This study was conducted to find out the effects of cultural intelligence, which is one of the strategies used in managing intercultural differences, and emotional intelligence which enables individuals to understand and manage their own emotions, to understand others’ emotions and develop their self-confidence, on care behaviour, which is the basis of the nursing profession. This descriptive and cross-sectional study was conducted in a city hospital between 01.09.2019 and 01.03.2020. The data were collected from nurses in the hospital who volunteered to participate in the study within the dates above. The sample was not selected, and 225 nurses who volunteered to participate in the study were included in the study. The total mean score of the participants from the cultural intelligence scale was 47.558±12.092, while the full scores from the factors were 7.9208±2.857 (min 4-max 20) for metacognitive factor, 15.963±4.89 (min 6-max 30) for cognitive aspect, 12.004±3.656 (min 5-max 25) for motivational factor and as 11.821±3.493 (min 5-max 25) for behavioural factor. The total mean score of the participants from the Caring Behaviors Inventory was 5.053±0.819, while the total scores from the factors were 5.045±0.823 for the assurance factor, 5.208±1.240 for the knowledge and skill factor, 4.994±0.831 for respectful factor and 4.949±0.842 for connectedness factor. The total mean score of the participants from the Emotional Intelligence Scale was 141.367±18.656, while the full scores from the factors were 44.563±5.96 for optimism/mood regulation, 18.940±4.15 for the use of emotions and 33.493±7.565 for evaluation of emotions. Cultural intelligence and emotional intelligence were found to have an effect on caring behaviours of nurses. Although there was no direct significant correlation between cultural intelligence total score and caring behaviours total score, there was a significant correlation between cultural intelligence factors and caring behaviours. There was a significant correlation between caring behaviours of nurses with high emotional intelligence.

Pandemi dünyada ve Türkiye’de hemşirelik eğitimi için benzeri görülmemiş zorluklar yarattı. Uzaktan eğitime geçiş yapıldı, klinik ve uygulama dersleri etkilendi. Bu durumda akademisyenler eğitim yöntemlerinde değişiklikler yaptılar. İlk kez hemşirelik uygulamalarıyla karşılaşan öğrencilere beceri kazandırmayı uzaktan eğitim ile sürdürmek durumunda kaldılar. Araştırma, pandemi sürecinde hemşirelik esasları ders uygulamalarının uzaktan eğitim ile yürütülmesi konusunda dersi yürüten akademisyenlerin deneyimlerinin belirlenmesi amacıyla yapıldı. Tanımlayıcı ve kesitsel tipteki çalışma, online veri formu kullanılarak dersi yürüten akademisyenler ile yürütüldü. Verilerin analizi, bilgisayar destekli bir istatistik programında tanımlayıcı istatistikler (frekans, yüzde, ortalama vb) ve bağımsız gruplarda t-testi kullanılarak yapıldı. Çalışma sonucunda hemşirelik esasları derslerinin %45,8’inin asenkron olarak yapıldığı, %91’inin beceri gelişimi açısından yetersiz olduğu belirtildi. Bunun nedeni olarak öğrenci ile etkileşim olmadığı, pratik eksikliği ve öğrenci katılımı olmayışı gibi durumları sıraladılar. Akademisyenler dersin değerlendirilmesini %38,3’u eş zamanlı sınavlar ile gerçekleştirdiler. Akademisyenlerinin çoğunun bu sürecin gelecekte hemşirelik mesleğini olumsuz etkileyeceğini belirtildi. Pandemi ile birlikte üniversitelerde farklı uygulamalarla eğitim sürdürülmeye çalışıldı. Bu süreçte akademisyenler farklı deneyimler yaşadılar. Gerek teorik gerek beceri eğitimlerinin yürütülmesine yönelik yöntemlerin literatürde paylaşımının arttırılması, öğrencilerin eksik olduğu düşünülen beceri eğitimlerinin ilerleyen dönemlerde tamamlanması, hemşirelik müfredatının uzaktan eğitimi de içine alacak şekilde planlanması ve benzer durumlarla daha etkin olabilmek için eğitim stratejilerinin belirlenmesi önerilmektedir.

The purpose of the study was to determine the effects of motivational interviewing as based on Pender’s health promotion model (HPM) on diabetes self-management behavior among individuals with Type 2 diabetes. Apart from their routine care, the individuals in the intervention group were given a 30–45-minute motivational interview based on Pender’s HPM once a week for three months. Statistically significant differences were determined between the groups in the total score of the scales and its sub-dimensions ( p < .05). The intervention applied in the present study can be used as an effective and easy method through which to develop and maintain diabetes self-management behaviors.