Background: Cognitive impairment is associated with long-term disability that results in the deterioration of both the social and professional status of individuals with schizophrenia. The impact of antipsychotic therapy on cognitive function is insufficient. Cognitive training is therefore proposed as a tool for cognitive rehabilitation in schizophrenia. In this study we investigated the effect of self-administered cognitive training using a smartphone-based application on the cognitive function of paranoid schizophrenia patients focusing on response time, correct answer rate, incorrect answer rate, and fatigability to check, if these functions can be functional markers of successful cognitive-smartphone rehabilitation. Methods: 1-year multicenter, open-label randomized study was conducted on 290 patients in a state of symptomatic remission. 191 patients were equipped with the full version of the application and conducted cognitive training twice a week. Reference group (n = 99) was provided with a version of the application having only limited functionality, testing the cognitive performance of patients every 6 months. Results: Statistically significant improvement was observed in both the rate of correct answers (by 4.8%, p = 0.0001), and cognitive fatigability (by 2.9%, p = 0.0001) in the study group, along with a slight improvement in the rate of incorrect answers (by 0.9%, p = 0.15). In contrast, the reference group, who performed cognitive training every 6 months, demonstrated no significant changes in any cognitive activities. Conclusions: Cognitive trainings facilitated by a smartphone-based application, performed regularly for a longer period of time are feasible and may have the potential to improve the cognitive functioning of individuals with schizophrenia. Correct answers and cognitive fatigability have potential to be functional markers of successful smartphone-based psychiatric rehabilitations in schizophrenia patients.

Regular exercising has many health benefits and is rightly seen as positive, socially acceptable behavior. However, for the same reason, there is a high risk that patients and clinicians may overlook the danger of exercise addiction that causes harm in the somatic, emotional and interpersonal spheres. The current state of knowledge did not allow the inclusion of exercise addiction as a specific category in the current classifications ICD-10, ICD-11 and DSM-5. However, this disorder meets the general criteria for addiction and is therefore included in the canon of behavioral addiction. The purpose of the article is to present knowledge that will help in recognizing and understanding the physiological and psychological mechanisms associated with addiction to physical exercise and will introduce available methods of psychotherapy. The article is of a review nature and presents terminology, recognition criteria, epidemiological data, mechanisms of developing addiction, the most popular tools helpful in screening diagnosis or self-diagnosis and risk factors of developing exercise addiction. The authors also took into account the specific location of exercise addiction in the context of other mental disorders, controversies, inconsistencies in research results, and gaps in scientific data related to the discussed phenomenon. The summary proposes further research development pathways.

Dysthymia is a common chronic mood disorder in which isolated symptoms of depression persist for at least 2 years. Despite the many medications recommended for the treatment of dysthymia, no recommendations have yet been made for the treatment of patients who fail to achieve clinical improvement. This justifies attempts to identify second-line drugs for the treatment of dysthymia. In an open and naturalistic case study, five patients diagnosed with dysthymia in whom at least one antidepressant treatment was ineffective were treated with amantadine. In the age- and gender-matched external control group, patients were treated with sertraline at 100 mg/day. Depressive symptoms were assessed using HDRS-17. Two men and three women were treated with 100 mg amantadine for 3 months with 3–5 months follow-up. After 1 month of treatment with amantadine, a significant reduction in the intensity of depressive symptoms was achieved in all patients, and the clinical improvement increased over the next 2 months of treatment. No deterioration in well-being was observed in any patient after discontinuation of amantadine. The effect of amantadine treatment was comparable to that of sertraline treatment in patients with dysthymia who improved with this drug. The present study indicates that amantadine is an effective and well-tolerated drug in the treatment of dysthymia. Amantadine may be associated with a quick improvement in symptoms in the treatment of dysthymia. Treatment with this drug seems to be associated with good tolerability and persistency of the therapeutic effect after the discontinuation of the treatment.

Cel pracy: W pracy opisano związek między nasileniem objawów uzależnienia od ćwiczeń, strategiami behawioralnymi w sytuacji ograniczonych możliwości trenowania a stanem zdrowia psychicznego osób ćwiczących.Metoda: W badaniu wzięło udział 391 uczestników, 286 kobiety (73,1%) i 105 mężczyzn (26,9%), w wieku od 18 do 68 lat. Badani po 17-19 dniach barier w rutynowych treningach spowodowanych największymi ograniczeniami COVID-19 w Polsce jednorazowo wypełniali ankietę online. Respondenci wypełniali polskie wersje Exercise Dependence Scale, Oceny Zdrowia Psychicznego (GHQ-28) oraz kwestionariusze umożliwiające zebranie danych demograficznych, klinicznych i dotyczących zachowań związanych z ćwiczeniami.Wyniki: Zmienne związane z uzależnieniem od ćwiczeń i niektóre odnoszące się do zmian behawioralnych są predyktorami zdrowia psychicznego, zwłaszcza w zakresie lęku, bezsenności i objawów somatycznych. Wszystkie wprowadzone zmienne odpowiadały za 27,4% do 43,7% zróżnicowania stanu zdrowia psychicznego badanych, w zależności od podskal GHQ. Łamanie reguł restrykcji przez trening na świeżym powietrzu chroniło przed objawami zaburzeń psychicznych, zwłaszcza w odniesieniu do objawów somatycznych (Beta=-0,23, p<0,001). Indywidualna ocena stresogenności sytuacji była predyktorem wyników we wszystkich podskalach GHQ, najsilniejszym dla objawów lęku i bezsenności (Beta=0,37, p<0,001).Wnioski: Osoby z cechami uzależnienia od ćwiczeń są narażone na pogorszenie samopoczucia podczas przymusowej abstynencji. Ponadto subiektywny poziom indukcji stresu w danej sytuacji jest ważną determinantą warunkującą dobrostan psychiczny, zwłaszcza nasilenie objawów depresyjnych. Osoby, które ignorują ograniczenia i oceniają stres jako niski, doświadczają niższych kosztów psychologicznych.

Poczucie humoru ma pozytywny wpływ na funkcjonowanie psychiczne i społeczne człowieka, poprzez wspieranie kompetencji interpersonalnych oraz efektywnego radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Celem pracy jest przedstawienie dotychczasowych badań na temat przetwarzania treści humorystycznych przez osoby chorujące na schizofrenię, związanego z deficytami poznawczymi towarzyszącymi chorobie oraz ich podłożem neurobiologicznym. Rozumienie humoru oraz adekwatne posługiwanie się nim wymaga wielu umiejętności językowych oraz pozajęzykowych, obejmujących przetwarzanie sygnałów z otoczenia społecznego, takich jak adekwatne rozpoznawanie komunikatów emocjonalnych, rozumienie kontekstu sytuacji humorystycznej, prawidłowe wnioskowanie o stanach mentalnych innych osób. Sprawne posługiwanie się językiem metaforycznym pozwala na doświadczanie rozbawienia wynikającego z nieścisłości, różnorodnych interpretacji semantycznych, ironii i sarkazmu. Skłonność do nadmiernego konkretyzmu obecna w zaburzeniach rozumienia treści niedosłownych i złożonych semantycznie struktur językowych oraz inne deficyty poznawcze chorujących na schizofrenię często utrudniają posługiwanie się komunikatami humorystycznymi. Bliższe poznanie mechanizmów regulujących efektywne posługiwanie się humorem może pomóc w tworzeniu narzędzi terapeutycznych, mających na celu poprawę efektywności komunikacji pacjentów chorujących na schizofrenię oraz pozytywnie wpłynąć na ich funkcjonowanie społeczne.