of patients, our findings suggest that COVID-19 and FEN are associated with significant mortality and morbidity.

Amaç: Çalışmamızda, Hastanemiz Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Kliniği’nde Ekstra Pulmoner Tüberküloz (EPTB) tanısı alan olguların retrospektif olarak irdelenmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntemler: Çalışmamız, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi Dursun Odabaş Tıp Merkezi Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Ana Bilim Dalı tarafından 1 Ocak 2015 tarihinden, 6 Haziran 2022 tarihine kadar olan süre içinde takip edilmiş akciğer dışı tüberküloz olgularının tanı, takip ve tedavi bilgilerinin retrospektif olarak incelenmesi ile yapıldı. Bulgular: Çalışmamıza, EPTB tanısı konulmuş olan 142 olgu dahil edildi. EPTB’un en sık görülen tutulum şekli, 61 olgu (%43.0) ile lenf nodu tutulumu (lenfadenit) olarak izlendi. 18 olgunun 15’inde (%83.3) ARB, 7 olgunun 5’inde (%71.4) PCR testi pozitifliği saptandı. 16 olgunun 13’ünde (%81.3) M. tuberculosis üremesi oldu. Histopatolojik inceleme için 106 olgudan (%74.7) biyopsi alındı ve sonuçlarda olguların tamamında kronik granülomatöz inflamasyon tespit edildi. Bunların 46'sında (%43.4) kazeifikasyon nekrozu, 20'sinde (%18.9) nekrotizan granülomatöz inflamasyon, 10 (%9.4) olguda non-kazeifiye granülomatoz inflamasyon ve diğer 30’unda (%28.3) ise granülomatoz inflamasyon mevcuttu. Olgulara standart 6-9 ay tedavi verilirken menenjit, dissemine TB ve osteoartiküler tutulumda tedavi süreleri 9-12 ay olarak uygulandı. Tedavide ilk iki ayda dörtlü anti-TB tedavisi verilirken daha sonra izoniazid (İNH) ve rifampisin (RIF) olarak ikili tedavi ile devam edildi. Sonuç: TB hastalığı ülkemiz için önemli bir sağlık sorunudur. En sık lenf bezi tutulumu şeklinde görülen EPTB olgularında erken tanı ve tedavi mortalite ve morbidite oranlarının azaltılması için önemlidir.

Amaç: Kırım Kongo Kanamalı Ateşi (KKKA), sıklıkla kene tutunması ile bulaşan, ateş, myalji ve kanamalar ile seyreden zoonotik bir hastalık olup önemli halk sağlığı sorunlarına yol açabilmektedir. Klinik belirtiler ve epidemiyolojik öykü yanında, kan sayımı ve biyokimyasal test sonuçları KKKA için ilk ipuçlarını oluşturmaktadır. Bu çalışmada hastanemizde KKKA tanısı ile takip ve tedavi edilen 13 olgunun retrospektif olarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metot: Kliniğimizde 2019-2022 yılları arasında KKKA tanısı ile takip ve tedavi edilen olgular, demografik özellikleri, başvuru yakınmaları, kene ile temas öyküsünün varlığı, laboratuvar parametreleri, kan ürünleri replasmanı gerekliliği, hastanede yatış süreleri, ribavirin tedavisi ve olguların sağ kalımları açısından retrospektif olarak hasta dosyalarındaki verilerden incelenmiştir. Bulgular: Kırım Kongo Kanamalı Ateşi tanısı ile 13 olgu [dört kadın, dokuz erkek, ortalama yaş 48,4±16.3 (min: 19-max: 67)] çalışmaya dahil edildi. Olguların başvuru yakınmaları ateş yüksekliği %100, halsizlik %84,6 ve bulantı-kusma %7,7 idi. Sekiz olguda (%61.5) kene temas öyküsü bulunurken beş olguda yoktu. Olguların hepsine destek tedavileri uygulandı, tamamı damlacık ve temas izolasyonu uygulanarak izlendi. Kan ürünleri replasmanı dört olguya (%30.7), ribavirin tedavisi on olguya (%76.9) uygulandı. Takip ettiğimiz olgulardan mortal seyreden olmadı. Sonuç: İlkbahar ve yaz aylarında ateş yüksekliği ile başvuran, hemogramda sitopenisi olan hastalarda kene teması sorgulanmalı ve gerekirse ileri tetkikler yapılmalıdır.