This paper presents the skin effect impact on the active power losses in the sheathless single-core cables/wires supplying nonlinear loads. There are significant conductor losses when the current has a distorted waveform (e.g., the current supplying diode rectifiers). The authors present a new method for active power loss calculation. The obtained results have been compared to the IEC-60287-1-1:2006 + A1:2014 standard method and the method based on the Bessel function. For all methods, the active power loss results were convergent for small-cable cross-section areas. The proposed method gives smaller power loss values for these cable sizes than the IEC and Bessel function methods. For cable cross-section areas greater than 185 mm², the obtained results were better than those for the other methods. There were also analyses of extra power losses for distorted currents compared to an ideal 50 Hz sine wave for all methods. The new method is based on the current penetration depth factor calculated for every considered current harmonics, which allows us to calculate the precise equivalent resistance for any cable size. This research is part of our work on a cable thermal analysis method that has been developed.

Architecture, the form it takes, depends on its recipients. It is they who either indirectly or directly determine the shape of the building due to the character of the recipient. The very process of perceiving architecture is unique in this context. The research presented in the article is devoted to defining (presenting) the relationship between the perception process and the shape of architecture. This interdependence – defined by the subject and the object of perception – directs attention to the reception process. The research focuses on searching for determinants that influence this process. They are characteristic of a given recipient; in terms of anatomical structure – common for the whole Homo Sapiens species, in terms of cultural conditions – unique for each individual. The research is based on the assumption that the multi-sensoriality of this process is distinctive for the perception of architecture in relation to other arts. While in the case of painting the basic sense participating in the perception is sight, in the case of music, it is hearing, in the case of architecture "almost all senses" are involved. The research aims at demonstrating the relationship between the particular senses and the shape of architecture. The scope of research has been limited to contemporary architecture, with particular emphasis on the buildings constructed at the turn of the 20^th and 21^st centuries. The research is a study of selected cases that have enabled one to present the features of the architectural form in relation to individual human senses as well as the character of the space of building, resulting from this interdependence. To demonstrate the multidimensionality and complexity of this process, the scope of research has also been expanded to include information from the field of psychology and aesthetics. At the same time, research has been limited to physiological conditions only, assuming that cultural conditions require an independent study. The research leads to conclusions that can be summarized with the following statement: the shape of architecture depends on factors that affect the perception process. Contemporary architecture, which operates with the concepts of a language different from the historical one, introduces new interdependencies, new processes, and changes the way one perceives the surrounding space.

Artykuł analizuje rolę światła w architekturze domówjednorodzinnych Tadao Ando, jednego z najwybitniejszychwspółczesnych architektów. Oświetlenie jest dla Ando elementemtranscendentalnym, kształtującym przestrzeń i wpływającymna emocjonalne doświadczenie użytkownika. Artykuł koncentrujesię na specyfice projektów, takich jak Azuma House czy GlassBlock House, gdzie światło dzienne wprowadzane jest w sposóbprzemyślany, tworząc unikalne relacje między wnętrzem a światemzewnętrznym. Analizowane są techniki wykorzystania światła,w tym świetliki, dziedzińce i ściany z pustaków szklanych, którepodkreślają minimalizm i duchowy wymiar przestrzeni. Autorwskazuje na silne związki twórczości Ando z tradycją japońską,gdzie gra światła i cienia odgrywa kluczową rolę w estetyce. Przestrzeniete, choć minimalistyczne, są wieloznaczne i dynamiczne,co czyni je wyjątkowymi na skalę światową.

Celem badań jest analiza zasady kontrastu w architekturze Tadao Ando, rozumianej jako świadoma strategia projektowania rozbudów i adaptacji istniejących struktur. Punktem wyjścia jest wypowiedź architekta, w której podkreśla on znaczenie wprowadzenia odmiennej formy i jakości światła w stosunku do wcześniejszej części budynku. Badanie opiera się na studiach wybranych projektów, domów jednorodzinnych, w których rozbudowy wyraźnie ukazują dialektykę między prostoliniową geometrią części pierwotnych a odmiennie kształtowanymi fragmentami dobudowanymi. Staje się to podstawą do szerszego dialogu, co pozwala rozszerzyć analizy na skalę dużych adaptacji obiektów historycznych w Wenecji i Paryżu. Metoda badawcza obejmuje analizę źródłową (wypowiedzi architekta, dokumentację projektową, literaturę krytyczną) oraz opracowanie schematów rysunkowych, ukazujących relacje między częścią istniejącą a rozbudową, ze szczególnym uwzględnieniem geometrii i operowania światłem. Wyniki pokazują, że kontrast w twórczości Ando nie jest jedynie formalnym zabiegiem, lecz narzędziem budowania narracji architektonicznej i podkreślania różnicy między tym, co zastane, a tym, co nowe. Wnioski artykułu wskazują na uniwersalność tej zasady: może ona stanowić inspirację dla współczesnych praktyk projektowych, w których rozbudowa i adaptacja traktowane są nie jako akt powielania czy kontynuacja istniejących idei, lecz jako okazja do twórczego dialogu między przeszłością a teraźniejszością.

Pomiędzy historią a współczesnością – o zmiennej roli światła we współczesnej architekturze

Artykuł omawia wyzwania związane z wprowadzaniem nowych obiektów do historycznych miast na przykładzie Centro Federico García Lorca w Grenadzie. Przedstawia, jak projektanci dostosowali budynek do otoczenia, odpowiadając na potrzeby społeczne i kulturowe. Podkreśla znaczenie kontekstu, jakości przestrzeni oraz roli konkursów architektonicznych.