Bu araştırmanın amacı, erken müdahale kapsamında taranan 0-72 aylık Türk çocuklarının gelişimsel olarak şüpheli ya da gecikmeli oldukları gelişim alanlarının neler olduğunu belirlemektir. Bu amaç doğrultusunda Ankara ilinde Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi içerisinde bulunan Çocuk Gelişimi Bölümü Değerlendirme ve Erken Müdahale Ünitesinde gelişimsel olarak değerlendirilen ve en az bir alanda gelişimsel desteğe ihtiyacı olan 789 çocuk araştırmaya dâhil edilmiştir. Veri toplama aracı olarak genel bilgiler formu ve Denver II Gelişim Tarama Testi kullanılmıştır. Planlanan bu araştırmanın sonucunda, gelişimsel değerlendirme yapılması için yönlendirilen 0-72 aylık çocuklardan erkek çocukların kız çocuklardan daha fazla olduğu görülmüştür. Bunun yanı sıra yapılan gelişim testi sonucunda en az bir alanda anormal veya şüpheli gelişim gösteren grupta da erkek çocukların oranı kız çocuklardan daha fazla olarak bulunmuştur. Ayrıca değerlendirme için yönlendirilen gruplarda anormal veya şüpheli gelişim gösteren çocukların en fazla tüm gelişim alanlarında desteğe ihtiyacı olduğu belirlenmiştir. Bunu gelişimsel olarak en çok sorun yaşanılan alanlar dil ve konuşma alanı ile motor gelişim alanı izlemektedir. Sonuçta yapılan tarama çalışmasının 0-72 aylık çocukların gelişimsel alanları ile ilgili önemli bilgiler verdiği açıktır. Ayrıca yapılan bu tarama çalışması, uzmanlara ve ailelere genel gelişimsel gecikmelere yönelik yaş gruplarına göre bir gelişimsel profil sunmaktadır.

The present study attempts to explore the relation between Turkish gifted children’s perceptions of the gifted label and their emotional intelligence competencies. We included 122 gifted children in this correlational study in the 2018–2019 academic year and collected the data using the Perceptions of Gifted Label Scale (PGLS) and the Emotional Intelligence Competencies Scale (EICS). In the analysis, we utilized descriptive statistics and calculated Pearson’s correlation coefficients between the variables. The mean age of the children was 11.5 years, and there was an equal number of girls and boys. The findings revealed that the children got almost average scores on all subscales of the PGLS. The results uncovered that self-perception of the gifted label was significantly correlated with friends’ and parents’ perceptions of the gifted label [r = 0.380, p < .01]. We found a significant negative relationship between the PGLS self-perception and the EICS self-consciousness. To put it more clearly, as having increased self-consciousness, they are likely to have decreased perception of being labeled decreases. . Our findings also seem noteworthy in suggesting a helpful conceptual framework for designing therapeutic interventions for gifted children, who are often considered more sensitive to social-emotional issues.

Purpose: This research aims to identify the problems and needs of families of children with reading difficulties, develop an Integrated Process‐Based Family Education Program (IPMD‐F) to address these needs, and implement it.Methods: The study used a community‐based participatory action research approach, following a four‐stage process: general information collection, needs identification and action plan creation, development and implementation of the IPMD‐F, and evaluation. Conducted during the 2023–2024 academic year in Ankara, Turkey, with 16 volunteer parents of children diagnosed with learning disabilities, data were collected using qualitative and quantitative tools. Qualitative data were analyzed using thematic reflexive analysis, while quantitative data were analyzed using the Wilcoxon signed‐rank test to determine pre‐test and post‐test score differences.Finding: Findings derived from a synthesis of personal development theory, a holistic approach, and a neurodiversity perspective revealed that the program assisted parents in attaining a holistic outlook, reinforcing parent–child communication, and cultivating coping strategies. Our assessment also substantiated the program's efficacy in practice.Conclusion: This study highlights that the IPMD‐F can be a significant resource for families of children with reading difficulties and suggests broader implementation of such programs.

Amaç İki dilde eğitim, yaklaşık 50 yılı aşkın bir süredir birçok ülkede eğitimsel bir seçenek olarak uygulanmaktadır. Literatür incelendiğinde alanda yapılan çalışmaların genellikle derleme özellikte oldukları dikkat çekmektedir. Son yıllarda ülkemizde de giderek yaygınlaşan iki dilde okul öncesi eğitim ile ilgili planlanan bu çalışmanın amacı, erken yıllarda iki dilde eğitim alan 2-6 yaş aralığındaki çocukların iki dilli sürece adaptasyonu, geçirdikleri aşamalar ve verilen tepkilerin öğretmenlerinin gözünden incelenmesidir. Gereç ve Yöntem: Araştırmada uygun veriler elde edilebilmek için araştırma tekniklerinden nitel teknik kullanılıştır. Bu kapsamda Ankara ilinde iki dilde eğitim veren bir okul öncesi eğitim kurumundaki okul öncesi öğretmenleri ve İngilizce öğretmenleri ile yarı yapılandırılmış bireysel görüşmeler yapılmıştır. Verilerin analizinde betimsel analiz tekniği kullanılmıştır. Bulgular - Sonuç: Bu araştırmanın sonucunda, öğretmenlerin cevaplarından elde edilen bulgular çocukların genel gelişimsel özellikleri ve iki dilli eğitim sürecine etkisi, iki dilli eğitime uyum süreci, iki dilli eğitimin çocuklara etkileri, iki dilli eğitim sürecinde aile tepkileri, iki dilli eğitim ile ilgili öneriler ana temaları ile ilişkilendirilmiş, bulgular direk alıntılar şeklinde sunulmuştur. Bu çalışmanın sonuçlarının, bu alanda çalışan uzmanlara, ailelere ve iki dilde eğitim alan çocuklara olumlu çıktıları olacağı düşünülmektedir.

Purpose: The study aims to assess familial and environmental characteristics and daily routines (nutrition, sleep, and screen time) associated with attention‐deficit/hyperactivity disorder (ADHD) in Turkish children and compare them with typically developing peers. Methods: A case–control study was conducted with 106 ADHD‐diagnosed children and 100 typically developing peers. Data were analyzed using descriptive statistics and logistic regression models to determine risk factors for ADHD. Descriptive analyses summarized data, and logistic regression estimated ADHD associations between ADHD status and familial environmental factors. Finding: Lower parental education and employment rates, alongside increased screen time and unhealthy dietary habits, were associated with ADHD risk. Rates of hyperactivity and impulsivity were higher in parents of ADHD‐diagnosed children than in the control group ( p < 0.01). Additionally, ADHD children had significantly higher screen time, snack, and sugar consumption compared to controls (all p < 0.001). Conclusion: These findings highlight the multifaceted nature of ADHD risk, emphasizing the interplay between genetic predisposition, environmental influences, and modifiable lifestyle factors. Integrating family‐based interventions and targeted public health strategies may be crucial in addressing these associated factors and supporting developmental outcomes for children with ADHD.