Aims: The aim of this study is to investigate the diagnostic performances of Ultrasonography (US), Shear-wave Elastography (SWE), and Superb Microvascular Imaging (SMI) findings in the diagnosis of malignant thyroid nodules (MTNs) and to determine the US algorithm with the best diagnostic performance.Material and methods: Eighty-one nodules in 77 patients who had underwent multimodal US with biopsy results, were evaluated. Echogenicity, nodule components, contours, presence and type of calcification, and size were analyzed with US. Nodule stiffness and vascular index (VI) measurements were performed via SWE and SMI. The power of the US algorithm in predicting malignancy was evaluated.Results: Hypoechogenicity, irregular contour, aspect ratio (anteroposterior (AP)/transvers diameter) >1, and >43.9 kPa were the characteristicshad significant efficacy in the diagnosis of MTNs. Sensitivity, specificity, and AUC values were respectively 100%, 48.5%, and 0.742 for hypoechogenicity; 80%, 90.1%, and 0.855 for irregular contour; 60%, 71.2%, and 0.656 for aspect ratio >1; 60%, 72.7%, and 0.671 for >43.9 kPa; and 93.3%, 90.9%, and 0.921 for the US algorithm. VI did not show significant efficacy in diagnosis.Conclusion: Some B-mode and SWE findings showed sufficient efficacy in differentiating benign and malign nodules on their own. However, diagnostic accuracy increased significantly when the US algorithm was applied

Down syndrome (DS) is characterized by varying degrees of mental retardation and delay in neurocognitive functions. Herein, we analyzed the morphometric shape of the corpus callosum (CC) in children with DS. Twenty-three DS cases underwent magnetic resonance imaging and have grossly normal CC, and 23 control group cases were included in this retrospective study (2012-2020). The CC was obtained from T2-weighted mid-sagittal images, and certain anatomical points were marked on the CC. Statistical geometric shapes and deformations of CC were evaluated for both groups. The age range of patients with DS and control group was 6 to 42 months. A statistically significant difference was found in the shape of CC between the groups ( P < .001). Deformation was most evident in the splenium in the DS group.

Bu olgu sunumunun amacı idrar kaçırma şikayeti ile başvuran kız çocuklarında ayrıntılı anamnez ile ektopik üreter tanısı konması ve minimal invaziv yöntemle tedavi edilerek şifa sağlanması konusunda bilgi vermektir.11 yaşında kız hasta, tuvalet eğitiminin tamamlanmasından beri olan, idrar kaçırma şikayetiyle başvurdu. Hasta daha önce farklı merkezlerde birçok defa muayene edilmiş ve işeme disfonksiyonu tanısıyla tedavi edilmiş. Fakat tedaviden fayda görmemişti. Anamnezinde sürekli idrarı kaçırması mevcuttu. Urgency bulgusu yoktu. Fizik muayenede herhangi bir orta hat defekti saptanmadı. Yapılan üroflowmetri testinde patolojik bulgu yoktu. Hastanın üriner sistem ultrasonografi tetkikinde patolojik bulgu yoktu. Bu bulgular ışığında ektopik üreter olasılığı düşünülerek Manyetik Rezonans (MR) Ürografi istendi. MR Ürografi tetkikinde; sol böbrek üst polünün displastik görünümde olduğu, üst polü drene eden üreterin geniş olduğu ve sol üreterin vajina üst-arka duvarına ektopik olarak açıldığı görüldü. Statik Böbrek Sintigrafisi (DMSA) tetkikinde; sol böbrek üst poldeki displastik alanın nonfonksiyone olduğu görüldü. Bu bulgular sonucunda hastaya laparoskopik parsiyel nefrektomi + üreterektomi yapıldı. Ameliyat süresi 120 dakika, tahmini kan kan kaybı 40 ml olarak tespit edildi. Hastanın postoperatif birinci gününde sondası, ikinci gününde dreni çekilerek hasta şifa ile taburcu edildi. Ameliyat spesmeninin patoloji sonucu displastik böbrek ile uyumlu idi. Postoperatif 15. gün, 1. ve 3 aydaki kontrol muayenelerinde, hastanın inkontinans şikayetlerinin tamamen geçtiği görüldü. Sonuç olarak idrar kaçırma şikayeti ile başvuran hastalarda tedaviye yanıt yoksa, ayırıcı tanıda ektopik üreter mutlaka düşünülmelidir. Tedavisinde başarı oranı yüksek ve minimal invaziv bir yöntem olan laparoskopi tercih edilmelidir.