This cross-sectional study aimed to evaluate the nutritional status and body composition of children with CP by Gross Motor Function Classification System (GMFCS) levels and to examine the relationship between nutrient intake and anthropometric indicators. In this cross-sectional study, 25 children aged 1-18 years with CP underwent body composition assessment via bioelectrical impedance (InBody S10) and completed three-day food records analyzed using BeBiS software. Anthropometric z-scores were calculated based on WHO standards, and micronutrient adequacy was assessed using WHO Recommended Daily Allowances. Children in the GMFCS IV-V group had significantly lower fat-free mass, skeletal muscle mass, and body mineral content compared to those in GMFCS I-III (p < 0.05). Regarding dietary intake, children with GMFCS IV-V consumed significantly less energy (p = 0.036), protein (p = 0.015), and carbohydrates (p = 0.028). Micronutrient deficiencies were common, especially in calcium (p = 0.035), zinc (p = 0.046), vitamin B2 (p = 0.044). Magnesium intake showed positive correlations with anthropometric z-scores (p < 0.05). Children with CP, particularly those with greater motor impairment, exhibit significant nutritional challenges. Standard measures like BMI may not adequately reflect their nutritional risk. A comprehensive assessment, including body composition and dietary intake, is essential to guide individualized, function-based nutritional strategies.IMPLICATIONS FOR REHABILITATIONStandard anthropometric tools like Body Mass Index (BMI) may overlook malnutrition in children with cerebral palsy (CP); thus, body composition analysis and GMFCS-based evaluation should be integrated into routine nutritional assessments.Rehabilitation professionals should collaborate closely with dietitians to develop individualized nutritional strategies based on motor function levels to prevent muscle loss and support healthy growth.Micronutrient deficiencies, especially in children with severe motor impairment, highlight the need for targeted dietary interventions and potential supplementation to optimize neuromuscular and skeletal health.Using function-based assessments can guide more tailored rehabilitation plans that include both nutritional and physical therapy components to address the complex needs of children with CP.

Amaç: Bu çalışmada “Food Craving Acceptance and Action Questionnaire (FAAQ)”ın Türkçe uyarlaması “Yeme Arzusu Kabullenme ve Davranış Ölçeği (YAKDÖ)”nin geçerlilik ve güvenilirliğini ortaya koymak amaçlanmıştır. Yöntem: Metodolojik araştırma tasarımı kullanılan çalışma, 2021-2022 akademik yılında Üsküdar Üniversitesi’nde 385 katılımcıyla yürütülmüştür. Google Formlar’da yapılandırılmış bir anket aracılığıyla Bilgi Formu, Yeme Arzusu Kabullenme ve Davranış Ölçeği (YAKDÖ) ve Yeme Arzusu Ölçeği Kısa Formu (FCQT-R) uygulanmıştır. İstatistiksel değerlendirmede iç tutarlılık katsayısı, faktör analizleri ve korelasyonları IBM SPSS26® yazılımı ile yapılmıştır. Bulgular: YAKDÖ’nün 79 kişi ile yürütülen pilot çalışmasında, Cronbach’s Alpha değeri 0,807 bulunarak, ölçeğin yüksek güvenilirlikte olduğu ve ölçekten madde çıkartılmadan, geçerlilik analizine uygun olduğu belirlenmiştir. Asıl çalışmanın 150 örneklemiyle gerçekleştirilen Açımlayıcı Faktör Analizi’nde, Kaiser-Mayer-Olkin değeri 0,903 ile örneklem hacminin çok iyi düzeyde yeterli olduğu ve Bartlett Küresellik Testi ile χ2=972,116 ve p=0,000 düzeyinde istatistiki açıdan anlamlılık olduğu bulunmuştur. Faktör yükleri >0,20 ve öz değerleri >1 olan ve toplam varyansın %69,078’ini açıklayan iki faktörlü bir yapı saptanmıştır. Asıl çalışmanın diğer 235 örneklemiyle gerçekleştirilen Doğrulayıcı Faktör Analizi’nde 10 maddelik versiyonun uyum iyiliği indeksleri RMSEA=0,048; CFI=0,969; GFI=0,978; NFI=0,951; SRMR=0,088; AGFI=0,964; χ2/df=1,904 olarak yeterli uyum gösterdiği saptanmıştır. İç tutarlılık analizinde Cronbach’s Alpha katsayısı 0,924 olarak bulunmuştur. Sonuç: Bireylerin yeme isteklerini ve besin kabullerini değerlendirmeyi amaçlayan Yeme Arzusu Kabullenme ve Davranış Ölçeği (YAKDÖ)’nin Türkçe uyarlaması geçerli ve güvenilir bir ölçüm aracıdır.

Menopause is a natural and inevitable part of life for women, leading to many physical and psychological changes accompanied by declining estrogen levels. This systematic review aimed to evaluate the effect of curcumin, due to its antioxidant and anti-inflammatory properties, on postmenopausal outcomes in women. This comprehensive analysis of RCTs (randomized controlled trials) published in the last decade was selected through a search of PubMed, Wiley, Scopus, and Web of Science (PROSPERO Identifier: CRD42024549735). Study selection and data extraction were performed using exclusion and inclusion criteria according to the PICOS framework (P: Population, I: Intervention, C: Comparison, O: Outcomes, S: Study designs). Of the twelve studies that met the criteria, 11 had a low-risk bias, but reports were conflicting on serum estradiol levels, bone density markers, and vasomotor symptoms; no significant effects on physical, psychological, or sexual functions were observed. For cardiometabolic biomarkers, short-term curcumin intake showed no significant effects, while long-term interventions using bioavailable forms of curcumin showed improvements in serum fasting glucose, fasting insulin, HOMA-IR (Homeostatic Model Assessment of Insulin Resistance), and lipid parameters. There are a limited number of studies examining the effect of curcumin intake on menopause-related outcomes. While overdose has been observed in some studies attempting to restore estradiol levels, no significant effects have been observed. However, curcumin intake impacts postmenopausal symptoms (e.g., improving symptoms of osteoporosis) through its antioxidant and anti-inflammatory effects. Different forms and doses, combinations, and durations of interventions may influence outcomes. Better-designed studies are needed to understand the potential effects of curcumin intake during menopause.

This study aimed to adapt the Psychological Food Involvement Scale (PFIS) to Turkish culture and test its validity and reliability. The PFIS measures individuals’ psychological, emotional, and social relationships with food, which significantly impact eating behaviors and health. The study was conducted with 478 participants aged 18–65. The PFIS underwent a six-stage translation and cultural adaptation process. Data collection was carried out via Google Forms, with participants completing a general information form, PFIS, and the Addiction-like Eating Behavior Scale (ALEBS). Reliability was assessed using the test-retest method. SPSS 24 was used for statistical evaluation, including internal consistency coefficient calculations, factor analysis, and correlation tests. The Kaiser-Meyer-Olkin value was 0.94, indicating an adequate sample size, and Bartlett’s test of sphericity was significant (p < 0.05). Exploratory factor analysis revealed a four-factor structure explaining 79% of the variance, with factor loadings > 0.40 and eigenvalues > 1. Confirmatory factor analysis showed good fit indices: χ2 /sd = 2.28, GFI = 0.95, AGFI = 0.93 CFI = 0.98, NFI = 0.94, RMSEA = 0.05, SRMR = 0.04). Internal consistency analysis showed high reliability, with Cronbach’s Alpha coefficients ranging from 0.86 to 0.94 across subscales. The Turkish version of the PFIS was found to be a valid and reliable tool for assessing psychological food involvement in the studied sample of the Turkish adult population.

Amaç: Seçici yeme, hayatın her döneminde karşılaşılabilen ve besin alımını sınırlandıran, psikososyal bir bozukluktur. Literatürde yapılan çalışmalar seçici yemenin hem fiziksel hem de psikolojik morbidite ile ilişkili olduğunu bildirmektedir. Bu çalışmada “The Adult Picky Eating Questionnaire”ın Türkçe uyarlaması olan Yetişkin Seçici Yeme Ölçeği’nin geçerlilik ve güvenilirliğini ortaya koymak amaçlanmıştır.Yöntem: Metodolojik araştırma tasarımı kullanılan çalışma, 2021-2022 akademik yılında Üsküdar Üniversitesi’nde 222 katılımcıyla yürütülmüştür. Google Formlar’da yapılandırılmış bir anket aracılığıyla Bilgi Formu, Yetişkin Seçici Yeme Ölçeği ve Yeme Tutum Testi uygulanmıştır. İstatistiksel değerlendirmede iç tutarlılık katsayısı, faktör analizleri ve korelasyonları IBM SPSS26® yazılımı ile yapılmıştır. Bulgular: Yetişkin Seçici Yeme Ölçeği’nin 114 kişi ile yürütülen pilot çalışmasında, Cronbach’s Alpha değeri 0.795 bulunarak, ölçeğin oldukça güvenilir olduğu ve ölçekten madde çıkartılmadan, geçerlilik analizine uygun olduğu belirlenmiştir. Çalışmanın 222 örneklemli Açımlayıcı Faktör Analizi’nde, Kaiser-Mayer-Olkin değeri 0.788 ile örneklem hacminin iyi düzeyde yeterli olduğu ve Bartlett Küresellik testi ile χ2=722.637 ve p=0.000 düzeyinde istatistiki açıdan anlamlılık olduğu bulunmuştur. Faktör yükleri >0.20 ve öz değerleri >1 olan ve toplam varyansın %56.768’ini açıklayan dört faktörlü bir yapı saptanmıştır. Çalışmanın Doğrulayıcı Faktör Analizi’nde 16 maddelik versiyonun uyum iyiliği indeksleri RMSEA=0.010; CFI=0.998; GFI=0.975; NFI=0.933; SRMR=0.059; AGFI=0.966; χ2/df=0.906 olarak yeterli uyum gösterdiği saptanmıştır. İç tutarlılık analizinde Cronbach’s Alpha katsayısı 0.829 olarak bulunmuştur. Sonuç: Yetişkinlerde seçici yemeyi ölçmeye yarayan Yetişkin Seçiçi Yeme Ölçeği’nin Türkçe Formu’nun geçerli ve güvenilir olduğu gösterilmiştir.

This study investigated the risks of eating disorders in sports where weight control is critical, focusing on apprentice jockeys and wrestlers. A total of 31 apprentice jockeys and 22 wrestlers, aged 15 to 19, participated in the study. To evaluate eating behaviors, participants completed the Eating Attitudes Test-26 (EAT-26) and the ORTO-15 test. The EAT-26 assessed the risk of disordered eating, with scores of 20 or above indicating high risk, while ORTO-15 scores below 40 suggested a risk of unhealthy eating obsession. Data were analyzed using SPSS 25.0, with a significance level set at p < 0.05. The results showed a significant difference in the EAT-26 mean scores between apprentice jockeys and wrestlers (p = 0.034). Apprentice jockeys had higher mean scores (15.97 ± 9.72) than wrestlers (11.05 ± 9.19), with 25.8% of apprentice jockeys and 13.6% of wrestlers classified as having high risk for eating disorders. Subdomain analysis revealed that bulimic and oral control behaviors were similar between groups (p > 0.05), but dieting scores were significantly higher among apprentice jockeys (p = 0.004). According to the ORTO-15 results, 67.7% of apprentice jockeys and 81.8% of wrestlers scored below 40, indicating a high prevalence of healthy eating behaviors, with no significant difference between the groups (p = 0.562). These findings highlight the heightened risk of eating disorders in weight-control sports, particularly among apprentice jockeys who compete more frequently than wrestlers. Increased dieting among jockeys may raise their vulnerability to disordered eating. Classifying wrestling and horse racing as weight-class sports may encourage athletes to adopt healthier food choices.