ÖZET Amaç: Günümüzde teknolojik gelişmeler ışığında akıllı telefonlar günlük yaşamın vazgeçilmez parçası haline gelmiştir ve uzun süreli dijital ekran ışığına maruz kalma baş ağrısı prevalansında artışa neden olabilmektedir. Bu nedenle çalışmamızın amacı üniversite öğrencilerinde akıllı telefon kullanımı ve baş ağrısı ilişkisini belirlemektir. Yöntem: Araştırmanın örneklemini farklı bölümlerde aktif öğrenim gören 200 üniversite öğrencisi(96 kadın, 104 erkek) oluşturmaktadır. Katılımcılara literatür taraması sonucunda araştırmacılar tarafından oluşturulan; sosyodemografik veri formu, baş ağrısı ile ilgili değişkenleri ve cep telefonu kullanım durumlarını sorgulayan değerlendirme formu ve Akıllı Telefon Bağımlılık Ölçeği uygulanmıştır.Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 21.7± 2.7, Akıllı Telefon Bağımlılık Ölçeği puan ortalamaları 29.2± 11.2’dir. Cinsiyete göre Akıllı Telefon Bağımlılık Ölçeği puanları analiz edildiğinde; kadınlarda erkeklere oranla istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu belirlenmiştir (p=0.03). Akıllı Telefon Bağımlılık oranlarının erkelerde %33.7, bayanlarda %41,7 olduğu saptamıştır. Akıllı telefon bağımlısı olan öğrencilerde baş ağrısı şiddeti 4.7, bağımlı olmayanlarda ise 4.2’olup, bu farkın istatistiksek olarak anlamlı olmadığı tespit edilmiştir (p=0.154). Akıllı Telefon Bağımlılığı olan ve olmayan gruplarda baş ağrısı süresi ve sıklığı açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık olmadığı belirlenmiştir (p˃0.05). Sonuç: Çalışmamızda katılımcıların Akıllı Telefon Bağımlılık Ölçeği puanları, önceki çalışmalara oranla daha yüksek bulunmuştur. Üniversite öğrencileri arasında kadınlarda Akıllı Telefon Bağımlılık Ölçeği puanları erkeklere oranla daha yüksektir. Akıllı telefon bağımlılığının baş ağrısı şiddeti, süresi ve sıklığı üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi yoktur.

Pulsed electromagnetic fields (PEMF) and stretching exercises are safe and noninvasive methods that could have a therapeutic effect on tissue healing. This study aimed to assess the effectiveness of these methods in treatment of muscle injury (INJ). Rats were divided into 5 groups (Control, INJ, INJ + Exercise, INJ + PEMF, INJ + Exercise + PEMF). At the end of the experiment, genetic, histopathological, and immunohistochemical evaluations were made in the muscle tissue. Mononuclear cell infiltration, muscle degeneration, atrophy, and necrosis were found to be higher in the INJ group than in all groups (p < 0.001). On the 7th day, fibroblast growth factor (FGF) was found to be higher in the INJ group compared to both the control and the INJ + Exercise group (p < 0.05). On the 14th day, Vascular endothelial growth factor values were found to be higher in the injury group than the other groups except for the PEMF group (p < 0.05), and FGF values were higher in the injury group compared to all groups (p < 0.001). The expressions of transforming growth factor beta 1 (TGF-β1) and endothelial nitric oxide synthase (eNOS) on the 7th and 14th days showed a significant increase in the INJ group compared to the other groups (p < 0.001). In this study, it has been shown that PEMF and stretching exercise is effective in the treatment of muscle injuries as they balance the inflammatory process in the muscle, have a positive effect on muscle development, accelerate healing, prevent fibrosis development by reducing TGF-β1 signaling, and inhibit inflammatory-induced eNOS activity.

Background: Social interaction is a very important subject for the elderly, especially in the context of active aging. Aim: This study aims to investigate the effect of physical performance levels of the elderly living in rural and urban areas on social participation, social functioning, and quality of life. Methods: A total of 418 volunteer elderly aged 65 and over, living in rural (42.3%) and urban (57.7%) areas, participated in this study. The Mini-Mental State Examination, Short Physical Performance Battery, the World Health Organization Quality of Life Scale for Older Adults, Social Functioning Scale, and the Community Integration Questionnaire were applied to participants. Results: The scores of social functioning (P = 0.027) and the social network subscale of social participation (P = 0.001) were significantly higher among participants living in urban areas compared to those living in rural areas. Physical performance was positively correlated with social participation (r = 0.404) and social functioning (r = 0.324) at a moderate level (P = 0.000), and with quality of life at a low level (r = 0.158) (P = 0.001). Social participation was positively correlated with social functioning at a high level (r = 0.572) and with quality of life at a moderate level (r = 0.300) (P = 0.000). Social functioning was positively correlated with quality of life at a low level (r = 0.234) (P < 0.01). Conclusion: To increase social participation, social functioning, and quality of life among the elderly, it is necessary to keep physical performance levels higher. In addition, in the planning of social participation, it is crucial to take into account where the elderly live in.

Amaç Antropometri ve kavrama kuvveti ilişkisi farklı etnik popülasyonlar arasında saptanmış olsa da çok az sayıdaki çalışmada bunların performans üzerindeki etkisi ele alınmıştır. Bu çalışma, el antropometrisinin genç yetişkinler arasında kavrama kuvveti ve el becerisi ile ilişkili olduğu hipotezini değerlendirmek amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntem Çalışmaya, 18-25 yaş aralığında 197 sağlıklı öğrenci alındı. Katılımcıların yaş, boy, vücut ağırlığı, cinsiyet gibi bilgileri içeren sosyo-demografik bilgileri kaydedildi. El antropometrik ölçümü olarak; el uzunlukları, el genişlikleri, el spam uzunlukları, parmak uzunlukları ve avuç içi uzunlukları mezura ile ölçüldü. El kavrama kuvveti el kavrama dinamometresiyle, el beceri değerlendirmesi ise Dokuz Delikli Peg Testiyle (DDPT) değerlendirildi. Bulgular Çalışmamızın sonuçlarına göre tüm antropometrik ölçümlerin ve kavrama kuvveti değerlerinin ve her iki üst ekstremiteye ait DDPT Testi takma skorlarının erkeklerde kadınlardan anlamlı düzeyde yüksek olduğu tespit edildi (p

Amaç Diş hekimliği öğrencilerinin engelli kişilere yönelik tutum ve davranışlarının belirlenmesi, engelli bireylere gelecekte verecekleri sağlık hizmetinin kalitesinin geliştirilebilmesi açısından önemlidir. Bu çalışmanın amacı bir diş hekimliği fakültesinde öğrenim gören öğrencilerin engellilere yönelik tutumlarını belirlemektir. Gereç ve Yöntem Tanımlayıcı araştırma olarak tasarlanan bu çalışma, Süleyman Demirel Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi’nde öğrenim gören 179 öğrencinin katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın verileri, Sosyo - Demografik Veri Formu ve Yetersizlikten Etkilenmiş Kişilere Yönelik Tutum Ölçeği (YEKYTÖ) kullanılarak toplanmıştır. Verilerin istatistiksel analizinde, iki gruba ait olan ortalamaların karşılaştırılmasında t testi, üç veya daha fazla grubun ortalamalarının karşılaştırılmasında ise tek yönlü ANOVA testi kullanılmıştır. Bulgular Araştırmaya katılan öğrencilerin %57,5’i kadın, %42,5’i erkek olup yaş ortalamalarının 22,24±1,67 yıl olduğu belirlenmiştir. Öğrencilerin YEKYTÖ puan ortalamasının 60,15±12,76 olduğu, YEKYTÖ puanlarının cinsiyet, engellilik durumu, staj yapılan birimde birlikte çalışılan engelli birey olması, ailede engelli birey olması, öğrenim görülen sınıf ve anne-baba eğitim durumu gibi değişkenlere göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklılık göstermediği tespit edilmiştir (p>0,05). Sonuç Araştırmamızın sonuçlarına göre çalışmamıza konu olan diş hekimliği öğrencilerinin engellilere yönelik tutumlarının orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Diş hekimliği öğrencilerinin tutumlarının, engelli bireylere yaklaşımla ilgili bilgilendirmeler yapılarak ve engelli hastaların dental tedavilerine yönelik teorik ve pratik eğitimler ve rehberlik verilerek geliştirilebileceği düşünülmektedir.