Amaç: Bu çalışma, 60 yaş üstü kadınlarda verilecek olan üriner inkontinans farkındalık eğitiminin konuya ilişkin bilgi ve farkındalık düzeyi üzerine etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Çalışma, Bandırma Onyedi Eylül Üniversitesi Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Kliniğine Ekim-Kasım 2023 tarihleri arasında başvuran, 60 yaş üstü alınma kriterlerine uyan gönüllü olgulardan oluşmuştur. Katılımcılara “Üriner İnkontinans Farkındalık Eğitimi” verilmiştir. Eğitim öncesinde ve sonrasında katılımcılardan Sosyodemografik Bilgi Formunu, Prolaps ve İnkontinans Bilgi Anketi, İnkontinans Kısa Testi ve Pelvik Taban Sağlığı Bilgi Testini doldurmaları istenmiş, anketler eğitim öncesi ve sonrasında tekrarlanmıştır. Bulgular: Çalışmaya 60 yaş üzerinde 32 kadın katılmıştır. Kadınların yaş ortalaması 68±5,86 yıl idi. Katılımcıların %25’inin çevre ve ailesinde idrar kaçıran birey vardı. %93,8’i idrar kaçırmanın bir sağlık sorunu olduğunu, %84,3’ü idrar kaçırma sorunu yaşarsa doktora başvurmayacağını ifade etti. Eğitim öncesinde ve eğitim sonrasında Prolaps ve İnkontinans Bilgi Anketi, İnkontinans Kısa Testi ve Pelvik Taban Sağlığı Bilgi Testi puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı (p<0,05). Sonuç: Araştırmanın sonuçları doğrultusunda 60 yaş üstü kadınlara üriner inkontinans farkındalığı ile ilgili verilen eğitimin üriner inkontinans farkındalık ve pelvik taban kası öz etkililiklerini artırmada etkili olduğu görülmüştür. Daha büyük örneklem sayısı ve uzun süreli takiple yapılacak çalışmalara ihtiyaç vardır.

Amaç: Çalışmamızda COVID-19'un ulusal düzeyde fiziksel aktivite, algılanan stres, fiziksel aktivite farkındalığı ve egzersiz yapmama nedenleri üzerindeki etkisini araştırmak amaçlanmıştır. Yöntem: Anket on-line olarak gönderilmiş ve veriler 8 Mayıs - 31 Mayıs 2020 tarihleri arasında 1087 gönüllünün katılımı ile toplandı. Katılımcıların fiziksel aktivite düzeyleri Fiziksel Aktivite (FA) Anketi-Kısa Formu ile, stres düzeyleri Algılanan Stres Ölçeği ile değerlendirildi. Egzersiz farkındalığı ve egzersiz yapmama nedenleri ise nitel sorularla sorgulandı. Verilerin değerlendirilmesinde tek yönlü ANOVA, Ki-kare testi ve Pearson Korelasyon analizi kullanıldı. Sonuçlar: COVID-19 salgını sırasında, yetişkinlerin % 70'inin yetersiz FA değerlerine sahip olduğu saptandı. Farklı FA düzeylerine sahip bireylerin stres düzeyinin de farklılık gösterdiği (p <0.001) ve düşük şiddetli FA düzeyine sahip bireylerin daha yüksek stres düzeylerine sahip olduğu bulundu. Kadınların erkeklere göre daha yüksek stres ve inaktivite düzeyine, 18-29 yaşları arasındaki bireylerin ise diğer yaş gruplarına göre daha yüksek stres düzeyine sahip olduğu saptandı (p <0.001). Stres seviyesi ile FA arasında ve FA ile oturma zamanı arasında zayıf negatif korelasyona rastlanırken (p <0.001), stres düzeyi ile oturma zamanı arasında zayıf pozitif korelasyona rastlandı (p <0.001). Tartışma: Türkiye'de COVID-19 salgını sırasında alınan önlemlerin fiziksel aktivite ve stres düzeylerini olumsuz etkilediği görüldü ve bu salgından en çok etkilenen grupların kadınlar ve genç yetişkinler olduğu saptandı. COVID-19 salgını sırasında ev egzersiz programları, fiziksel ve zihinsel sağlığın korunmasını destekleyebilir ve hareketsizlikle ilişkili sağlık sorunlarının oluşma riskini önleyebilir. Purpose: The aim of this study was to investigate the effect of COVID-19 on physical activity, perceived stress, awareness of physical activity, and exercise barriers nationally. Methods: The survey was sent on-line and data were collected from 1087 volunteers between May 8 and May 31, 2020. The physical activity levels of the respondents were evaluated with the Physical Activity (PA) Questionnaire-Short Form and stress levels with the Perceived Stress Scale. The awareness of exercise and barriers to exercise were questioned with qualitative questions. One-way ANOVA, the Chi-squared test, and Pearson Correlation analysis were used to evaluate the data. Results: During the COVID-19, 70% of adults had inadequate PA. It was observed that the stress level was different in terms of PA levels (p<0.001), and individuals with low-intensity PA levels had higher stress levels. The stress levels and inactivity levels of females were higher than those of males, and the 18-29 age group had a higher stress level (p<0.001). There was a weak negative correlation between stress level and PA (p<0.001), and between PA and sitting time, whereas a weak positive correlation was found between stress level and sitting time (p<0.001). Conclusion: The precautions taken during the COVID-19 outbreak in Turkey were seen to have a negative effect on physical activity and stress levels, and the most affected groups in this outbreak were females and young adults. Home-based exercises can support the protection of physical and mental health, and avoid the risk of inactivity-related health problems during the COVID-19 outbreak.

This pilot study compared Timed Up and Go (TUG) test results with and without walking aids and their correlation with balance. Twenty-five stroke patients (mean age 59.72 ± 13.0 years; 17 male, 8 female) were included in this cross-sectional study. Patients at least 2 months post-stroke, Mini-Mental State Test > 24, and able to walk 10 meters with or without walking aids were included. Functional mobility was assessed with Timed Up and Go. Participants completed TUG twice: with and without walking aids. Balance was measured using the Berg Balance Scale. The mean Timed Up and Go value without aids was 50.44 ± 18.22 sec, and with aids was 42.32 ± 14.97 sec. Paired-sample T-test revealed a significant difference between Timed Up and Go values with and without aids (p = 0.01). TUG scores with and without aids and Berg Balance Scale scores showed high negative correlations (r = -0.534, r = -0.789). The use of walking aids improves Timed Up and Go scores in stroke patients. Based on these results, whether the patient uses a walking aid should be considered for accurate assessment, interpretation, and treatment of mobility and balance.

Importance: Pathways and Resources for Engagement and Participation (PREP) is an evidence-based, environmental intervention to improve an individual's participation in activities of choice. However, the specific intervention strategies employed have not been systematically examined. Objective: To identify and describe PREP strategies used to promote the participation of youth and young adults with disabilities in community-based self-chosen occupations. Design: A descriptive qualitative study was employed. Data were extracted from PREP Intervention Forms documenting step 3 of the interventions (“Make it Happen”) for 65 youth and young adults with physical disabilities. PREP Forms included 524 strategies to enhance participation in 127 goals set by the youth (e.g., taking cooking classes, playing badminton, playing a musical instrument, and volunteering in a radio station). Inductive content analysis was conducted. Setting: Community. Participants: Sixty-five youth and young adults with physical disabilities aged 12 to 25 (mean=18, SD = 3.67) who received the PREP intervention. Results: Twenty-eight actions organized by four overarching strategy categories were identified: (1) reach out to community resources and partners, (2) set the stage for an accessible and adaptable context for participation, (3) engage partners in learning and education to foster their agency and enable feasible and supportive participation, and (4) monitor the process and consider new solutions. Conclusions and Relevance: Findings provide new knowledge about the practical application of the PREP approach, highlighting strategies that can enhance the participation of youth and young adults with physical disabilities. Findings can also redirect occupational therapists’ attention toward engaging youth and community partners to build capacity for future participation.

Objective: This study aims to investigate the relationship between static and dynamic core stabilization with agility and speed among female basketball players. Core stability, encompassing static and dynamic components, is fundamental for maintaining balance and enhancing athletic performance. Materials and Methods: Fifteen female athletes from the Bandırma Basketball Team participated, undergoing a series of core stability, agility, and speed assessments. These included the plank and double leg lowering test for static core stability, back extensions for dynamic core stability, the Hexagonal Obstacle Test (HOT) for agility, and a 20-meter sprint test for speed. Results: The results revealed a significant positive correlation between static core stability (plank test) and speed performance (r=0.576, p=0.025), suggesting that greater static core stability enhances sprinting capability. However, no significant correlations were observed between dynamic core stability (back extensions) and either agility or speed. Additionally, agility and speed showed a moderate correlation (r=0.569, p=0.027), indicating a mutual influence. Conclusion: These findings highlight the importance of static core stability for speed performance and suggest that training programs for basketball athletes could benefit from emphasizing static core exercises to enhance sprinting ability.

Amaç: Fizyoterapi ve rehabilitasyon bölümü lisans eğitiminde verilen teorik ve uygulama içeren Elektroterapi (I ve II) dersini uzaktan eğitim ile almış öğrencilere yönelik planlanan uygulamalı eğitim seminerinin ders başarısı ve öğrenme çıktıları üzerine etkilerini saptamak amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Elektroterapi (I ve II) dersini 2.sınıfta iken almış ve başarılı olmuş 4. sınıfta okumakta olan 53 fizyoterapi ve rehabilitasyon bölümü öğrencisi dahil edildi. “Kişisel Bilgi Toplama Formu”, “Ders Başarısı Değerlendirme Formu” ve “Dersin Öğrenim Çıktılarına Yönelik Bilgi Toplama Formu” uygulamalı eğitim semineri öncesi, seminerden hemen sonra ve seminerden altı ay sonra katılımcılar tarafından dolduruldu. Bulgular: Öğrencilerin seminer öncesi ortalama ders başarı puanı 100 üzerinden 30.48 iken seminerden hemen sonra 56.53 puan ve 6 ay sonra 31.12 puan olarak hesaplandı. Öğrencilerin %27.4’ü öğrenim çıktılarının tüm maddelerine seminer öncesi kesinlikle katılıyorum ve katılıyorum yanıtını verirken, bu oran seminerden hemen sonra %90.2, seminerden 6 ay sonra ise %81.4 olarak belirlendi (p