Marcin Burdzik

Mr. Marcin Burdzik

orcid

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

6Years (2021-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
28 February 2023 in Psychiatria Polska
Verified
Journal Article
Open access
EBElżbieta Burdzik
Elżbieta Burdzik
MBMarcin Burdzik
Marcin Burdzik
Dysocjacyjne zaburzenie tożsamości (DID), należy do złożonych zagadnień z pogranicza psychiatrii i psychologii. Specyfika zaburzenia oraz jego obraz kliniczny implikują liczne trudności w procesie diagnozy i leczenia. Rozpoznanie DID może mieć również doniosłe skutki prawne, zwłaszcza w zakresie możliwości przypisania odpowiedzialności karnej czy ogólnej zdolności do bycia świadkiem. Zagadnienie ma więc charakter interdyscyplinarny. W praktyce DID rozpoznawane jest rzadko, choć szacuje się, że występuje u ok. 1% populacji ogólnej. W wielu przypadkach okres od pierwszego kontaktu z systemem opieki zdrowotnej do postawienia prawidłowej diagnozy przekracza kilka lat (od 6,7-8 lat), a odsetek błędnych diagnoz oscyluje na średnim poziomie 2.8 w przeliczeniu na pacjenta. Brak szybko i prawidłowo postawionej diagnozy uniemożliwia podjęcie adekwatnego leczenia, co przekłada się na wydłużenie całego procesu terapeutycznego i rzutuje na jego skuteczność oraz znacząco podnosi koszty. Nie ulega wątpliwości, że w procesie kształcenia psychiatrów i psychologów klinicznych powinno kłaść się większy nacisk na umiejętności prawidłowej detekcji objawów dysocjacyjnych oraz na wykorzystywanie służących ku temu narzędzi diagnostycznych. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie i identyfikacja głównych problemów jakie DID implikuje w płaszczyźnie diagnostyczno-terapeutycznej (psychologiczno-psychiatrycznej). W artykule omówiono istniejące narzędzia diagnostyczne, problematykę współchorobowości oraz przyczyny błędnie stawianych diagnoz. Odniesiono się do zagadnienia fałszywie-dodatnich rozpoznań i trudności w różnicowaniu pacjentów z DID od osób symulujących. Przeanalizowano podstawowe błędy popełniane w trakcie terapii, takie jak strategia minimalizacji czy działania prowadzące do wystąpienia multiple therapist disorder. Aspekty prawne zostaną przedstawione w odrębnym artykule.

24 April 2025 in Frontiers in Psychiatry
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
MŻMaciej Żerdzinski
Maciej Żerdzinski
MBMarcin Burdzik
Marcin Burdzik
PDPaweł Dębski
Paweł Dębski
RŻRoksana Żmuda
Roksana Żmuda
MPMagdalena Piegza
Magdalena Piegza
PGPiotr Gorczyca
Piotr Gorczyca
Obsessive-compulsive disorder (OCD) is characterized by obsessions and compulsions that significantly impair functioning. Obsessive-compulsive personality disorder (OCPD) co-occurs in 17-45% of OCD patients, worsening outcomes across multiple domains. Therefore, we aimed to study the impact of OCPD in more detail by analyzing selected comorbidities, emotional aspects, and sociodemographic data. This study assessed 78 OCD patients (average age 44.9 years, 34.61% OCPD), using Y-BOCS, BABS, BPAQ, BIS-11, YMRS, HDRS-17, and ASEX. Patients with comorbid OCPD had significantly worse outcomes in symptom severity (Y-BOCS = 0.0006), treatment duration (p = 0.0127), insight (BABS, p = 0.0185), aggression (p = 0.0266), impulsivity (p = 0.0469), depression (HDRS, p = 0.0178), mania (YMRS, p = 0.0003), and sexual dysfunction (ASEX, p = 0.008). OCPD was more prevalent in unemployed individuals (p = 0.046) and older patients (p = 0.009). No significant differences were found regarding gender, education, or relationship status. Obsessions and compulsions, such as contamination (p = 0.025), somatic (p = 0.018), ruminations (p = 0.003), and obsessional slowness (p = 0.007), were more common in the OCPD group. In the group with OCPD, aggression and OCD severity were correlated with increased levels of depression, which can be considered potential correlates of bipolarity in the relationship between OCD and OCPD. In conclusion, OCPD significantly worsens clinical outcomes in OCD across emotional, behavioral, and functional dimensions.

24 April 2023 in Journal of Clinical Medicine
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
MŻMaciej Żerdzinski
Maciej Żerdzinski
MBMarcin Burdzik
Marcin Burdzik
RŻRoksana Żmuda
Roksana Żmuda
Paweł DębskiPaweł Dębski
Paweł Dębski
AWAgnieszka Witkowska-Berek
Agnieszka Witkowska-Berek
PGPiotr Gorczyca
Piotr Gorczyca
Olfactory obsessions (OOs) are rarely described in the medical literature. The features of OOs appear consistent with characteristics of a typical obsession, but since they do not involve the realm of thought, it is questionable to term them obsessions per se. Olfactory Reference Syndrome (ORS) presents OOs inconsistently and is a distinctive diagnostic category related to OCD. Therefore, the primary objectives of our study were not only to assess the prevalence of OOs in OCD patients, but also to demonstrate their phenomenological consistency with other OCD symptoms. The study group consisted of 75 patients already diagnosed and treated for OCD. Hence, a comparison was made between OCD patients with and without OOs in terms of: symptom severity, level of insight and comorbidities. Olfactory obsessions (OOs) were found in 21.33% (n = 16). OOs induced compulsive behavior in more than 93% of subjects. The presence of OOs did not significantly differentiate the studied groups in terms of OCD severity (p = 0.876), level of insight (p = 0.680), depression (p = 0.746), mania (p = 0.525) and OCDP traits (p = 0.624). However, a comparison of the two groups showed that OOs patients presented higher levels of hostility (p = 0.036), cognitive impulsivity (p = 0.039), magic-type obsession (75% vs. 35.59%), and contamination obsession (87.50% vs. 67.80%). Conclusions: OOs frequently occur in the course of OCD, and their phenomenology is typical of this disorder. OOs are not a symptom of thought content disorders and are sensory in nature, which is not included in the definition of obsession. The presence of OOs in OCD provokes hostility and cognitive impulsivity. It can be assumed that the Olfactory Obsessions Questionnaire accurately identifies olfactory obsessions.

31 October 2024 in Psychiatria Polska
Verified
Journal Article
Open access
RPRobert Pudlo
Robert Pudlo
MPMałgorzata Pudlo
Małgorzata Pudlo
MBMarcin Burdzik
Marcin Burdzik
Informacje o stanie zdrowia przekazywane przez pacjentów w gabinecie lekarskim należą do sfery ich życia prywatnego. Tajemnica lekarska ma zapobiegać nieuzasadnionej ingerencji w treść tych informacji, zarówno przez organy państwa jak i podmioty prywatne. Tajemnica lekarska jest zarazem narzędziem ochrony konstytucyjnego prawa do prywatności jednostki jak i gwarancją skutecznego procesu diagnostyczno-terapeutycznego. Z tych względów dostęp do informacji objętych tajemnicą lekarską powinien mieć charakter wyjątkowy, zwłaszcza, że dane te mają wysoce sensytywny charakter. Dotyczy to zwłaszcza tajemnicy psychiatrycznej. Wbrew tym, wydawałoby się oczywistym założeniom, polski prawodawca wprowadza do systemu prawa coraz więcej rozwiązań prawnych, które poważnie ingerują w sferę informacji o stanie zdrowia jednostki. Taki stan czyni z tajemnicy lekarskiej (psychiatrycznej) instytucję o charakterze iluzorycznym i godzi w konstytucyjne prawo do prywatności pacjenta. Wpływa też negatywnie na skuteczność procesu diagnostyczno-terapeutycznego, który wymaga pełnego zaufania w relacji lekarz-pacjent, a co za tym idzie zagwarantowania poufności. W artykule omówiono ratio legis tajemnicy lekarskiej oraz wzajemną relację tajemnicy psychiatrycznej i tajemnicy lekarskiej, a także przesłanki pozwalające na uchylenie tych sekretów. Następnie omówiono też relację jaka zachodzi pomiędzy tajemnicą lekarską a innymi obowiązkami prawnymi spoczywającymi na lekarzach. Na kanwie tych rozważań poddano analizie rozwiązania prawne, które są wyrazem tendencji do osłabiania ochrony prawnej tajemnicy lekarskiej, a tym samym stanowią realne zagrożenie dla informacji nią objętych.

19 September 2026 in Journal of Clinical Medicine
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
MŻMaciej Żerdzinski
Maciej Żerdzinski
MBMarcin Burdzik
Marcin Burdzik
RŻRoksana Żmuda
Roksana Żmuda
Paweł DębskiPaweł Dębski
Paweł Dębski
AWAgnieszka Witkowska-Berek
Agnieszka Witkowska-Berek
Marek KrzystanekMarek Krzystanek
Marek Krzystanek
Background/Objectives: Poor insight is a clinically relevant feature of obsessive–compulsive disorder (OCD), yet its broader clinical correlates remain incompletely understood. We aimed to characterize the clinical correlates of insight in adults with OCD using complementary categorical and dimensional approaches. Methods: In this single-center cross-sectional study, 80 adults with OCD were assessed using the Brown Assessment of Beliefs Scale (BABS) total score and BABS item 6. Insight was examined categorically and dimensionally. FDR-corrected Spearman screening was followed by complementary multivariable models and exploratory graphical-lasso partial-correlation networks and relative-importance analyses. Results: Poor-to-absent insight was present in 20 participants (25.0%). In between-group comparisons, the largest differences involved OCD severity, OCPD trait count, and hoarding. In the fully adjusted model for BABS total, OCD severity was the only independently significant correlate (β = 0.339; 95% CI 0.051–0.628; p = 0.021). Exploratory conditional-network analysis likewise identified OCD severity as the strongest conditional correlate of BABS total (partial r = 0.251). For BABS item 6, older age retained an adjusted association, while higher YMRS scores were associated with the upper cumulative thresholds; these threshold-specific findings were based on small subgroups and should be interpreted as exploratory. Conclusions: Poor-to-absent insight was present in one quarter of this treatment-experienced clinical sample. OCD severity emerged as the most consistent correlate of poorer global insight, whereas BABS item 6 showed a partly different pattern of associations. Categorical and dimensional assessment provided complementary information, but BABS item 6 is part of the BABS total score and the observed differences should not be interpreted as evidence of independent insight constructs. Clinical assessment should therefore consider both the level of insight itself and the broader psychopathological context.

31 October 2025 in Psychiatria Polska
Verified
Journal Article
Open access
MBMarcin Burdzik
Marcin Burdzik
Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego (dalej u.o.z.p.) przewiduje możliwość przymusowej obserwacji psychiatrycznej pacjenta, którego zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża bezpośrednio swojemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób (art. 24 u.o.z.p.). Hospitalizacja służy ustaleniu czy prezentowane przez pacjenta zaburzenia są chorobą psychiczną w rozumieniu u.o.z.p., a więc czy przebiegają z objawami psychotycznymi (art. 3 pkt 1 lit. a u.o.z.p.). Aktualne regulacje dotyczące obserwacji, nie mają jednak charakteru kompletnego, co stwarza liczne dylematy w trakcie stosowania tych przepisów w praktyce medycznej. Największe wątpliwości dotyczą możliwości ponownego zastosowania art. 24 u.o.z.p. wobec pacjenta, który po przyjęciu na obserwację wyraził zgodę na pobyt w szpitalu, a następnie zażądał wypisu do domu czy podstawy prawnej dalszego leczenia, w razie ustalenia, że istnieją przesłanki do leczenia wbrew woli. Ustawodawca nie uregulował też w sposób kompleksowy zakresu czynności diagnostycznych, które mogą być podejmowane wobec pacjenta wbrew jego woli. Celem artykułu jest całościowa analiza tytułowej instytucji z określeniem jej aksjonormatywnych podstaw, a także próba rozstrzygnięcia dylematów prawnych i praktycznych, które powstają w trakcie stosowania art. 24 u.o.z.p. w praktyce medycznej.