Bu araştırmada beden eğitimi öğretmenlerinin beslenme alışkanlıkları ve beslenme bilgi düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya Çorum ili Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okullarda görev yapan kadın (n=53) erkek (n=148) toplam 201 beden eğitimi öğretmeni katılmıştır. Veri toplama aracı olarak “Kişisel Bilgi Formu”, “Beslenme Alışkanlıkları Formu” ve “Yetişkinler İçin Beslenme Bilgi Düzeyi Anket (YETBİD)”kullanılmıştır. Anketler online olarak uygulanmıştır. Elde edilen verilere göre beden eğitimi öğretmenlerinin beslenme bilgi düzeyleri incelendiğinde temel beslenme ve besin tercihi alt boyutlarının puan ortalamalarının orta düzeyde olduğu görülmüştür. Yavaş yemek yiyen, besleme eğitimi alan, spor yapan ve beslenme durumunu iyi olarak tanımlayan beden eğitimi öğretmenlerinin beslenme bilgi düzeyleri anlamlı olarak daha yüksek bulunmuştur. Kadınlarda “temel beslenme” ve “beslenme tercihi” ortalaması erkekler ile karşılaştırıldığında birbirine yakın olduğu ve istatiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edilmemiştir (p>0.05). Sonuç olarak; beden eğitimi öğretmenlerinin beslenme alışkanlıkları düşük olmamakla birlikte beslenme bilgi düzeylerinin yetersiz olduğu görülmüştür. Spor yapan beden eğitimi öğretmenlerinin beslenme bilgi düzeyinin daha yüksek olduğu söylenebilir. Beden eğitimi öğretmenlerine hem mezun oldukları fakültelerde hem de çalıştıkları zaman sürecinde düzenli ve etkin beslenme eğitimlerinin verilmesinin gerekliliği ön plana çıkmaktadır.

The aim of the study was to investigate the effect of aerobic and core strength exercises on forced vital capacity in sedentary women. A total of 40 healthy sedentary women (20 in an aerobic-step group and 20 in a core strength exercise group) with a mean age of 34.4±2.4 years participated voluntarily in this study. Two different exercises were applied to the women for 12 weeks, 4 days a week, at the intensity of 70% for 60 minutes. The women's resting heart rate (RHR), maximal oxygen consumption (VO _2max ), forced vital capacity (FVC), and forced air volume in the first second of forced expiration (FEV1) were measured before and after exercise. For statistical analysis, the Paired Samples-t test was used for intra-group evaluations, and the Independent Samples-t test was used for inter-group evaluations. After the exercise program, significant increases were found in the VO _2max , FVC, and FEV1 values, while both groups experienced a decreased RHR (p<0.01). Since the aerobic and forced vital capacities of the sedentary women show a parallel increase as a result of the applied 12-week aerobic and core strength exercises, it can be said that the RHR, VO _2max max, FEV, and FEV1 respiratory parameters also improved in a positive manner. For this reason, it may be advisable to apply both exercise types for the development of the aerobic and vital capacities of sedentary women.

Dijitalleşme ile birlikte günümüzde insanların dijital cihazlarla olan bağları giderek artmaktadır. Bu durum onların fiziksel aktiviteye ayrılan zamanda azalmalara neden olabilir. Bu bağlamda bu araştırmanın amacı spor bilimleri öğrencilerinin akıllı telefon bağımlılık düzeyleri ile fiziksel aktivite düzeyleri arasındaki ilişkiyi belirlemektir. İlişkisel tarama modeli kullanılarak gerçekleştirilen bu araştırmaya online anket yöntemi ile 145’i kadın, 255’i erkek toplam 400 spor bilimleri öğrencisi katılmıştır. Veri toplama araçları olarak; Kişisel Bilgi Formu, Akıllı Telefon Bağımlılığı Ölçeği ve Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi (Kısa Formu) kullanılmıştır. Elde edilen verilerin istatistiksel analizlerinde bağımsız gruplar t-testi, Pearson korelasyon ve Regresyon analizleri kullanılmıştır. Araştırma bulguları incelendiğinde; akıllı telefon bağımlılığı düzeylerinde cinsiyete göre anlamlı farklılık elde edilirken (p0,05). Akıllı telefon bağımlılığı ile fiziksel aktivite düzeyleri arasında negatif yönde düşük düzeyde anlamlı ilişkiler tespit edilmiştir (p<0,05). Ayrıca fiziksel aktivite düzeylerinin akıllı telefon bağımlılığını negatif yönde anlamlı şekilde %4 oranında yordadığı tespit edilmiştir (p<0,05). Sonuç olarak, fiziksel aktivite düzeylerinin artması spor bilimleri öğrencilerinin akıllı telefona bağımlı olma düzeylerini azaltacağını düşündürmektedir.

BackgroundObesity has become a major health issue in the world and directly reduces the quality of life. The aim of this study was to compare the effect of aerobic and resistance exercises on body composition and quality of life (QoL) in overweight and obese women. Method An experimental study involving 90 overweight/obese women aged between 20-45 years participated in the study voluntarily and were randomized into control (n=30), aerobic exercise (AE) (n=30), and resistance exercise (RE) (n=30) groups. Either AE or RE groups performed exercise for 60 minutes per day for 10 weeks, whereas the control group did not perform any exercise. The body composition and QoL of the women were measured before and after the exercise. ResultsBody weight, BMI, fat mass, and waist and hip circumferences decreased significantly in both AE and RE groups after the exercise intervention compared to the control group (p<0.05). In addition, quality of life sub-dimensions including physical health, psychological health, social relationship, and environment sub-dimensions improved significantly in the AE and RE groups compared to the control group (p<0.001). Post hoc Tukey test showed that AE was as effective as RE for improving body composition parameters and QoL sub dimension compared to control group. ConclusionThis study demonstrated that both AE and RE were effective in improving body composition and thereby increasing the QoL in overweight and obese women. Both AE and RE programs are effective and should be considered within any multicomponent therapy program in overweight and obese women.

The importance of dynamic and static stretching exercises on motoric abilities before an athletic performance is well known. However, there is limited information about their effects on balance performance. For this reason, this study aimed to investigate the acute effects of static and dynamic stretching exercises on wrestlers’ balance performance and compare wrestlers’ balance levels according to their wrestling styles. A total of 28 wrestlers who performed dynamic stretching (n = 14) and static stretching (n = 14) protocols voluntarily participated in the study. Data were collected using Togu Challenge Disc 2.0. An independent samples t-test was applied to compare the data that were determined to show normal distribution. When comparing dynamic balance according to warm-up protocols, it was found that there was a significant difference in favor of wrestlers who performed dynamic stretching (p = 0.023). However, no statistically significant difference was found between static and dynamic stretching groups in terms of static balance (p = 0.238). Additionally, while a significant difference was observed in the wrestlers’ dynamic balance scores in both dynamic and static stretching exercises in favor of freestyle wrestlers (p = 0.008; p = 0.022), a significant difference was found in static balance scores in favor of Greco-Roman wrestlers (p = 0.014; p = 0.018). Dynamic stretching exercises were found to support wrestlers’ balance performance more than static stretching. The results showed that the different warm-up protocols applied before training and competition can have different effects on the wrestlers’ performance. Therefore, it is suggested that wrestlers should prefer warm-up protocols including dynamic stretching exercises to optimize pre-performance balance outcomes.

Tr en Amaç: Sedanter kadınlarda Kardiyo Bosu egzersizlerinin psikolojik durumlar üzerine etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Materyal ve Yöntem: Çalışmaya yaşları 25-45 aralığında olan toplam 30 gönüllü bayan katılmıştır. Kadınlara 12 haftalık haftada 3 gün olmak üzere orta şiddetli kardio bosu egzersiz programı uygulanmıştır. Egzersiz periyodu öncesi ve sonrasında; Beden İmajı Ölçeği, Algılanan Stres Ölçeği, benlik tasarımı ölçeği ve beck depresyon anketi uygulanmıştır. Bulgular: 12 haftalık düzenli Kardiyo bosu egzersizleri sonucunda ikinci ölçüm stres değeri birinci ölçüme göre düşük olmakla beraber istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Depresyon puanlarında anlamlı bir düşüş tespit edilmiştir (p<0,05). Ayrıca ikinci ölçüm benlik algısı puanı yükselmiş olduğu görülmekle birlikte istatistiksel yönden anlamlı bulunmamıştır. Beden imajı puanlarının düşmesinin anlamlı olduğu görülmüştür (p<0,05). Sonuçlar: Kardiyo bosu egzersizlerinin sedanter kadınlarda depresyon düzeylerini azalttığı ve beden imajına olumlu katkı yaptığı söylenebilir. Sedanter kadınların stres ve depresyon düzeylerini düşürmek ve beden imajını olumlu yönde artırmak için düzenli kardiyo Bosu egzersizlerine teşvik edilmelidir. Aim: It was aimed to investigate the effect of Cardio Bosu exercises on the psychological states of sedentary women. Material and Methods: A total of 30 voluntary women with the age range of 25-45 years participated in the study. A 12-week cardio bosu exercise program was applied three times per week. Before and after the exercise period, Body Image Scale, Perceived Stress Scale, self- representation inventory and Beck depression questionnaire were applied. Results: At the end of 12-week regular cardio bosu exercises, the second measurement of stress value was not statistically significant although it was lower than the first measurement. A significant decrease was detected in depression scores (p<0.05). Also, even though the second measurement of self-representation score increased, it was not considered statistically significant. The decrease in body image scores was significant (p <0.05). Conclusion: It can be stated that cardio bosu exercises reduce depression levels in sedentary women and contribute positively to body image. Sedentary women should be encouraged to do regular cardio bosu exercises in order to reduce their stress and depression levels as well as increase their body image positively.