Background/Objectives: Large language models (LLMs) are increasingly used as decision support tools in clinical nutrition, including meal planning for individuals with type 2 diabetes mellitus (T2DM). However, the clinical safety, quantitative accuracy, and guideline adherence of AI-generated dietary plans remain uncertain. This study aimed to evaluate systematic bias and agreement between LLM-generated diets and a guideline-concordant reference diet, and to assess whether current LLMs can function as reliable clinical nutrition decision support tools in T2DM. Methods: Six widely used LLMs generated standardized three-day, 1800 kcal dietary plans for T2DM using an identical prompt. Each day was treated as an independent observation (n = 18). Energy and macronutrient contents were analyzed using professional nutrition software and compared with a dietitian-designed reference diet based on ADA, EASD, IDF, and national guidelines. Agreement was evaluated using Bland–Altman analysis, proportional bias assessment, and intraclass correlation coefficients. Guideline adherence and clinical appropriateness were independently scored by registered dietitians. Results: Most LLM-generated diets systematically deviated from the reference diet, with lower total energy, reduced carbohydrate and fiber content, and variable protein distribution. Bland–Altman analyses demonstrated significant bias and wide limits of agreement for key nutrients, indicating clinically meaningful discrepancies. Guideline adherence scores varied substantially across models, with only one model showing relatively consistent performance. Inter-rater reliability between dietitians was high (ICC = 0.806). Conclusions: Current LLMs exhibit systematic quantitative bias and inconsistent guideline adherence when used for T2DM meal planning. AI-generated dietary plans are not interchangeable with dietitian-guided medical nutrition therapy and may pose clinical risks if used without professional oversight. Careful validation, domain-specific fine-tuning, and integration within supervised clinical workflows are required before implementation in diabetes care.

Objective: Although artificial intelligence (AI)-based nutrition recommendations are becoming increasingly common among the public, the accuracy and reliability of diets produced especially for adolescents in the growth and development period are not sufficiently known. This study aimed to evaluate the clinical validity of AI by comparing the nutritional content of diets generated by different AI models with dietitian reference plans. Methods: A total of 60 three-day diet plans were generated in two sessions by five AI models (ChatGPT-4o, Gemini 2.5 Pro, Claude 4.1, Bing Chat-5GPT, and Perplexity) for four standardized adolescent profiles in this cross-sectional and comparative study. A dietitian reference plan was prepared for each profile. Energy and macro-micronutrients were analyzed with BeBiS. Comparisons were evaluated with single-sample t -test, Cohen’s d, and Bland–Altman fit analyses. Results: AI models tended to systematically undercalculate energy (bias: +695 kcal), protein (+19.9 g), lipid (+15.8 g), and carbohydrate (+114.6 g). In macronutrient percentages, protein (21.5–23.7%) and lipid (41.5–44.5%) ratios were above the recommended adolescent guidelines, while carbohydrate ratios (32.4–36.3%) were significantly below. Significant variation was observed between models in micronutrient contents, and no model showed consistent proximity to the dietitian across all nutrients. Conclusion: AI models have exhibited clinically significant deviations in diet plans for adolescents at both macro and micro levels. The findings indicate that AI-based dietary recommendations are not appropriate to use without professional supervision, emphasizing the need for model improvements for more reliable data generation in this area.

Amaç: Bu araştırmada üniversitede eğitim alan öğrencilerin sağlıklı beslenmeyle ilgili tutumlarının kan şekeri ve antropometrik ölçümler ile ilişkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Kesitsel olarak tasarlanan araştırma Mayıs-Eylül 2023 tarihleri arasında İstanbul’da bir üniversitede öğrenim gören 351 üniversite öğrencisi ile yapılmıştır. Araştırmada katılımcılara genel bilgilerini içeren bir anket formu ve Sağlıklı Beslenmeye İlişkin Tutum Ölçeği (SBİTÖ) uygulanmış, antropometrik ölçümler yapılmış ve parmaktan alınan kan ölçümü ile rastgele alınan kan şekeri değerine bakılmıştır. Verilerin analizi IBM SPSS versiyon 25.0 paket programı ile yapılmıştır. İstatistiksel anlamlılık p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Beslenme ve Diyetetik bölümünde okuyan öğrencilerin SBİTÖ toplam puanı istatistiksel olarak anlamlı derecede farklı bölümlerde okuyan öğrencilerden daha yüksek olduğu bulunmuştur (p<0,05). Spor yapan öğrencilerin de SBİTÖ toplam puanı spor yapmayanlara göre daha yüksek ve rastgele alınan kan şekeri (mg/dl) değerleri ise daha düşük olarak bulunmuştur (p<0,05). SBİTÖ alt ölçeklerinden “Beslenme Hakkında Bilgi” puanı azaldıkça ve “Kötü Beslenme” puanı arttıkça rastgele alınan kan şekeri (mg/dl) değerinin de arttığı saptanmıştır (p<0,05). Ağırlık (kg), bel çevresi (cm), bel/boy oranı (cm) ve BKİ (kg/m2) arttıkça rastgele alınan kan şekeri (mg/dl) değerinin de arttığı saptanmıştır (p<0,05). Sonuç: Üniversite öğrencilerinin sağlıklı beslenmeye ilişkin olumlu tutumlarının artması ile ağırlık, BKİ, bel çevresi ve bel/boy oranı gibi antropometrik ölçümlerinin ve rastgele alınan kan şekeri (mg/dl) değerinin daha düşük olduğu görülmüştür. Bu sebeple üniversiteli gençlere sağlıklı beslenme alışkanlıklarının kazandırılması birçok kronik hastalığın gelişmesine zemin hazırlayan obezitenin önlenmesi konusunda yarar sağlayacaktır.

Amaç: Bu araştırma, yetişkinlerde sağlık ve beslenme okuryazarlık düzeylerini belirlemek ve bunların beslenme bilgisi, diyet kalitesi ve yaşam kalitesi ile ilişkilerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir.Bireyler ve Yöntem: Kesitsel tipte planlanan bu çalışma İstanbul’da yaşayan 400 yetişkin bireyin gönüllü katılımı ile Şubat– Mayıs 2022 tarihleri arasında tamamlanmıştır. Çalışmada katılımcılara sosyodemografik verilerine yönelik soruları içeren bir anket formu, “Yetişkinlerde Sağlık Okuryazarlığı Ölçeği (YSOÖ)”, “Yetişkinlerde Beslenme Okuryazarlığı Değerlendirme Aracı (YBOYDA)”, “Yetişkinler İçin Beslenme Bilgi Düzeyi Ölçeği (YETBİD)”, “Yaşam Kalitesi Ölçeği- Kısa Formu (SF-36)”, “Sağlıklı Yeme İndeksi-2015 (SYİ-2015)” ve üç günlük besin tüketim kaydı uygulanmıştır. Bulgular: Yaşla YSOÖ puanı (r=0.117, p=0.019), okuduğunu anlama ve yorumlama (r=0.148, p=0.003), besin etiketi ve sayısal okuryazarlık (r=0.181, p<0.001) puanları arasında pozitif yönlü anlamlı ilişki bulunmuştur. Ayrıca bel çevresi (r=-0.165, p=0.001) ve bel/boy oranıyla (r=-0.155, p=0.002) besin etiketi ve sayısal okuryazarlık arasında negatif yönlü anlamlı ilişki vardır. YSOÖ ve YBOYDA puanları ile YETBİD, SYİ-2015 ve SF-36’nın bazı alt boyut puanları arasında pozitif yönlü anlamlı ilişki olduğu saptanmıştır (p<0.001). YSOÖ puanının 1 birim artması ile SYİ-2015, YETBİD alt boyutlarından “temel beslenme ve besin-sağlık ilişkisi” ve “besin tercihi” puanlarının sırasıyla 1.761, 0.890 ve 0.435 birim arttığı bulunmuştur (p<0.001). YBOYDA puanının 1 birim artması ile SYİ-2015, YETBİD alt boyutlarından “temel beslenme ve besin-sağlık ilişkisi” ve “besin tercihi” puanlarının sırasıyla 0.749, 0.652 ve 0.385 birim arttığı belirlenmiştir (p<0.001).Sonuç: Sağlık ve beslenme okuryazarlığı beslenme bilgisi, diyet ve yaşam kalitesi ile yakından ilişkilidir. Bu sebeple, toplum sağlığının korunması, diyet ve yaşam kalitesinin arttırılması için beslenme ve sağlık okuryazarlıklarının toplumda bilinirliğinin ve konuya ilişkin farkındalığın ilgili eğitimlerle arttırılması önemlidir. Bu konuda daha fazla araştırma yapılması sağlığın iyileştirilmesine ve toplum sağlığının korunmasına katkı sağlanması açısından yararlı olacaktır.

Aim: This study aims to compare the hedonic hunger, attitudes towards healthy eating, and nutritional knowledge levels of adult obese individuals with those of healthy individuals.Method: This cross-sectional and descriptive study was conducted between November 2024 and December 2024 with 198 obese participants and 198 healthy participants with a normal body mass index residing in the Kağıthane district. The participants were administered the General Information Form, the Attitude Scale for Healthy Nutrition (ASHN), the Nutrition Knowledge Scale (NKS), and the Power of Food Scale (PFS). Data were collected through an online survey method using Google Forms and analyzed using the SPSS 25.0 software.Results: A significant relationship was found between the total score average of the Attitudes Towards Healthy Eating Scale (ASHN) and its subdimensions—poor eating, positive eating, and emotional attitudes towards eating—in obese individuals based on hedonic hunger (p<0.05). A significant relationship was also observed between hedonic hunger and the total score of the Nutrition Knowledge Scale (NKS) in obese individuals (p<0.05). Among healthy individuals, significant differences were detected in the subdimensions of poor eating and emotional attitudes towards eating related to hedonic hunger (p0.05). In healthy individuals, participants with hedonic hunger had lower total ASHN scores and lower subdimension scores for poor eating and emotional attitudes towards eating compared to those without hedonic hunger (p<0.05).Conclusion: It was observed that the healthy eating attitudes and nutritional knowledge levels of obese individuals differed significantly from those of healthy individuals. Additionally, obese individuals were found to have higher levels of hedonic hunger, which was negatively associated with attitudes and behaviors supporting healthy eating and appeared to undermine healthy eating behaviors. These findings highlight that hedonic hunger is a critical factor that should not be overlooked in combating obesity and suggest that increasing knowledge alone may not be sufficient. Accordingly, interventions aimed at managing hedonic hunger levels are important for obesity prevention and management. Within the scope of obesity prevention and management strategies, it is considered beneficial to develop nutrition education programs alongside interventions targeting hedonic hunger and to establish health policies that promote healthy eating attitudes. Further research on this subject would be valuable, particularly to clarify the direction of the relationship between hedonic hunger and healthy eating and to develop effective intervention methods.