Although researchers have shown great interest in the antecedents and consequences of internet use due to the internet becoming a part of daily life, there is a gap in the literature regarding the factors that affect teachers’ use of the internet for creative purposes. This study aims to empirically examine teachers’ use of the internet for creative purposes and explores its relationship with emotional intelligence, computer anxiety, and the perceived ease of use of the internet. Furthermore, the possible intermediary effect of the perceived ease of use of the internet on creativity among these variables is also empirically investigated. In this context, data were obtained from 264 teachers in the Marmara Region in Turkey using a survey method. To test hypothesized relationships, structural equation modeling was conducted. Findings revealed that computer anxiety has a negative effect on creativity, while perceived usefulness, emotional intelligence, and the perceived ease of use have a positive effect. Our results also supported the partial mediating role of the perceived ease of use in the relationships between emotional intelligence and creativity, as well as between perceived usefulness and creativity, and the full mediating role of the perceived ease of use in the relationship between computer anxiety and creativity. Therefore, this research extends teachers’ understanding of technology acceptance and creativity by linking the two. Moreover, research findings provide important information to shape educational policies or professional development programs on the basis of digital education and offer a different approach to educators.

Anadolu’da, taş işleme sanatı ile ön plana çıkan en önemli merkezlerden biri, hiç kuşkusuz, Ahlat’tır. Kent, taşın adeta dantel gibi işlendiği mimarı yapıları ve mezar taşları ile Anadolu Türk Tarihinin taş işleme geleneğine ışık tutmaktadır. Ortaçağ’da önemli bir yerleşim yeri olan Ahlat, Selçuklular Dönemi’nde kültür, medeniyet ve ticaret açısından İslâm dünyasının en büyük şehirlerinden biri haline gelmiştir. Siyasi ve sosyo-kültürel açıdan Türk tarihinde oldukça önemli olan kent, özellikle yetiştirdiği sanatkârlarla ün yapmıştır. Sanatkârların eserlerini icra ettikleri en önemli eserlerden biri, hiç kuşkusuz, mezar taşlarıdır. Ahlat’ta bulunan Selçuklu Meydan Mezarlığı, mezar taşı işçiliğinin gelişkin örneklerini görebileceğimiz en önemli yerlerden biridir. Kitabeleriyle Anadolu’nun önemli tarihî belgeleri olan bu eserler, üzerlerindeki sanatkâr kitabelerinden anlaşıldığı üzere, dönemin önde gelen sanatkârları tarafından yapılmışlardır. Bu sanatkârlardan biri de Ahmed bin Hüseyin’dir. Mezarlık alanında yapılan saha çalışmalarında sanatkârın iki mezar yapısı tespit edilmiştir. Mezarlığın batı yakasında bulunan bu eserlerden Haydar Kızı Bengi Sultan Hatun’un Kabri H. 921 / M. 1515; Haydar Kızı… Hatun Kabri ise H. 931 / M. 1524 tarihlidir. Çalışmada, Ahmed bin Hüseyin imzalı bu eserler tipoloji, yapım teknikleri, süsleme özellikleri ve kitabe içerikleri bakımından değerlendirilmiştir. Sanatkârın karakteristik özellikleri tespit edilmeye çalışılmış bu özelliklerin, Ahlat üslubu içerisindeki yeri belirlenmeye çalışılmıştır.

Bu makalede Osmanlı İmparatorluğu’nda midye ve istiridye sosyo-ekonomik ve sos-yo-kültürel açıdan incelenmiştir. İstanbul’da kadim zamanlardan 20. yüzyılın başları-na kadar en fazla midye ve istiridye yatakları Haliç’te yer almaktadır. 1908 yılında Haliç’te çevre kirliliğinden dolayı midye ve istiridye avcılığı yasaklanmıştır. İstan-bul’un diğer sularında midye ve istiridye avcılığı devam etmiştir. Ayrıca, makale dini inancın yemek kültürü üzerindeki etkisini İmparatorluktaki farklı inanca sahip halkla-rın midye ve istiridye tüketimi üzerinden ortaya koymaktadır. Midye ve istiridye İm-paratorluğun Hristiyan ahalisi tarafından bol miktarda tüketilmektedir. Müslüman ahali ise midye, istiridye ve benzeri deniz kabuklularına rağbet göstermemektedir. Osmanlı’da midye ve istiridye ile ilgili en temel sorun kaçak avcılıktır. Kaçak ve kont-rolsüz avcılık, midye ve istiridye popülasyonunun azalmasına hatta son bulmasına neden olmuştur. Kaçak avcılığın önüne geçmek için 1871 yılında ilk defa Midye ve İstiridye Nizamnamesi yayımlanmıştır. Osmanlı yöneticilerinin hür iradesiyle hazırla-nıp yayımlanan Midye ve İstiridye Nizamnamesinin temel kaygısı midye ve istiridye popülasyonunun devamını sağlamaktır. Deniz ürünlerinden alınan vergi gelirleri önce Rüsum-ı Sitte İdaresine sonrasında bu kurumun lağvedilmesiyle onun yerine ikame edilen Düyun-ı Umumiye İdaresine bırakılmıştır. Böylelikle Osmanlı Devleti içinde midye ve istiridyenin de yer aldığı deniz ürünleri üzerinde tek söz sahibi olma özelli-ğini kaybetmiştir. Düyun-ı Umumiye İdaresinin etkisiyle 1882 yılında hazırlanan ve yürürlüğe giren Saydiye ve Balıkhane nizamnamelerinin midye ve istiridye ile ilgili maddelerindeki temel kaygı ise vergi gelirleridir. Bu durum, 19. yüzyılın sonunda kolera salgını nedeniyle, midye, istiridye ve benzeri deniz ürünlerinin tüketimi yasak-landığında Düyun-ı Umumiye İdaresinin tepkilerinde açıkça görünmektedir.

II. Meşrutiyet Dönemi’nin başlarında, Osmanlı İmparatorluğu’nun iç sorunlarına ve çözüm önerilerine dair dönemin bakış açısına örnek teşkil eden bir raporun ilgili literatüre kazandırılması bu çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Çalışmada, Dâhiliye Nezareti tarafından hazırlanan ve İmparatorluğun tüm iç sorunlarının tespit ve çözümünü içeren isimsiz rapor transkribe edildikten sonra sadeleştirilerek verilmiştir. Rapora göre dönemin en büyük iç sorunu emniyet, güvenlik ve asayiş meselesidir. Bunun dışında başlıca sorunlar idari teşkilatın yetersizliği, İmparatorluğun muhtelif etnik ve dini grupları arasındaki ayrılıkçı duygular, bayındırlık, toprak dağılımındaki adaletsizlik, tefecilik, adalet ve eğitim sistemidir. Başlıca çözüm önerisi hükümetler üstü sabit ve istikrarlı bir programın hazırlanıp yürürlüğe konulmasıdır. Bununla birlikte jandarma sayısı artırılmalı, yeni bir toprak sayımı yapılarak topraklar bedelsiz olarak topraksız halka dağıtılmalı, gayrimüslim unsurlar devlet hizmetine daha çok alınmalı, Ziraat bankasının resmi işlemleri kolaylaştırılarak herkesin krediye ulaşması sağlanmalıdır. Adliye teşkilatı tamamlanmalı ve eğitim tüm İmparatorluk geneline yayılmalıdır. Vilayet ve nahiye kanunları yürürlüğe konulmalı ve İmparatorluğun yol ağı tamamlanmalıdır.

Selçuklu Devleti’nde Müzekkir, 1826 öncesi Osmanlı Devleti’nde Ordu Şeyhi tarafından gerçekleştiren dinî hizmetler, 1826 sonrasında Tabur İmamı ve Alay Müftüleri tarafından yapılmıştır. 1826’da Batılı tarzda kurulan yeni sistemi dinî söylem kullanarak halkın benimsemesini sağlamak ve konuya verilen değeri göstermek için Asâkir-i Mansure-i Muhammediye Kanunnamesinin ilk maddesinde bu hizmet anlatılmaktadır. Kanunnamenin ilk maddesine göre Tabur İmamlarının görevleri; neferlerin vakit namazlarını cemaatle kılmalarını sağlamak, askere din eğitimi ve öğretimine dair bilgiler sunmak olarak belirtilmiştir. Askere yönelik din eğitimi ve öğretiminde kullanılmasının gerektiği zikredilen Birgivi Risalesi, İlmihal ve Dürr-i Yektâ kitapları bu tarihten sonra pek çok baskı yapmıştır. Türklerde değişimin ilk önce askerî yapıda başlama anlayışı Osmanlı Devleti’nde de devam etmiştir. Batılı tarzdaki yapılanma eğitim-öğretim başta olmak üzere diğer alanları da etkilemiştir. Bu sebeple Tabur İmamları ve Alay Müftülerini modern dönemin ilk din eğitimcileri, neşredilen kitapları da ilk din eğitimi eserleri olarak değerlendirmek mümkündür. Kanunnamede belirtilen bu asker sınıfı ile ilgili fark edilen eksiklikler ve ihtiyaçlar yeni düzenlemelerin yapılmasını zorunlu kılmıştır. I. Dünya Savaşı’nda pek çok Tabur İmamı ve Alay Müftüsü görev yapmış, verdikleri hizmetler hatıratlara yansımıştır. 1945 yılına kadar devam eden bu asker sınıfının çalışmaları, 1950’den günümüze Din İşleri Subayı ve/veya Moral Subayı tarafından gerçekleştirilmektedir. Bu araştırmada 1826’dan 1945 yılına kadar askerî sistemde yer alan “Tabur İmamı” ve “Alay Müftüsü” kadrolarının ordu içerisindeki yeri, önemi, görev-sorumlulukları, giyim kuşamları, sosyal hakları ve kullandıkları eğitim materyalleri araştırmanın problemi olarak ele alınmıştır. Böylece 1826 -1945 yılları arası askerî sistemde yer alan tabur imamları ve alay müftülerinin askerî sisteme etkisinin açıklanması amaçlanmıştır. Günümüzde askerî sisteminde yer alan Moral Subaylığı’nın tarihî arka planının aydınlatılması adına önem arz etmektedir. Konu hakkında nicelik ve nitelik itibariyle yeterli akademik çalışmanın bulunmaması araştırmayı önemli kılmaktadır. Temel araştırma kapsamında hazırlanan çalışma, yorumsamacı paradigma çerçevesinde yazılı doküman ve belgelerin betimsel analizler yapılarak incelenmesi ile gerçekleştirilmiştir.