Elżbieta Burdzik

Elżbieta Burdzik

Auto-generated profile, based on publicly available information

Elżbieta Burdzik

Uniwersytet Opolski, Wydział Nauk Społecznych, Instytut Psychologii

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

4Years (2023-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
28 February 2023 in Psychiatria Polska
Verified
Journal Article
Open access
EBElżbieta Burdzik
Elżbieta Burdzik
MBMarcin Burdzik
Marcin Burdzik
Dysocjacyjne zaburzenie tożsamości (DID), należy do złożonych zagadnień z pogranicza psychiatrii i psychologii. Specyfika zaburzenia oraz jego obraz kliniczny implikują liczne trudności w procesie diagnozy i leczenia. Rozpoznanie DID może mieć również doniosłe skutki prawne, zwłaszcza w zakresie możliwości przypisania odpowiedzialności karnej czy ogólnej zdolności do bycia świadkiem. Zagadnienie ma więc charakter interdyscyplinarny. W praktyce DID rozpoznawane jest rzadko, choć szacuje się, że występuje u ok. 1% populacji ogólnej. W wielu przypadkach okres od pierwszego kontaktu z systemem opieki zdrowotnej do postawienia prawidłowej diagnozy przekracza kilka lat (od 6,7-8 lat), a odsetek błędnych diagnoz oscyluje na średnim poziomie 2.8 w przeliczeniu na pacjenta. Brak szybko i prawidłowo postawionej diagnozy uniemożliwia podjęcie adekwatnego leczenia, co przekłada się na wydłużenie całego procesu terapeutycznego i rzutuje na jego skuteczność oraz znacząco podnosi koszty. Nie ulega wątpliwości, że w procesie kształcenia psychiatrów i psychologów klinicznych powinno kłaść się większy nacisk na umiejętności prawidłowej detekcji objawów dysocjacyjnych oraz na wykorzystywanie służących ku temu narzędzi diagnostycznych. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie i identyfikacja głównych problemów jakie DID implikuje w płaszczyźnie diagnostyczno-terapeutycznej (psychologiczno-psychiatrycznej). W artykule omówiono istniejące narzędzia diagnostyczne, problematykę współchorobowości oraz przyczyny błędnie stawianych diagnoz. Odniesiono się do zagadnienia fałszywie-dodatnich rozpoznań i trudności w różnicowaniu pacjentów z DID od osób symulujących. Przeanalizowano podstawowe błędy popełniane w trakcie terapii, takie jak strategia minimalizacji czy działania prowadzące do wystąpienia multiple therapist disorder. Aspekty prawne zostaną przedstawione w odrębnym artykule.