Drones have rapidly emerged as transformative tools in landscape research, enabling high-resolution spatial data acquisition, real-time environmental monitoring, and advanced modelling that surpass the limitations of traditional methodologies. This scoping review systematically explores and synthesises the technological applications of drones within the context of landscape studies, addressing a significant gap in the integration of Uncrewed Aerial Systems (UASs) into environmental and spatial planning disciplines. The study investigates the typologies of drone platforms—including fixed-wing, rotary-wing, and hybrid systems—alongside a detailed examination of sensor technologies such as RGB, LiDAR, multispectral, and hyperspectral imaging. Following the PRISMA-ScR (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses extension for Scoping Reviews) guidelines, a comprehensive literature search was conducted across Scopus, Web of Science, and Google Scholar, utilising predefined inclusion and exclusion criteria. The findings reveal that drone technologies are predominantly applied in mapping and modelling, vegetation and biodiversity analysis, water resource management, urban planning, cultural heritage documentation, and sustainable tourism development. Notably, vegetation analysis and water management have shown a remarkable surge in application over the past five years, highlighting global shifts towards sustainability-focused landscape interventions. These applications are critically evaluated in terms of spatial efficiency, operational flexibility, and interdisciplinary relevance. This review concludes that integrating drones with Geographic Information Systems (GISs), artificial intelligence (AI), and remote sensing frameworks substantially enhances analytical capacity, supports climate-resilient landscape planning, and offers novel pathways for multi-scalar environmental research and practice.

Agricultural terraces are critical landscape elements that promote sustainable rural development by enhancing water retention, mitigating soil erosion, and conserving cultural heritage. In northeastern Türkiye, particularly in the mountainous Erikli neighborhood of Uzundere, traditional terraces face growing threats due to land abandonment, topographic fragility, and socio–economic decline. This study applies a spatial–functional assessment framework that integrates UAV–based photogrammetry, GIS analysis, terrain modeling, and DBSCAN clustering to evaluate terrace conditions. UAVs provided high–resolution topographic data, which supported the delineation of terrace boundaries and morphometric classification using an adapted ALPTER model. A combined Terrace Density Index (TDI) and Functional Status Index (FSI) approach identified zones where terraces are structurally intact but functionally degraded. Results indicate that 76.4% of terraces fall within the meso and macro classes, yet 58% show partial or complete degradation. Cohesive terrace clusters are located near settlements, while isolated units in peripheral zones display higher vulnerability. This integrated approach demonstrates the analytical potential of drone–supported spatial diagnostics for monitoring landscape degradation. The method is scalable and adaptable to other terraced regions, offering practical tools for site–specific land use planning, heritage conservation, and resilience–based restoration strategies.

This research was carried out at the Öşkvank Monastery, located within the Uzundere district of Erzurum province in the northeast of Turkey. Öşkvank Monastery is a significant cultural heritage and tourism asset for the region with a history dating back to the 10th century. Despite its importance as a tourism attraction, the monastery currently lacks any protection or management strategy that threatens the transfer of the monastery to future generations. This research focuses on the management of cultural heritage through sustainable tourism development, and it was conducted using a mixed methodology, combining quantitative and qualitative studies. As part of the research, a survey was made, and Öşkvank Monastery was evaluated in terms of sustainable tourism principles. The survey results showed that the participants did not appreciate Öşkvank Monastery regarding sustainable tourism principles. A SWOT analysis was performed through a focus group study to identify the internal (strengths, weaknesses) and external (opportunities, threats) conditions of the region in relation to sustainable tourism. Based on the SWOT analysis, a TOWS matrix was developed and strategies for sustainable tourism development were formulated. TOWS strategies were classified by the content analysis method, and an eight-step Cultural Heritage Management Framework (CHMF) was prepared.

Bu araştırmada, Erzurum ili Tortum ilçesinde yer alan, yaklaşık 1000 yıllık tarihiyle somut mimari miras niteliğindeki Haho Manastırı, çevresiyle bir bütün olarak sürdürülebilir turizm ilkeleri bakımından değerlendirilmektedir. Araştırma kapsamında 10 soru ile doğrulanan 5 faktörden oluşan bir anket çalışması, 386 kişinin oluşturduğu 4 farklı katılımcı grupla yürütülmüştür. Anket verileri SPSS Statistics programı ile analiz edilerek, bağımsız değişkenlere (katılımcı gruplar) ait ortalama puanlar arasındaki anlamlı farklılıkları belirleyen tek yönlü varyans analizi (ANOVA) testi gerçekleştirilmiştir. Araştırma ile uzman gruba ait birçok faktörün ortalama puanının diğer katılımcı gruplara göre anlamlı bir şekilde farklılaştığı saptanmıştır. Araştırma sonucunda Haho Manastırı’nın somut kültürel miras olarak sürdürülebilirliği için paydaş katılımı sürecinin işletildiği bir planlama çalışması ile koruma, yenileme, mekânsal tasarım ve diğer sosyo-kültürel uygulamalarla birlikte bütüncül bir canlandırma projesinin yürütülmesinin gerekliliği vurgulanmıştır.

Kentsel alanların sürdürülebilir gelişmesine katkıda bulunan kentin yeşil alanları kentsel yaşam kalitesiniarttırmada önem taşımaktadır. Hayatı fiziksel ve psikolojik olarak daha yaşanabilir kılmak ve ihtiyaçlara dahauygun ortamlar oluşturmak için, kullanıcıların fiziksel, fizyolojik, psikolojik ve sosyal yapısından kaynaklananihtiyaçlarını önceden kestirmek ve açık mekanlardan oluşan çevreyi bu ihtiyaçlara göre şekillendirmek gereklidir.Günümüz kentleri hızlı nüfus artışı, çarpık kentleşme, yoğun yapılaşma ile beton yığını durumuna gelmiştir.Hava, su, gürültü, toprak kirliği, tarım arazilerinin amaç dışı kullanımı gibi çevre sorunları da kentlerdeki yaşamkalitesini olumsuz etkilemektedir. Kent yakınındaki verimli arazilere sanayi ve yerleşim alanları kurulmaktadır.Gecekondu ve çöküntü alanları kent imajını değiştirmektedir. Kentlerimizin çeşitli nedenlerle aşırı yoğunlaşması,arsa rantlarını artırarak, yeşil alan gibi kamusal alanlara ayrılması gereken bölgeleri sınırlamaktadır. Çalışmanınana materyali, kentsel tasarım çalışmalarında alternatif yeşil alan kaynakları olarak değerlendirilebilen, bir takımtopluluk bahçeleri olan kentsel küçük bahçelerdir. Bu bahçelerin birçok örneği geçmişten günümüze yurtdışındagörülebilmektedir. Türkiye’de ise bu bahçeler; küçük bahçeler, halk (topluluk) bahçeleri, kent bahçeleri, hobibahçeleri ve kişiye tahsisli kent bahçeleri olarak bilinmektedir. Çalışma metodu olarak, yurtiçi ve yurtdışından ilgililiteratür taraması yapılmış ve gerekli etüt, analiz ve sentez yöntemleri kullanılmıştır. Sonuçta büyük kentlerimizyeşil alan ve rekreaktif alanlardan yoksun kalmaktadır. Çalışmada; Kentsel tasarım çalışmalarında, yurt dışındatarih boyunca var olan günümüzde de örnekleri olan toplum bahçelerinin bir türü olan kişiye tahsisli kentbahçelerinin alternatif yeşil alan kullanımı olarak değerlendirilebileceği düşünülerek yaşanabilir ve sürdürülebilirkent tasarımlarında kişiye tahsisli kent bahçelerinin rolü ve önemi vurgulanmaya çalışılmıştır.

Kentleşme gün geçtikçe artmaktadır. İnsanların yaklaşık üçte ikisi kentlerde yaşamaktadır. Kentleşmenin artması, kentsel alanlarda hem doğal hem de kültürel peyzaj kaynaklarına büyük baskılar oluşturmaktadır. Bu sorunların çözülmesi için mavi -yeşil altyapı kapsamında yapılacak doğru ve etkili planlamalar, küresel baskıları azaltamayı sağlayacaktır. Mavi-yeşil alt yapı çok yönlü olması ve bağlantılığı sağlamasıyla bu hedefin başarılmasında etkindir. Çalışmada, mavi- yeşil altyapı sistemleri hakkında dünya ve Türkiye’de yapılan çalışmalar incelenmiştir. Erzurum’daki Mavi-yeşil altyapı bileşenleri değerlendirilmiştir. Kişi başına düşen mevcut aktif yeşil alanların (86,43 ha) 2,28 m² olduğu kentte mavi-yeşil altyapı bileşenlerinden, kentsel yeşil alanların yetersiz olduğu sayısal olarak görülmektedir. Ayrıca Erzurum kentinde diğer bileşenlerin de yetersizliği belirlenmiştir. Bu sebeple mavi-yeşil altyapı bileşenlerini artırmaya yönelik önerilerde bulunulmuştur.