One of the most common problems in maize production is the management of plant residues. Small agricultural enterprises, which cannot allocate capital for acquiring stalk cutting machines for their operation, face many technical problems in preparing the sowing bed for the products that will be planted after maize. Stalks of maize that cannot be shredded adequately and on time cause machinery to clog, prevent the preparation of a proper sowing bed, increase fuel consumption and increase costs. The aim of this study is to compare the no-till sowing machine prototype and stalk cutting machine prototype with the classical stalk cutter in terms of some management values. The prototype stubble cutting machine used in the study was manufactured with a cylindrical structure and equipped with 24 cutting blades 1 cm thick and 8 cm wide. İn addition, the prototype stubble cutting machine used in the study was manufactured with a cylindrical structure and equipped with 24 cutting blades 1 cm thick and 8 cm wide. İn addition, the no-till seeder prototype was manufactured as a bucket-type seed hopper equipped with granular fertilizer capable of sowing four rows. It was concluded that the stubble cutting machine prototypes resulted in less fuel consumption with lower penetration resistance when compared with the classical stalk shredder.

Seed yields of 14 soybean genotypes were evaluated in four locations i.e. Adana, Şanlıurfa, Antalya and İzmir under second crop conditions through summer seasons from 2014 to 2016. The aims of research are to estimate the stability parameters in terms of seed yield of 14 soybean genotypes by used different stability analysis methods across eleven environmental conditions and to study interrelationship among these stability methods. The analysis of variance for seed yield revealed that the genotypes and the environments as well as the genotype x environment interactions (GEI) were statistically significant at P<0.01. Environmental effects were contributed of 51.04% to the total sum of squares whereas GEI and genotype effects were 20.8% and 2.59%, respectively. According to most of stability methods, BATEM 223, BATEM 306, BATEM 317 and KASM 02 were determined to be stable genotypes. These genotypes demonstrated superior adaptability with high yield performances in many environments. Results of correlation analysis indicated that seed yield was positively and significantly correlated with Di2 (P<0.01), Si(6) (P<0.05) and TOP (P<0.01) and showed a negative and significant correlation with Pi (P<0.01) and RS (P<0.01). In addition, the coefficient of regression (bi) had positively significant associated with CVi, αi (P<0.01) and Ri2 (P<0.05).

Tropik ve yarı tropik iklimlerde yağlı tohumların muhafazası, çimlenme kabiliyetinin ve kalitenin korunması bakımından önemlidir. Yağlı tohumlar hasattan hemen sonra uygun depolama şartlarında muhafaza edilmediklerinde derhal bozulmaya ve kalitesini kaybetmeye başlar. Bu çalışma, farklı depolama koşullarının soya tohum kalitesi üzerine etkilerini belirlemek amacıyla yarı tropik iklim tipine sahip Adana ili koşullarında yürütülmüştür. Denemeler, depolama ve laboratuvar çalışmaları dikkate alınarak 25’lik faktöriyel deneme desenine göre 2 yıl ve 3 tekerrürlü olarak Faktöriyel Tesadüf Parsellerinde düzenlenmiş ve analiz edilmiştir. Çalışmada, depolama süresi (7 ve 9 ay), depolama koşulu (geleneksel ambar, soğuk hava deposu), paket malzemesi (PE çuval, vakumlu torba) ve farklı irilikte soya çeşidi (Yeşilsoy, Nazlıcan) faktörlerinin soya tohum stokları üzerinde yağ, protein ve çimlenme kabiliyetine etkileri belirlenmiştir. Çalışmanın sonunda, yağ, protein ve çimlenme oranları üzerinde depolama süresi ve çeşidin istatistiksel olarak p≤ 0.01 önem seviyesinde etkisinin olduğu tespit edilmiştir. Aynı zamanda çimlenme üzerinde depolama koşulunun p≤ 0.01, paket malzemesinin ise p≤ 0.05 önem seviyesinde etkili olduğu ancak bu iki faktörün yağ ve protein üzerinde istatistiki olarak bir etkisinin olmadığı tespit edilmiştir. Veriler değerlendirildiğinde soya depolamada her iki çeşit için de “Geleneksel ambar + PE çuval” ile yapılan depolamadan en kötü sonuçların alındığı belirlenmiştir. Bu depolamada, depolama başlangıcında Yeşilsoy (%93.5) ve Nazlıcan (%93) çeşitlerinin oldukça yüksek olan çimlenme oranlarının, 7 ay depolama sonunda sırasıyla %56, %45.83, 9 ay depolama sonunda ise sırasıyla % 50.33, %42.67 ye kadar azalmış olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak soyanın depolanmasında; küçük tohumlu soya çeşitlerinin tercih edilmesi, soğuk hava deposunda muhafaza edilmesi ve depolama süresinin 7 aydan fazla olmaması şartıyla çimlenme kabiliyetini diğer konulara göre daha fazla korunduğu belirlenmiştir. Ayrıca soğuk hava deposu şartlarında paket malzemesi olarak maliyet dikkate alındığında vakumlu yerine PE malzemenin de kullanılabileceği kanaati oluşmuştur. Yağlı tohum tür ve çeşitlerine göre depolama şartlarının değiştiği ve çeşitlere göre bu koşulların çevre şartları da dikkate alınarak belirlenmesi gerektiği düşünülmektedir.

Agriculture is mainly responsible for ammonia (NH3) volatilization. Among all agricultural activities, livestock and especially animal manures are the most important sources of NH3 emissions. Manure application which not only exacerbate greenhouse gas emissions, but also leads to eutrophication of water bodies. Many studies have shown that surface application of manure can lead to large ammonia losses and run off, on the other hand that tillage can substantially reduce these losses. It is necessary to determine ammonia flux from manure-amended soils to improve management manure handling practices for minimizing agriculture’s impact on the environment. From this point of view, one of the direct measured method was used to determine this volatilization. The objections of this work were: i) The design, construction, physical calibration, and operation of the little wind tunnels. ii) Recover ammonia loss from bovine slurry by little wind tunnel method. iii) Determine the effect of slurry application depth on ammonia emission. The little wind tunnel system consisted of plastic canopy covering the treatment area (2 m long by 0.5 m wide). By was using a fan, it was imitated the natural wind speed in the test area (1-1.5 m/s). Nitrogen losses were measured with this method in surface application, 50 mm and 100 mm subsurface. In the surface application, the highest ammonia emission was observed. It was approximately 68% higher in compared to another methods. There is significantly (P=0.05) different in the ammonia emission, between the surface apply method and injection manure in soil methods. But There isn’t any significantly different between ammonia emission amount in injection subsurface methods (100 mm and 50 mm deep).

The aim of the study is to compare the 3 different methods that used to measure harvest losses under real field conditions for corn, soybean and cotton. A 1 m2 frame parallel to the planting row spacing (Method 1: M1), 1 m2 frame perpendicular to the planting row spacing (Method 2: M2) and three quarter m2 (Method 3: M3) were used to calculate harvest losses. This M1, M2, and M3 methods were used to calculate the losses in the harvest of corn and soybean with combine harvester. Then the M1 and M2 methods were used to calculate the losses when harvesting cotton with a cotton picker. 5 grids were established in the same field measuring 50mx50m for the M1, M2 and M3. The losses measured for corn at the end of the study were 2.8%, 3.4% and 4.7%; 1.5%, 2.1% and 4.4% for soybean respectively, according to M1, M2, and M3 methods. The losses measured for cotton 4.7% and 4.6%, respectively, according to M1, M2 methods. It was determined that losses calculated from the M1 to the M3 increased and that there was a difference in the calculated losses by 59.6% between the M1 and M3 for corn and 33.5% for soybean. There was no difference between the M1 and M2 for cotton.

Özet: Geleneksel silaj dışında farklı bir kaba yem hazırlama yöntemi olan haylaj, son yıllarda ülkemizin nemli iklime sahip bölgelerinde kullanılmaya başlanmıştır. Bu çalışma, Akdeniz İklimi koşullarında yetiştirilen iki farklı kışlık buğdaygil, baklagil karışımının kaba yem olarak hazırlanmasında, farklı hasat ve muhafaza yöntemlerinin işletme değerleri üzerine etkilerinin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Çalışma, iki yıl süre ile tesadüf bloklarında bölünen bölünmüş deneme desenine göre Çukurova yöresi koşullarında yürütülmüştür. Çalışmada, ana konuyu iki karışım (fiğ+tritikale ve italyan çimi+iskenderiye üçgülü), alt konuyu iki haylaj yapım yöntemi (Ezme üniteli diskli çayır biçme ve tamburlu ot biçme hasat makinası kullanılarak) ve alt alt konuyu üç kaplama katı (4, 6, 8) oluşturmuştur. Sonuç olarak, ezme üniteli diskli çayır biçme makinası ile hasat edilerek haylaj yapılan kaba yem hazırlama sistemine ait toplam makina işletme değerlerinin, tamburlu ot biçme makinası ile hasat edilerek haylaj yapılan sisteme göre yaklaşık %10 daha düşük olduğu tespit edilmiştir. Ancak, ezme üniteli diskli çayır biçme makinası ile hasat edilerek haylaj yapılan kaba yem hazırlama sistemine ait toplam yakıt tüketim değerlerinin, tamburlu ot biçme makinası ile hasat edilerek haylaj yapılan sisteme göre yaklaşık %14.4 daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Kaplama katı sayısı bakımından ise, 4 kat kaplama işleminin 6 kata göre %6.5, 8 kata göre ise %13.75 oranında daha düşük yakıt tükettiği tespit edilmiştir.