Ethnocentric attitudes and beliefs are defined as prejudice against those who do not belong to one’s own community and are based on the understanding of considering one’s own nation to be superior. When the concept is interpreted from a tourism perspective, the conformity of the experiences with the norms of society can be described as the ensemble of attitudes and behaviors aimed at glorifying future domestic tourism welfare. When the destination experiences are evaluated, food constitutes the largest experience area within the tourism market. Besides transferring recipes and flavor elements to individuals, food also conveys the culture, beliefs, and value judgments of a society to future generations. Based on this point, the relationships between tourism ethnocentrism, destination advocacy, local food motivation, and destination food image were investigated in this study. In the scope of the study, a survey was conducted on people who visited the Gaziantep region and had a dining experience. Structural equation modeling was utilized in line with the study model. According to the findings of the study, local food motivation has a positive and significant effect on destination food image and tourism ethnocentrism, and tourism ethnocentrism positively and significantly affects destination food image and destination advocacy. Moreover, destination food image has a positive and significant effect on destination advocacy.

Çevre Yönetim Oryantasyon Programı, Üniversiteye yeni başlayan öğrencilere yönelik olarak Üniversitedeki çevre yönetimi, atık yönetimi, çevresel sorumluluklar, çevresel etkinlikler konusunda bir bilgilendirme, bilinçlendirme ve farkındalık programıdır. Oluşturulan Çevre Yönetim Oryantasyon Programı Adıyaman Üniversitesinde uygulanmış ve çıktıları değerlendirilmiştir. Buna göre programa katılan öğrencilerin bilgi ve bilinç düzeyleri program öncesi ve sonrası şeklinde ölçülmüş ve programın etkinliği uygulanan anket sonuçları vasıtasıyla değerlendirilmiştir. Uygulanan anket sonuçları belli özelliklere bağlı olarak istatistiksel olarak incelenmiş, sonuçlar SPSS programında yüzde, frekans ve aritmetik ortalama bakımından değerlendirilmiştir. Uygulama sonucunda öğrencilerin çevre ile ilgili basit gündelik bilgileri bildiği fakat birçok konuya hâkim olmadıkları görülmüş, kısa bir oryantasyon programının bile bilgi ve bilinç düzeylerinde ciddi farklar oluşturduğu değerlendirilmiştir. Sonuçta Üniversitelerde yeni başlayanlardan başlamak üzere tüm öğrencilere yönelik olarak çevre yönetim oryantasyon programının belirli aralıklarla farklılaşan içerik ile verilmesinin bireylerin çevresel bilgi ve bilinç düzeylerine ciddi katkılarda bulunacağı sonucuna varılmıştır.

Kültürel mirasın korunması, sürdürülebilir kullanımı ve gelecek kuşaklara aktarılmasında eğitim önemli bir araç olarak görülmektedir. Özellikle turizm eğitimi, kültürel mirasın tanıtılması, yorumlanması ve korunmasına yönelik bilgi, beceri ve farkındalığın geliştirilmesinde kritik bir role sahiptir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye’deki üniversitelerde yürütülen turizm eğitimi programlarında kültürel miras konularının müfredatlarda ne ölçüde yer aldığını ortaya koymaktır. Araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden doküman analizi kullanılmıştır. Bu kapsamda, 2025 YKS Yükseköğretim Programları ve Kontenjanları Kılavuzu’nda yer alan turizm alanındaki 203 bölüm incelenmiş; ilgili bölümlerin ders planları üniversitelerin Bologna bilgi paketleri ve program web sayfaları üzerinden analiz edilmiştir. Araştırma bulgularına göre, turizm programlarında kültürel mirasla doğrudan ilişkili toplam 80 ders tespit edilmiştir. Bu derslerin %62,5’inin seçmeli, %37,5’inin ise zorunlu ders statüsünde olduğu belirlenmiştir. Kültürel miras derslerine en fazla yer veren bölümün Turizm Rehberliği olduğu (%62,50), bu bölümü Turizm İşletmeciliği programlarının (%49,09) takip ettiği görülmüştür. Ayrıca derslerin büyük çoğunluğunun 3 AKTS (%43,75) ve 4 AKTS (%28,75) değerinde olduğu saptanmıştır. En yaygın ders adı ise 21 farklı programda yer alan “Kültürel Miras Yönetimi” dersidir. Çalışma, Türkiye’de turizm eğitimi ve kültürel miras ilişkisini program düzeyinde ortaya koyarak literatüre güncel ve kapsamlı bir katkı sunmaktadır.

This study aims to conceptually discuss, from a phenomenological perspective, how the concept of authenticity is transformed in artificial intelligence (AI)-mediated tourism experiences. As this study is not empirical phenomenological research, it is based on a conceptual and thematic evaluation of the existing literature. In this context, the study examines reality, authenticity, trust, tourist autonomy, human-AI interaction, and experiential meaning-making processes in the context of AI-supported itineraries, chatbots, virtual experiences, and AI-generated content. The literature review indicates that AI can influence the perception of authenticity in two ways. While personalization, access to information, the enrichment of experiences, and co-creation can strengthen the perception of authenticity, excessive automation, a reduction in human interaction, limitations on tourist autonomy, a decrease in spontaneous exploration, and trust issues regarding synthetic content can weaken authenticity. Accordingly, this study proposes a conceptual framework that addresses transparency and trust, tourist autonomy, human-AI interaction, and experiential meaning-making as the core components of AI-mediated authenticity. This framework views authenticity not merely as a characteristic tied to the source of the experience or its physical reality, but as a dynamic phenomenon shaped by the tourist's processes of perceiving, evaluating, and attributing personal meaning to the experience.

Recently, climate anxiety, climate change consciousness, and the adoption of sustainable travel practices have been considered key elements of the tourism industry. In this context, the relationships between these variables have been analyzed from a holistic perspective. The purpose of the study is to determine the impact of climate awareness on the adoption of sustainable travel intentions. Moreover, the mediating role of climate anxiety in the aforementioned relationship has also been investigated in the research. 470 guests who visited Turkey throughout 2025 were surveyed as part of the study. The data collected have been analyzed using the New Ecological Paradigm, Climate Anxiety, and Environmentally Responsible Behavior Scales. The analysis has indicated a significant positive relationship between climate awareness and sustainable travel intention. It has also been found that climate anxiety strengthens this connection. Additionally, the partial mediating role of climate anxiety in the relationship between climate awareness and behavioral intention has been determined using structural equation modeling. In addition to these, demographic analysis has revealed that female and younger participants have higher levels of climate anxiety and greater participation in sustainable travel practices. Therefore, the research highlights the crucial role of climate anxiety in the formation of sustainable behavioral intentions. In conclusion, several suggestions have been made for the stakeholders and policymakers of the tourism industry. It’s of utmost importance for them to develop strategies and organize campaigns to raise awareness because, with proper guidance, climate anxiety is thought to act as a strong motivator for encouraging people to adopt sustainable practices. The study contributes theoretically to the literature on climate psychology and sustainable tourism by clarifying the awareness–emotion–behavior relationship in the tourism context; it also provides practical recommendations for destination managers and policymakers to develop communication strategies and campaigns that channel climate anxiety into encouraging low-carbon travel choices.