This study was aimed to investigate the effects of robot-assisted gait training (RAGT) on motor functions, spasticity status, balance, and functionality in children with cerebral palsy (CP). A total of 26 patients who were diagnosed with CP (diplegic, with gross motor function classification system [GMFCS] levels of 2–5) and who regularly participated in a rehabilitation program were recruited in the study after obtaining approval from their parents. The patients were randomly assigned to two groups. Group 1 (n = 13) received conventional physical therapy (65 minutes, 2 days/week × 8) and group 2 (n = 13) received 25 minutes of RAGT (RoboGait) in addition to conventional therapy (CT; 40 minutes, 2 days/week × 8). GMFCS was used to evaluate motor functions and the Modified Ashworth Scale was used to evaluate spasticity. The pediatric Berg balance scale, pediatric functional independence measure, and timed up and go tests were employed to assess balance and functional status. The evaluations were performed at baseline and after 8 weeks of therapy. Both rehabilitation methods led to a statistically significant decrease in spasticity (p < 0.05); however, there was no difference in this improvement of spasticity between the groups (p > 0.05). Both groups exhibited significant improvements in functional independence, balance, and performance at the end of therapy (p < 0.05), and there was no significant difference between the groups (p > 0.05). The results of this study show that addition of RAGT to CT for 8 weeks is not superior to CT alone in children with CP.

Purpose : This study compared the effects of Neuro-Developmental Treatment-based trunk training, video game-based trunk training (VG-TT), and VG-TT with an orthotic garment in children with unilateral cerebral palsy. Methods : Forty-two children with unilateral cerebral palsy received usual physiotherapy (2 d/wk) for 8 weeks (control period). They were then randomized to 8 weeks of Neuro-Developmental Treatment-based trunk training, VG-TT, or VG-TT with an orthotic garment (2 d/wk) alongside usual physiotherapy (intervention period). Primary outcomes were the Trunk Control Measurement Scale and Becure Balance Assessment System. Secondary outcomes included the Pediatric Berg Balance Scale and Gillette Functional Assessment Questionnaire. Results : No significant improvements in trunk control were observed during the control period ( P > .05), and all groups showed significant gains during the intervention period ( P < .05). Functional and sitting balance improved in all groups throughout both periods ( P < .05). However, no significant differences were found between intervention groups in trunk control, sitting balance, balance, or walking function ( P > .05). Discussion : Trunk-specific training enhances trunk control and functional balance in children with unilateral cerebral palsy. As no approach proved superior, interventions can be tailored based on individual needs and clinical context.

Amaç: Serebral Palsi (SP)’li çocuğa sahip annelere verilen egzersiz ve postür eğitiminin kas iskelet sistemi ağrıları üzerine etkisini araştırmaktı. Yöntem: Tüm tiplerdeki SP’li çocuğa sahip anneler (18-55 yaş) randomize olarak eğitim grubu (n=30) ve kontrol grubu (n=30) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Değerlendirmelerde Görsel Analog Skalası ve Genişletilmiş Nordik Kas İskelet Sistemi Anketi kullanıldı. Eğitim grubundaki annelere fizyoterapist tarafından egzersiz ve postür eğitimi yüz yüze 60 dakika süreyle 1 kez verildi ve 6 hafta boyunca uzaktan takip edildi. Sonuçlar: Ağrı şiddeti eğitim öncesinde kontrol grubunda 5,50±1,25; eğitim grubunda 6,26±1,92 idi ve aralarında istatiksel fark yoktu. Eğitim sonrasında kontrol grubunun ağrı şiddeti 5,80±0,88’e yükselirken; eğitim grubunda 3,90±1,29’a azaldı ve gruplar arasında anlamlı fark vardı (p=0,001). Eğitim grubunda eğitim öncesi ve sonrasında yapılan grup içi analizde ağrı şiddetinde (p=0,001) anlamlı fark vardı. Eğitim sonrasında eğitim grubunun son 7 güne ait ağrı dağılımında boyun (%6,7), omuz (%12,3) ve sırt (%16,6) bölgelerinde azalma görüldü. Tartışma: SP’li çocuğa sahip annelere verilen yüz yüze postür ve egzersiz eğitiminin uzaktan takibinin annelerin ağrı şiddetinin ve boyun, omuz ile sırt bölgelerindeki ağrı dağılımlarının azalttığı ortaya konmuştur.

Amaç: Bu çalışma, 60 yaş üstü kadınlarda verilecek olan üriner inkontinans farkındalık eğitiminin konuya ilişkin bilgi ve farkındalık düzeyi üzerine etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Çalışma, Bandırma Onyedi Eylül Üniversitesi Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Kliniğine Ekim-Kasım 2023 tarihleri arasında başvuran, 60 yaş üstü alınma kriterlerine uyan gönüllü olgulardan oluşmuştur. Katılımcılara “Üriner İnkontinans Farkındalık Eğitimi” verilmiştir. Eğitim öncesinde ve sonrasında katılımcılardan Sosyodemografik Bilgi Formunu, Prolaps ve İnkontinans Bilgi Anketi, İnkontinans Kısa Testi ve Pelvik Taban Sağlığı Bilgi Testini doldurmaları istenmiş, anketler eğitim öncesi ve sonrasında tekrarlanmıştır. Bulgular: Çalışmaya 60 yaş üzerinde 32 kadın katılmıştır. Kadınların yaş ortalaması 68±5,86 yıl idi. Katılımcıların %25’inin çevre ve ailesinde idrar kaçıran birey vardı. %93,8’i idrar kaçırmanın bir sağlık sorunu olduğunu, %84,3’ü idrar kaçırma sorunu yaşarsa doktora başvurmayacağını ifade etti. Eğitim öncesinde ve eğitim sonrasında Prolaps ve İnkontinans Bilgi Anketi, İnkontinans Kısa Testi ve Pelvik Taban Sağlığı Bilgi Testi puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı (p<0,05). Sonuç: Araştırmanın sonuçları doğrultusunda 60 yaş üstü kadınlara üriner inkontinans farkındalığı ile ilgili verilen eğitimin üriner inkontinans farkındalık ve pelvik taban kası öz etkililiklerini artırmada etkili olduğu görülmüştür. Daha büyük örneklem sayısı ve uzun süreli takiple yapılacak çalışmalara ihtiyaç vardır.

Background/Objectives: Evidence on the role of muscle mechanical (myotonic) properties in athletic performance remains limited in young adult and sub-elite populations, particularly in American football, and sex-specific patterns of association are not well understood. This study aimed to investigate the associations between lower extremity myotonic properties and performance outcomes (strength and balance) in American football athletes, with a specific focus on sex-related differences and candidate predictors. Methods: A cross-sectional design was implemented involving 35 American football athletes (17 female, 18 male). Lower extremity muscle tone, stiffness, and elasticity were assessed using MyotonPRO. Strength parameters (lower limb, handgrip, back, and shoulder internal rotation) and balance performance (static and dynamic under eyes-open and eyes-closed conditions) were evaluated using standardized measurement protocols. Pearson correlation analysis was conducted to examine bivariate associations, followed by Least Absolute Shrinkage and Selection Operator (LASSO) regression to determine candidate predictors while addressing multicollinearity. Results: Male athletes exhibited significantly greater height, body mass, and BMI (p < 0.001), alongside elevated myotonic values compared to females. Correlation analyses indicated distinct sex-specific association patterns between myotonic properties and performance metrics. LASSO regression revealed a distinct sex-specific divergence in strength prediction: female strength was predominantly driven by proximal musculature (quadriceps and hamstring elasticity/stiffness), whereas male strength was anchored by distal musculature (gastrocnemius tone/stiffness). Furthermore, rigorous penalization shrunk nearly all balance coefficients to zero in both sexes, indicating that resting myotonic properties do not independently predict dynamic or static postural control. Conclusions: While lower extremity myotonic properties are candidate predictors of multi-regional strength via sex-specific proximal and distal strategies, they do not independently predict balance performance, suggesting postural control relies primarily on active motor recruitment rather than passive resting mechanics. Given the cross-sectional design of this study, causal inferences cannot be drawn, and these findings should be interpreted accordingly. The observed sex-specific differences may support consideration of individualized, sex-informed training strategies in American football athletes.