The aim of this study was to determine the drought tolerance of four different genotypes, including two wheat varieties (Ceyhan 99 and Sagittario) and two wheat lines (Zdeb101 and Zdeb102), and create irrigation schedules. This study was performed with treatments applied at three irrigation levels (S100: treatment where the entire water need of the plant was met, S50: 50% of the water provided in the S100 treatment, S0: Rainfed), with four genotypes and four replications in a split‐plot design in Kahramanmaras East Mediterranean Transitional Zone Agricultural Research Institute in 2019 and 2020. The Ceyhan 99 and Sagittario varieties, which are widely cultivated in the region and the Zeb101 and Zdeb102 lines that are candidates for varieties were used in the study. In the study, 217.1 and 213.77 mm of water was given to S100, 108.54 and 106.88 mm of water was given to S50, and no irrigation was provided to S0 in 2019 and 2020, respectively. The effects of different irrigation levels on yield, water use efficiency (WUE), irrigation water use efficiency (IWUE), protein content and wet gluten content were investigated. At the end of this study, seasonal evapotranspiration (ET), irrigation water and yield decreased from S100 to S0. WUE, IWUE and yield response factor (Ky) values showed different trends in both years. There was no significant difference in yield between the varieties. However, in the stress susceptibility index (SSI) analyses of the genotypes, it was found that the most drought‐tolerant genotypes were Zdeb102 (0.50) and Ceyhan 99 (0.54). The highest protein content and wet gluten content were found as 11.38% and 22.24% in the Sagittario variety, respectively. It is recommended that Zdeb102 and Ceyhan 99 be cultivated in regions such as Kahramanmaras which have semi‐arid climate characteristics in the Mediterranean.

Leaf area is one of the important parameters for plant canopy development. It is used as an indicator closely related to plant growth in several studies on plant production. However, most leaf area meters used today are costly and rely on human observations. This situation may be limiting for researchers in terms of having proper leaf area measuring devices. The reliance on human-focused measurements leads to human errors. Digital scanners and cameras, digital image processing-based estimation methods, paper weighing, grid counting, regression equations, width and height correlation models, planimeters, laser optics, and handheld scanners can be used to determine leaf area. However, some of these methods are expensive and unnecessary for simple studies. Therefore, this study aims to design and implement an embedded system with a simpler, cheaper alternative to the currently used methods and devices, minimizing human errors. The proposed embedded system serves as a tool for measuring leaf area using a photovoltaic panel (PV) and an Adaptive Neuro-Fuzzy Inference System (ANFIS). In the study, geometric shapes with known areas are used as the learning data, and real plant leaves with known areas are used in the testing process. As a result, the prediction made by ANFIS is observed to have an accuracy of R² = 0.99.

Amaç: Bu çalışmanın amacı yağlık ve çerezlik olarak kullanılmak üzere gıda sektöründe önemli bir yeri olan yer fıstığının sulama programını oluşturmak, kurak ve yarı kurak iklim bölgelerinde su kaynaklarının daha verimli kullanılması adına kısıntılı sulama yaparak su-verim ilişkilerini incelemektir. Materyal ve Yöntem: Bu çalışma Kahramanmaraş Doğu Akdeniz Geçit Kuşağı Tarımsal Araştırma Enstitüsüne ait topraklarda 2020 yılı yetiştirme sezonunda yürütülmüştür. Faktöriyel deneme desenine göre uyarlanan çalışmada iki farklı yer fıstığı çeşidi (Florispan, NC-7) ve dört sulama seviyesi (%100, %75, %50, %25) 3 tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Araştırma Bulguları: Her iki çeşite %100 sulanan konudan %25 sulanan konuya doğru 1230 ile 513 mm su verildi. Bitki su tüketimi değerleri 1100 ile 450 mm arasında değişti. Su kullanım etkinliği 0.44 ile 0.89 kg m-3, sulama suyu kullanım etkinliği ise 0.39 ile 0.78 kg m-3 olarak bulunmuştur. Ky değeri 0.54 olarak bulunurken klorofil içeriği değerleri 20 ile 39 arasında gözlenmiştir. Sonuç: Yer fıstığı bitkisinin Doğu Akdenizde %75 su kısıtında yetiştirilebileceği anlaşılmıştır. Florispan çeşidi su stresine karşı daha hassas olduğu için NC-7 çeşidinin yetirilmesi önerilmiştir. Klorofil içeriğinin belirsiz sonuçlar vermesi sulama zamanının belirlenmesinde yetersiz olduğunu göstermiştir.

Silage soybeans subjected to water stress show symptoms as if it had been subjected to drought stress due to lack of rainfall. Understanding how water stress impacts crop yield is crucial for developing effective irrigation strategies in drought‐inclined areas. This study investigates the relationship between silage soybean forage yield and water stress indices, specifically the Crop Water Stress Index (CWSI) and the Water Deficit Index (WDI). In addition, water‐yield relations were also determined. The study was carried out in a randomised complete block design with four irrigation levels (S100, S75, S50, S25), three replications, and a period of 2 years. At the end of the study, crop evapotranspiration (ET), irrigation (I), water use efficiency (WUE) and forage yield decreased as irrigation water levels were reduced from S100 to S25. ET was found to be between 501 and 755 mm, WUE was found to be between 2.61 and 3.58 kg m⁻³, irrigation water use efficiency was found to be between 2.53 and 2.97 kg m⁻³, forage yield was found to be between 15.4 and 26.2 t ha⁻¹, WDI varied between 0.16 and 0.5, and CWSI ranged between 0.34 and 0.90. The results revealed that silage soybean should be irrigated when the average CWSI value is nearly 0.36 and the average WDI value is nearly 0.26 for high yield. The rate of decrease in forage yield from S100 to S25 was compared with the rate of increase in WDI and CWSI. In the first year of the study, there was a 45% decrease in forage yield between S100 and S25, while CWSI increased by 65%. However, this situation was 40% in WDI. In the second year of the study, there was a 38% decrease in forage yield from S100 to S25, while CWSI increased by 33% and WDI increased by 26%. The relationship between forage yield and stress indices is inversely proportional. The fact that the values in CWSI were proportionally higher than WDI suggested that the calculations were made without taking into account the soil temperatures during the measurement. Water stress indices were correlated with forage yield and regression analysis was performed. Although relations of forage yield and water stress indices showed slightly higher correlations with WDI, this could not strongly suggest that WDI was more accurate than CWSI. In order to obtain clearer results in the comparison studies of water stress indices, it is recommended to carry out studies with different varieties for more than 2 years.

Bu çalışmanın amacı, sulama suyunda belirli oranlarda kısıntı yaparak suyu daha verimli kullanmak ve kuraklığa toleransı yüksek pamuk genotiplerini belirlemektir. Çalışmada 7 farklı genotip (Aday 1, Aday 2, Aday 3, Aday 4, Aday 5, Aday 6 ve Aday 7) ve Stonville 468 pamuk çeşidi kullanılmıştır. Kuraklık toleransını belirlemek için Stres Duyarlılık İndeksi (SSI), Verim Kararlılık İndeksi (YSI), Verim Azalma Oranı (Yr), Verim İndeksi (YI), Toleranslılık İndeksi (TOL), Ortalama Verimlilik (MP), Harmonik Ortalama (HM), Geometrik Ortalama Verimliliği (GMP), Modifiye Edilmiş Stres Toleranslılık İndeksleri (K1STI-potansiyel verim değerlerinden elde edilerek hesaplanan indeks, K2STI- stres koşullarında elde edilen verim değerleriyle hesaplanan indeks) ve Stres Toleranslılık İndeksi (STI) kullanılmıştır. HM, MP, GMP, STI, K1STI indekslerinin stresli ve stressiz koşullarda uygulanabilirliği Aday 4 genotipinde görülmüştür. En yüksek MP değeri, Aday 6 genotipinde bulunmuştur.. En düşük SSI indeksi Aday 2’de bulunmuş ve kuraklığa toleranslı olduğunu göstermiştir. Ortalama karşılaştırma (LSD), temel bileşenler analizi (PCA) ve kümeleme (Cluster) analizi sonucunda Aday 2 genotipinin kuraklığa yüksek oranda toleranslı olduğu görülmüştür.

Su ayak izi bir ürünün üretiminin her aşamasında kullanılan toplam su hacmidir. Su ayak izi üretim şekline göre yeşil su ayak izi, mavi su ayak izi ve gri su ayak izi olarak üç bileşene sahiptir. Mavi su ayak izi (msa), ürün ve hizmetlerin tedariki boyunca tüketilen yeraltı ve yerüstü tatlı su hacmini; yeşil su ayak izi (ysa) toprak nemi olarak depolanan yağış hacmini; gri su ayak izi ise bir ürünün üretim zinciriyle ilişkili kirleticileri azaltmak için gerekli su hacmini ifade eder. Bu çalışmanın amacı Nevşehirde üretimi en fazla yapılan başlıca tarımsal ürünlerden buğday, patates, çerezlik kabak, kuru fasülye ve üzümün yeşil ve mavi su ayak izinin hesaplanmasıdır. Çalışmadan elde edilen bulgulara göre, Nevşehirde 1 ton buğday, patates, çerezlik kabak, kuru fasulye ve üzümü üretebilmek için gereken su miktarı 2643, 169, 6343, 1963, 797 m3 t-1 olarak bulunmuştur. Sonuçta buğday, patates, çerezlik kabak, kuru fasulye ve üzümün toplam su ayak izi sırasıyla 585 685, 47 455, 126 962, 55 593 ve 80 490 m3 olarak hesaplanmıştır. Elde edilen sonuçlara göre bitki su tüketimi düşük olan bitkilerin daha düşük su ayak izine sahip olduğu anlaşılmıştır. Çalışma sonucunda bölgenin iklim özellikleri ve su kaynakları göz önüne alındığında, Nevşehirde bitki su tüketimi daha düşük bitkilerin yetiştiriciliğinin yapılması önerilmiştir.