Objective: To determine changes in flexibility, dynamic balance, agility, vertical jump, aerobic capacity, anaerobic capacity, and muscle strength performances in women in the early follicular and midluteal phases of the menstrual cycle. Material and Methods: The study included eumenorrheic women over 18 years of age. Ovulation was detected using LH urine kits. Physical activity levels were determined using the "International Physical Activity Questionnaire-Short Form". Flexibility was evaluated with the sit-and-reach test, dynamic balance with the Y balance test, agility with the hexagon agility test, anaerobic power with the vertical jump test, aerobic capacity with the 20-meter shuttle run test, anaerobic capacity with the Wingate test, and muscle strength with an isokinetic dynamometer. Results: Twenty women participated in the study. The average age was 22.4 ± 0.9 years, and the average level of physical activity was 1162.2 ± 189.1 MET-min/week. The average menstrual cycle was 30.3 ± 0.5 days. The ‘minimum power’ value in Wingate test was higher during the midluteal phase compared with the follicular phase (p=0.048). The remaining parameters were not statistically different for the two menstrual phases (p>0.05). Conclusion: We conclude that different phases of the menstrual cycle affect performance parameters minimally and do not cause a statistically significant difference. Nevertheless, instead of establishing these changes as ‘clinically non-significant’, each athlete should be evaluated on an individual basis to develop individual training programs by taking into account the phases of the menstrual cycle.

This study aimed to determine the frequency of work-related musculoskeletal discomforts (WMSDs) observed in veterinarians and the risk factors that may bring about these. Two hundred and seven veterinarians working in three provinces in south west Turkey were included in the study. The demographic and occupational information on the participants was recorded. The Modified Nordic Musculoskeletal Questionnaire was used to evaluate the musculoskeletal problems of different body parts, which cause difficulties at work and result in staying away from work. 49.8 % of veterinarians mostly have problems with lower back, 41.1 % with back, and 39.1 % with neck. The frequency of WMSDs tends to increase with the progress of professional experience. Three work-related activities during which veterinarians experience most difficulties while at work are obstetric procedures (28 %), vaccination (25.6 %), and driving (23.2 %). It is statistically significant that arm problems are observed more in veterinarians working with large animal types (p<0.05). The high level of job related stress and low job satisfaction statistically significantly affect the formation of WMSDs (p<0.05). The study showed that a large number of veterinarians experienced work-related musculoskeletal pain and discomforts that could be caused by some physical and psychosocial risk factors. Therefore, it is recommended for veterinarians to receive education on ergonomics and exercise from the beginning of their professional lives to prevent WMSDs.

Pulsed electromagnetic fields (PEMF) and stretching exercises are safe and noninvasive methods that could have a therapeutic effect on tissue healing. This study aimed to assess the effectiveness of these methods in treatment of muscle injury (INJ). Rats were divided into 5 groups (Control, INJ, INJ + Exercise, INJ + PEMF, INJ + Exercise + PEMF). At the end of the experiment, genetic, histopathological, and immunohistochemical evaluations were made in the muscle tissue. Mononuclear cell infiltration, muscle degeneration, atrophy, and necrosis were found to be higher in the INJ group than in all groups (p < 0.001). On the 7th day, fibroblast growth factor (FGF) was found to be higher in the INJ group compared to both the control and the INJ + Exercise group (p < 0.05). On the 14th day, Vascular endothelial growth factor values were found to be higher in the injury group than the other groups except for the PEMF group (p < 0.05), and FGF values were higher in the injury group compared to all groups (p < 0.001). The expressions of transforming growth factor beta 1 (TGF-β1) and endothelial nitric oxide synthase (eNOS) on the 7th and 14th days showed a significant increase in the INJ group compared to the other groups (p < 0.001). In this study, it has been shown that PEMF and stretching exercise is effective in the treatment of muscle injuries as they balance the inflammatory process in the muscle, have a positive effect on muscle development, accelerate healing, prevent fibrosis development by reducing TGF-β1 signaling, and inhibit inflammatory-induced eNOS activity.

Amaç Diş hekimliği öğrencilerinin engelli kişilere yönelik tutum ve davranışlarının belirlenmesi, engelli bireylere gelecekte verecekleri sağlık hizmetinin kalitesinin geliştirilebilmesi açısından önemlidir. Bu çalışmanın amacı bir diş hekimliği fakültesinde öğrenim gören öğrencilerin engellilere yönelik tutumlarını belirlemektir. Gereç ve Yöntem Tanımlayıcı araştırma olarak tasarlanan bu çalışma, Süleyman Demirel Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi’nde öğrenim gören 179 öğrencinin katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın verileri, Sosyo - Demografik Veri Formu ve Yetersizlikten Etkilenmiş Kişilere Yönelik Tutum Ölçeği (YEKYTÖ) kullanılarak toplanmıştır. Verilerin istatistiksel analizinde, iki gruba ait olan ortalamaların karşılaştırılmasında t testi, üç veya daha fazla grubun ortalamalarının karşılaştırılmasında ise tek yönlü ANOVA testi kullanılmıştır. Bulgular Araştırmaya katılan öğrencilerin %57,5’i kadın, %42,5’i erkek olup yaş ortalamalarının 22,24±1,67 yıl olduğu belirlenmiştir. Öğrencilerin YEKYTÖ puan ortalamasının 60,15±12,76 olduğu, YEKYTÖ puanlarının cinsiyet, engellilik durumu, staj yapılan birimde birlikte çalışılan engelli birey olması, ailede engelli birey olması, öğrenim görülen sınıf ve anne-baba eğitim durumu gibi değişkenlere göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklılık göstermediği tespit edilmiştir (p>0,05). Sonuç Araştırmamızın sonuçlarına göre çalışmamıza konu olan diş hekimliği öğrencilerinin engellilere yönelik tutumlarının orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Diş hekimliği öğrencilerinin tutumlarının, engelli bireylere yaklaşımla ilgili bilgilendirmeler yapılarak ve engelli hastaların dental tedavilerine yönelik teorik ve pratik eğitimler ve rehberlik verilerek geliştirilebileceği düşünülmektedir.

Sağlıklı yaşam biçimi, kişinin sağlığını etkileyen tüm davranışlarını kontrol ederek, kendi sağlığına en uygun davranışları belirlemesi ve uygulaması olarak tanımlanabilir. Çalışmamızın amacı geleceğin sağlık profesyonelleri olacak diş hekimlerinin sağlıklı yaşam biçimi davranışlarını ve fiziksel aktivite düzeyi ile arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Araştırma, Süleyman Demirel Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi öğrencilerinden çalışmaya katılmayı kabul eden 177 katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Öğrencilerin değerlendirilmesinde; Uluslararası Fiziksel Aktivite Değerlendirme Anketi, Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği II (SYBÖ) ve araştırmacılar tarafından geliştirilen Sosyo-Demografik Veri Formu kullanılmıştır. Öğrencilerin yaşları ortalaması 22,25±1,72 yıldır ve 101’i (%57,1) kadındır. Öğrencilerin fiziksel aktivite ölçeği puan ortalama değeri 1584,70±1753,01 MET-dk/hf’dır (düşük düzeyde fiziksel aktivite). Öğrencilerin Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği puan ortalaması 126,9±18,7’dir. Yeterli düzeyde fiziksel aktivite seviyesine sahip olan öğrencilerin inaktif öğrencilere göre; SYBÖ toplam, fiziksel aktivite ve stres yönetimi alt ölçek puan ortalamalarının anlamlı düzeyde yüksek olduğu belirlenmiştir (p˂0,05). Yapılan Pearson Korelasyon analizi sonucuna göre, fiziksel aktivite düzeyinin SYBÖ toplam puanı (r: 0,152), fiziksel aktivite (r: 0,354) ve stres yönetimi (r: 0,168) alt ölçek puanlarıyla pozitif yönlü orta düzeyde korelasyon gösterdiği tespit edilmiştir (p<0,05). Çalışmamızın sonuçlarına göre diş hekimliği öğrencilerinin düşük fiziksel aktivite düzeyine sahip oldukları ve sağlıklı yaşam biçimi davranışlarının orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Fiziksel aktivite düzeyinin sağlıklı yaşam biçimi davranışları toplam puanı, fiziksel aktivite ve stres yönetimi alt ölçek puanlarıyla ilişkili olduğu görülmüştür.

Amaç:Bu çalışma fizyoterapistlerde iş doyumu ve çatışma eğilimi arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla yapılmıştır. Hastalar ve Yöntem:Araştırmanın örneklemini en az 1 yıllık mesleki deneyimi olan 202 fizyoterapist oluşturmuştur. Çalışmaya katılan fizyoterapistlere araştırmacılar tarafından hazırlanan değerlendirme formu, Çatışma Eğilimi Ölçeği ve İş Doyumu Ölçeği uygulanmıştır. Bulgular:Katılımcıların İş Doyumu Ölçeği ve Çatışma Eğilimi Ölçeği puan ortalamaları sırasıyla 97,8±12,2 puan ve 165,9±28,0 puan olarak bulunmuştur. Katılımcıların cinsiyetine, gelir düzeyine, çalıştığı kuruma, çalıştığı işten duyduğu memnuniyet derecesine göre İş Doyumu Ölçeği ve Çatışma Eğilimi Ölçeği puanları farklılık göstermemektedir (p˃0,05). 5 yıldan daha az mesleki deneyime sahip olan ve 30 yaşın altında olan fizyoterapistlerin Çatışma Eğilimi Ölçeği puanlarının, daha deneyimli olan meslektaşlarına göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu tespit edilmiştir (p˂0,05). İş doyumu ile çatışma eğilimi arasında orta seviyede negatif yönlü ilişki olduğu saptanmıştır (r=0,571). Sonuç:Fizyoterapistler mesleki deneyim kazandıkça çatışma eğilimleri, dolayısıyla kişiler arası iletişimde karşılaştıkları problemler azalmaktadır. Ayrıca fizyoterapistlerde çatışma eğilimi azaldıkça iş doyumu artmaktadır.