Bu çalışmada, post-truth kavramına dair yapılan çalışmalar özelinde kavramın evriminin ve yapılan çalışmaların haritasını çıkarmak hedeflenmiştir. Çalışmada, nicel veriler kapsamında, çağın ruhunu tasvirleyen kilit kavramlardan post-truth ya da hakikat ötesine ilişkin mevcut yazının bibliyometrik analiz kullanılarak sistemli bir özetinin araştırmacıların dikkatine sunulması, kavramla ilgili çalışma eğilimlerinin ve boşlukların tespiti amaçlanmıştır. Analiz birimi olarak Web of Science veri tabanında taranan ve 2006-2023 yılları arasında yayınlanmış farklı türdeki eserlerin bibliyometrik verisi baz alınmıştır. Post-truth ile ilgili 1652 eserin yayın yıllarına göre dağılımına bakıldığında, en fazla 2018 (294 eser), 2019 (361 eser) ve 2020 (341 eser) yıllarında yoğunlaşma olduğu; en fazla eser veren isimlerin Lee Mcintyre, Bram Buscher ve Leonardo Ambasciano olduğu; yayın türünün ağırlıklı olarak dergi makalesi (1215), editoryal yazı (210) ve kitap bölümü (134) türünde olduğu; araştırma alanları açısından iletişim (300), eğitim bilimleri (182), felsefe (151), siyaset bilimi (145) ve interdisipliner sosyal bilim (108) alanlarında eser verildiği; yayınların ülkelere göre dağılımı konusunda liderliğin ABD (318), İngiltere (251) ve İspanya (164) menşeli yayıncılarda olduğu; başta İngilizce (1381) olmak üzere İspanyolca (139) ve Portekizce (39) eserler yayınlandığı; SSCI (647), ESCI (590) ve AHCI (226) endekslerde taranan yayınların ağırlıkta olduğu tespit edilmiştir. Post-truth ile ilgili yayınlarda en sık kullanılan anahtar sözcüklere bakıldığında 563 tekrar ile post-truth (hakikat ötesi), 223 tekrar ile fake news (sahte haber), 106 tekrar ile social media (sosyal medya), 95 tekrar ile science (bilim) ve 84 tekrar ile truth (hakikat) ifadeleri başı çekmektedir.

The primary objective of this study is to investigate the specific aspects of psychological resilience among ARFF professionals. Utilizing a qualitative approach and collecting data from 11 ARFF professionals using semi-structured interviews, this study delves into an exploration of factors that contribute to psychological resilience among Aircraft Rescue and Firefighting (ARFF) personnel stationed at State Airports, a group operating under emergency circumstances within the aviation industry. The investigation reveals three overarching themes: micro-level personal factors, meso-level organizational factors, and macro-level environmental/societal factors. Key findings reveal that micro-level personal factors, including personality traits and individual coping mechanisms, significantly influence ARFF professionals’ psychological resilience. Encompassing leadership quality and team dynamics, meso-level organizational factors have emerged as crucial contributors to resilience. Finally, macro-level environmental/societal factors, such as social support networks and the broader emergency preparedness context, have been identified as integral elements shaping psychological resilience. This qualitative approach, designed to capture the nuanced experiences and perceptions of ARFF professionals through a multi-level exploration of psychological resilience, extends its implications to the realms of aviation and emergency response. Micro-level considerations illuminate the significance of human resources-related decisions, such as recruitment and training, in fortifying ARFF professionals’ resilience. Meso-level considerations provide evidence for the impactful role of leadership and effective safety measures in promoting resilience. Macro-level considerations underscore the importance of environmental design and spillover effects, such as family support, in shaping resilience. An understanding of the factors that contribute to psychological resilience may be directly transferable to the creation of support mechanisms and targeted interventions and may also be directly transferable to assist emergency response teams in the aviation sector.

Amaç–Bu çalışmada dönüşümcü liderlik ile yenilikçi iş davranışı ilişkisi üzerine yapılan çalışmaların genel bir şemasını ortaya koymak hedeflenmiştir.Yöntem –Nicel literatür inceleme araçlarından biri olan bibliyometrikanaliz yöntemi kullanılan çalışmada, Scopus veri tabanında endekslenen akademik dergilerde yayınlanan makaleler üzerinden dönüşümcü liderlik ile yenilikçi iş davranışı ilişkisine dair literatürün analizi ve genel trendlerin saptanması amaçlanmıştır. Yıl kısıtı olmaksızın yapılan taramada, yönetim ve muhasebe ile işletme ve sosyal bilimler alanlarına mensup toplam 667 çalışma analize dahil edilmiştir.Bulgular –Tarihsel olarak en fazla yayın yapılan yılların 2023 (107 eser), 2020 (78 eser) ve 2019 (73 eser) olduğu; en fazla eser veren isimlerin Le, P.B., Garcia –Morales, V.J. ve Lei, H. Ambasciano olduğu; yayınların ülkelere göre dağılımı konusunda liderliğin ABD (98), Çin (94) ve Malezya (50) adresli yayıncılarda olduğu; dönüşümcü/dönüşümsel liderlik ve yenilikçi iş davranışı ile ilgili yayınlarda en sık kullanılan anahtar sözcüklere bakıldığında 402 tekrar ile transformational leadership (dönüşümcü liderlik), 84 tekrar ile leadership (liderlik), 77 tekrar ile innovation (yenilik), 53 tekrar ile transactional leadership (etkileşimsel liderlik) ve 30 tekrar ile organizational innovation (organizasyonel yenilik) ifadeleri öne çıkmaktadır.Tartışma–Dönüşümcü liderlik ve yenilikçi iş davranışı ilişkisini inceleyen literatürün bütünsel perspektifte incelenmesi, konunun tam olarak anlaşılması ve değerlendirilmesi açısından önemlidir. Literatürde, dönüşümcü liderliğin yenilikçi iş davranışına doğrudanetkisini gösteren çalışmalara ek olarak, bazı çalışmalarda farklı değişkenlerle dolaylı etkiler gözlemlenmiştir. Örgütsel destek, etkileşimci liderlik, sosyal inovasyon, firma sürdürülebilirliği, değişim yönetimi, inovasyon yeteneği, liderlik yeterlilikleri ve bilgi paylaşımı gibi değişkenler çalışmalarda öne çıkan düzenleyici değişkenler arasındadır. Öte yandan, iç girişimci davranışlar, iş birliği ve ortaklıklar, liderlik stilleri, liderlik etkinliği, yenilikçi kapasite, dijital iş modeli inovasyonu, inovasyon, teknolojik inovasyon ve yenilikçi uygulamalar en çok tercih edilen aracı değişkenler olarak görülmektedir.

Bu çalışma, ulusal/uluslararası nitelikli hakemli dergilerde yayımlanan ve Türk örneklemlerinden toplanan ampirik veriye dayalı makaleler üzerinden, işten ayrılma niyetinin ilişkili olduğu öncü değişkenleri meta-analitik yöntemle incelemeyi ve işten ayrılma niyetinin öncüllerinin detaylı bir modelini ortaya koymayı hedeflemektedir. Çalışma kapsamında gerçekleştirilen, korelasyon değerlerine dayanan on beş adet meta-analize göre işten ayrılma niyetinin en sık ilişkilendirildiği değişken iş tatmini olup, orta-yüksek düzeylerde negatif yönlü ilişki söz konusudur (EB=-0,478, p<0,00). Örgütsel bağlılık boyutları üzerinden yapılan analize göre, işten ayrılma niyeti ile en yüksek ilişki duygusal bağlılık (EB=-0,462, p<0,00) ve en düşük ilişki devam bağlılığı (EB=-0,082, p<0,00) alt boyutlarında görülmüştür. Özdeşleşme ve işten ayrılma niyeti arasındaki negatif yönlü ilişki zayıf düzeydedir (EB=-0,278, p<0,00). İş stresi ise işten ayrılma niyeti ile orta düzeylerde ve pozitif yönlü ilişkilenmiştir (EB=0,395, p<0,00). İş performansı ve işten ayrılma niyeti arasındaki negatif yönlü ilişkinin ise beklentinin aksine son derece zayıf ve ihmal edilebilir düzeyde olduğu görülmüştür (EB=-0,133, p<0,00). Çalışmanın, ulusal yazına konu olan ampirik araştırmalar üzerinden, işten ayrılma niyetinin kapsamlı ve güncel bir panoramasını sunması açısından yazına katkıda bulunacağı düşünülmektedir.

Tarihi kanla yazılan havacılık sektöründe güvenlik, kilit bir unsurdur. Güvenlik iklimi algısı ise çalışanların, örgütün güvenlikle ilgili süreçlere verdiği önemi nasıl yorumladıklarının bir özetidir. Bu çalışmada, askeri havacılık sektörünün iş gücü ihtiyacının önemli bir bölümünü karşılayan helikopter teknisyenlerinin, algıladıkları güvenlik iklimi ile iş performansı düzeyleri arasındaki ilişki irdelenmektedir. Söz konusu ilişkide, teknisyenlerin öz yeterlilik algılarının biçimleyici etkisi olup olmadığı ayrıca incelenmektedir. Araştırmanın bulgularına göre, güvenlik iklimi algıları ile iş performansı alt boyutları arasında anlamlı ilişkiler bulunmaktadır. Güvenlik iklimi algısı ile görev performansı arasındaki ilişkide öz yeterlilik algılarının biçimleyici rol oynadığı tespit edilmiştir. Ancak, güvenlik iklimi algısı ile bağlamsal performans arasındaki ilişkide, öz yeterlilik algıları biçimleyici rol oynamamaktadır.