Cultural heritage tourism is a very important issue for the cultural transfer and sustainability of tourism. In parallel, cultural heritage tourism in the context of sustainability has become a popular field that has attracted the attention of researchers in recent years. Therefore, this study aims to analyze international publications on the relationship between cultural heritage tourism and sustainability, identifying trends in development and future research opportunities. Based on this purpose, 657 related studies have been found in the Web of Science database and analyzed in the Bibliometrix R package to map and systematically review the literature. By focusing specifically on the relationship between cultural heritage and sustainability, this study fills a gap in the existing literature, which often handles these issues separately. In addition, the research results contain valuable information that can shape future research agendas.

Ethnocentric attitudes and beliefs are defined as prejudice against those who do not belong to one’s own community and are based on the understanding of considering one’s own nation to be superior. When the concept is interpreted from a tourism perspective, the conformity of the experiences with the norms of society can be described as the ensemble of attitudes and behaviors aimed at glorifying future domestic tourism welfare. When the destination experiences are evaluated, food constitutes the largest experience area within the tourism market. Besides transferring recipes and flavor elements to individuals, food also conveys the culture, beliefs, and value judgments of a society to future generations. Based on this point, the relationships between tourism ethnocentrism, destination advocacy, local food motivation, and destination food image were investigated in this study. In the scope of the study, a survey was conducted on people who visited the Gaziantep region and had a dining experience. Structural equation modeling was utilized in line with the study model. According to the findings of the study, local food motivation has a positive and significant effect on destination food image and tourism ethnocentrism, and tourism ethnocentrism positively and significantly affects destination food image and destination advocacy. Moreover, destination food image has a positive and significant effect on destination advocacy.

Safety culture is a key feature between employees’ job performance and organizational commitment. Hotel businesses are an important component of the service sector, and a customer-oriented approach in these businesses increases organizational performance. Therefore, the increased organizational commitment of employees plays an important role in the implementation of a customer-oriented approach. In this study, hotel safety culture, which is one of the important factors for business performance sustainability, is examined. In addition, the effect of hotel safety culture on job satisfaction, organizational commitment and customer-oriented behavior is examined. In this context, the research data were collected from the employees of 5-star hotels operating in Antalya and Doha through a questionnaire. The data were analyzed using PLS-SEM 4.0. As a result of the research, some significant effects were found between the variables in the hypothetical research model. Based on the results obtained, theoretically, in support of the studies in the literature, a positive relationship was found between perceived safety culture and employees’ job performance. Accordingly, as practical suggestions, it is recommended that hotel managers take measures to increase the safety culture (staff training, increasing physical measures, making warning signs visible, etc.).

İnsanların bir bölgeden başka bir bölgeye hareket etmesi kapsamında yapmış oldukları seyahat hareketleri ilk insana kadar dayandığı için turizm kavramının geçmişi de insanlık tarihi kadar eskiye dayanmıştır. XIX. yüzyılda Batı’da meydana gelen sanayi devrimiyle ulaşım araçlarında yaşanan gelişmeler insanların toplu, ekomomik ve güvenli bir şekilde başka coğrafyalara seyahat etmelerini kolaylaştırmıştır. Osmanlı Devleti de Batı’da ortaya çıkan turizm ve seyahat olgusundan yararlanmak için önemli adımlar atsa da istenilen kazanımı sağlayamamıştır. 1923 yılında Cumhuriyet ile Atatürk, tanıtım ve propaganda faaliyetleri için Türk Seyyahin Cemiyetini görevlendirmiştir. Atatürk, ülkenin doğal ve tarihi zenginliklerini dünyaya tanıtmak ve modern-demokratik Türkiye’yi bu sayede dünya vitrinine çıkarmak için turizm sektörünü önemli bir araç olarak görmüştür. Bu çalışmanın amacı, Atatürk döneminde turizm alanında ne gibi adımların atıldığını ve bu adımların ülke tanıtımına ve gelir anlamında ne kadar katkı sağladığını ortaya çıkarmaktır. Çalışmanın ana kaynağını arşiv belgeleri başta olmak üzere, dönemin turizm faaliyetlerini ortaya koyan ikincil kaynaklar oluşturmaktadır.

Sakarya Savaşı’ndan sonra M. Kemal Paşa’ya; “İşte zaferi kazandınız, şimdi ne yapmak isterdiniz?” diye soranlara; “Milli Eğitim Bakanı olarak memleketimin irfanına hizmet etmek isterdim” diye cevap vermişti. Eğitime böyle değer veren bir lider olarak Atatürk, 1933’te Türk yükseköğretimini çağdaş seviyeye çıkarmak için Üniversite Reformunun gerçekleştirilmesini desteklemiştir. Bu reformla da 31 Temmuz 1933’te Darülfünunun kapatılarak yerine 1 Ağustos 1933’te İstanbul Üniversitesi açılmıştı. Darülfünun kapatılarak medrese kökenli hocaların çoğu emekliye sevk edilmiştir. Yeni açılan İstanbul Üniversite’nin ihtiyacı olan akademisyenler Adolf Hitler’in zulmünden Almanya’dan kaçmak durumunda olan akademisyenlerden karşılanmıştır. 1933 senesi Alman profesörler için zulüm yılı olurken, Türk yükseköğretimi için zirve yılı olmuştur. Çünkü alanında dünyaca ünlü Ordinaryüs unvanına sahip bilim insanları yönlerini Türkiye’ye dönmek zorunda kalmışlardır. İstanbul Üniversitesi’nde görevlendirilen Alman akademisyenlerin çoğunluğu Yahudi kökenli ve bazılarının da Hitler’e muhalefet ettikleri için üniversitedeki görevlerinden uzaklaştırılan bilim insanlarından oluşturulmuştur. Fakat İstanbul’da mülteci Alman akademisyenler görev yaparken, Ankara’daki yükseköğretim kurumlarında Hitler Almanya’sı tarafından vazifelendirilen Alman hocalar görev yapmıştır. Buna rağmen Ankara Yüksek Ziraat Enstitüsü’nde İstanbul Üniversitesindeki gibi mülteci akademisyen olarak dört bilim adamı da çalışma imkânı bulmuştur. Bu dört bilim insanından birisi olan jeolog/yer bilimci Ord. Prof. Dr. Wilhelm Salomon-Calvi olmuştur. S. Calvi’nin hayatı, Ankara’daki görevleri ve Anadolu coğrafyasına olan katkıları arşiv belgeleri başta olmak üzere yerli ve yabancı kaynaklar araştırılarak hazırlanmıştır.

This study examines the reconstruction of the understanding of sport during the Atatürk era through an analysis of sports‑related writings published in Ülkü Magazine, the official periodical of the People’s Houses (Halkevleri), between 1933 and 1938. Drawing on historical content analysis, the article explores how sport was conceptualized as an ideological, cultural, and institutional instrument within the broader project of Republican modernization and nation‑building. The primary data set consists of articles, reports, commentaries, and legislative discussions published in Ülkü, which were analyzed using an inductive qualitative approach. The findings reveal that sport in the early Republican period was not perceived merely as a form of physical activity but as a multifaceted social practice linked to bodily discipline, moral formation, and the construction of a modern national identity. The magazine strongly associated sport with ideals of health, discipline, collective consciousness, and national strength, while framing physical education as a means of cultivating a productive and ideologically committed youth. The dissemination of sport through the People’s Houses and the institutionalization of physical training under state authority are shown to reflect a biopolitical understanding of the body aligned with Republican ideology. Moreover, the positive discourse on women’s participation in sport highlights the transformative dimension of modernization in relation to gender norms. By focusing on a periodical source rather than exclusively on legal regulations or institutional structures, this study contributes to the literature by illuminating the cultural and intellectual foundations of sport during the Atatürk era and offers a periodical‑centered perspective on the social functions of sport in early Republican Turkey.