Bu çalışmanın amacı planlama ve jeoloji ilişkisinin göz önünde bulundurularak, makro ölçekli verilerin mikro ölçekli verilerle entegre edilmesi ve depreme karşı yerele özgü bir risk modelinin ortaya konmasıdır. Ayrıca deprem riskine yönelik planlama sisteminde eşgüdümsel bir bakış açısının geliştirilmesi hedeflenmiştir. Türkiye’de deprem riski yüksek kentlerden biri olan Erzurum’da, özellikle yeni gelişme alanlarında ve kentsel mekânın şekillenmesi sürecinde afetin ne kadar göz önünde bulundurulduğu araştırılmıştır. Çalışmanın yöntemini kentsel deprem risklerinin belirlenmesinde sıklıkla kullanılan çok ölçütlü karar verme yöntemine bağlı literatür çalışmaları oluşturmuştur. Özellikle Japonya tarafından kullanılan “Birleşik Risk Modeli” kriterleri temel alınarak, Erzurum’da gelişimi imar faaliyetleriyle devam eden Osmangazi Mahallesi için Bina Çökme Riski Derecelendirme Haritası oluşturulmuştur. Bu haritaya göre çalışma alanında toplam imar ada sayının %1.39’unun çok düşük riskli, %48.59’unun düşük riskli, %41.25’inin orta riskli, %6.29’unun yüksek riskli ve %2.09’unun çok yüksek riskli olduğu tespit edilmiştir. Bu doğrultuda Erzurum’da yeni gelişme alanlarındaki imar koşulları ve yapılaşma faaliyetlerinin deprem riskini artırdığı belirlenmiştir.

Kentsel dış mekânların başarılı bir şekilde kullanılması termal konfor seviyelerinin yüksekliğiyle ilgilidir. Özellikle soğuk iklimlerde açık kamusal alanların tasarımı, kentlilerin bu alanlarda daha fazla vakit geçirebilmeleri için önemlidir. Kış güneşini alan, soğuk rüzgârlardan korunaklı ve mekân kurgusu ile ilgi uyandıran alanlarda dış mekân kullanım süresi artmaktadır. Bu doğrultuda çalışmanın amacı, Erzurum’un en işlek caddesi üzerinde bulunan 4 farklı kamusal alanın soğuk iklim koşullarıyla uyumluluğunun mikro-iklim simülasyonları yoluyla test edilmesidir. Bu süreçte alanların güneşe erişim, rüzgâr kontrolü, kar yönetimi ve bitki örtüsü dağılımındaki mevcut durumları incelenmiştir. Haritalarının üretilmesi ve değerlendirilmesi sürecinde ENVI-met yazılımı kullanılmıştır. Simülasyon sonuçları ve yazından elde edilen teorik bilgilerin bütüncül olarak kullanımıyla, dış mekân konforunun kış aylarında 0.5°C ile 1oC’ye kadar arttırılabileceği tespit edilmiştir. Sonuçlar paydaşlara dış mekân çalışma alanlarında termal konforu iyileştirmek ve sürdürülebilir şehirler geliştirmek için daha iyi yönergeler sağlanabileceğini göstermiştir.

Kentler, geçmişin izlerini taşıyan, bugünün ihtiyaçlarıyla şekillenen ve geleceğe dair beklentileri yansıtan mekânlardır. Kentsel İzler: Mekânın Üretimi, Korunması ve Dönüşümü, kent mekânlarının oluşumunu, değişimini ve korunmasını farklı disiplinlerin bakış açılarıyla ele alan özgün akademik çalışmaları bir araya getirmektedir. Bu kitap; gündelik yaşamın sosyal mekânlarından tarihî yapıların korunmasına, modernleşme süreçlerinin mekânsal yansımalarından konutun toplumsal yeniden üretimine ve kentsel yeşil alanların planlanmasına kadar uzanan geniş bir yelpazede kent olgusunu tartışmaktadır. Mekânın yalnızca fiziksel bir çevre değil; toplumsal ilişkilerin, kültürel belleğin ve kolektif deneyimlerin üretildiği dinamik bir süreç olduğunu ortaya koymaktadır. Mimarlık, şehir ve bölge planlama, peyzaj mimarlığı ve sosyal bilimler alanlarında çalışan araştırmacılar için önemli bir kaynak niteliği taşıyan bu eser, kentlerin geçmişini anlamak ve geleceğini tasarlamak isteyen tüm okuyuculara disiplinlerarası bir perspektif sunmaktadır.