The main purpose of this study is to analyze how stakeholders’ perceptions of sustainable land use and the management of natural parks affect land management planning, with a focus on park visitors. This study was carried out in July 2019, during a period of high visitor numbers at the Belgrade Forest nature parks, as reported by the park manager. It involved evaluating participants’ knowledge about the specific natural park they visit and the organization managing it. The results show that the mode of transportation significantly influences this knowledge. Visitors who walked or drove to the park demonstrated a greater understanding of the park and its management. A visit to a nature park typically involves anticipation, planning, the visit itself, participating in activities, returning, and reflecting on past experiences. Visitors are drawn to the Belgrade Forest nature parks because of their cleanliness, family-friendly atmosphere, peacefulness, proximity, uniqueness as a green space in Istanbul, wooded areas, and suitability for sports. The study also reveals that the characteristics of nature parks, such as park amenities, distance, transportation options, and reasons for visiting, contribute to visitors’ happiness, especially affecting younger visitors between the ages of 19 and 30. These findings highlight the varied nature of visitors’ impressions after their visit, depending on their individual characteristics. In conclusion, this detailed analysis offers valuable insights to guide strategic park management efforts aimed at promoting sustainability and enhancing visitor experiences in the Belgrade Forest areas of Türkiye.

Urban densification in Istanbul is progressively limiting access to green spaces, with significant implications for public health and environmental awareness. This study investigates how urban green space use relates to psychological well-being and environmental values by surveying 400 visitors to Belgrad Forest. Exploratory factor analysis revealed five key dimensions of user perception and behavior: (1) personal benefit and well-being, (2) energy and concentration, (3) urban green space experience, (4) use and activities, and (5) environmental concern and value. A strong positive relationship was observed between well-being and energy-related factors, while environmental concern emerged as a distinct construct with limited overlap with recreational behavior. Demographic variables such as age, income, and education level significantly shaped green space perceptions. These findings suggest that while urban green areas support mental and physical health, their role in enhancing environmental awareness follows a separate pathway. The study underscores the importance of incorporating large-scale green infrastructure into urban health and sustainability strategies, particularly in rapidly growing metropolitan regions.

Türkiye’de ormanlar, ormancılıktan farklı kullanımlara da konu olmaktadır. Karmaşık süreçlere tabii olan bu kullanımlar, ormanların kamu malı olarak özel niteliğinden ve koruma kullanma dengesinde önemli bir unsur olmasından kaynaklanmaktadır. Farklı hukuki düzenlemelerle farklı kurum ve kuruluşlara ve farklı amaçlarla öngörülen kullanma esasları ile koruma dengesinin sağlanıp sağlanamadığı konusu sıklıkla kamuoyu gündemine gelmektedir. Sürdürülebilir orman yönetimi olarak tanımlanan bu dengenin sağlanması konusu, mevzuatın ve onun pratikteki görünümüyle yakın ilişkilidir. Dolayısıyla öncelikle mevzuatın, bu konuda farklı kullanım esaslarını içeren hükümlerinin incelenmesi gereklidir. Çalışmada, orman mevzuatı koruma kullanma dengesi açısından analiz edilmiş ve ortaya öncelikle genel bir bakış açısı konulmuştur. Akabinde, orman tanımı, kapsamı ve ormanlardan yararlanma usul ve esaslarına değinilmiştir. Özellikle bina ve tesis yapımı üzerinde durulan yararlanma usullerinin yanı sıra orman alanlarının kullanımına yönelik diğer mevzuat hükümleri de dikkate alınmak suretiyle koruma-kullanma dengesi, sürdürülebilir ormancılık esasları bağlamında analiz edilmiştir. Bu analiz, ilgili temel kanunlara odaklanılarak bir puanlama sistemi ile gerçekleştirilmiş ve böylece sürdürülebilir ormancılığa dair mevzuatın yeterliliği ortaya koyulmuştur. Sonuçlar, koruma kullanma dengesinde, mevzuatın korumaya ağırlık vermeye başlayarak önemli ve büyük değişimin eşiğinde olduğu yönündedir.