Yapay zekânın (YZ) örgütlerde giderek daha geniş bir kullanım alanına sahip olması, teknolojinin çalışanlar, iş süreçleri ve yönetsel uygulamalar üzerindeki etkilerinin örgütsel davranış açısından yeniden değerlendirilmesini gerekli kılmaktadır. Bu kitap bölümü, YZ’nin örgütsel yaşamdaki değişen rolünü teknik bir araçtan iş birliği ortağına ve örgütsel aktöre uzanan analitik bir süreklilik içerisinde ele almaktadır. Örgütsel aktör kavramı, YZ’ye insana özgü bilinç veya irade atfetmekten ziyade, algoritmik sistemlerin karar verme, yönlendirme, değerlendirme, koordinasyon ve kontrol gibi örgütsel süreçlere işlevsel katılımını açıklamak amacıyla kullanılmaktadır. Bölümde YZ ile örgütsel davranış arasındaki ilişki, İş Talepleri-Kaynaklar Kuramı ve Sosyo-Teknik Sistemler Kuramı birlikte kullanılarak incelenmektedir. Bu bütünleşik yaklaşım, YZ’nin örgüt içerisindeki rolü ve insan ile teknoloji arasındaki görev, yetki ve sorumluluk dağılımının çalışma sistemini biçimlendirdiğini; ortaya çıkan düzenlemelerin ise çalışanlar açısından farklı talep ve kaynaklar yaratabildiğini ileri sürmektedir. Bu doğrultuda YZ’nin çalışanlara verimlilik, bilgiye erişim, öğrenme ve gelişim olanakları sağlayabileceği; aynı zamanda iş güvencesizliği, teknolojik uyum baskısı, yoğun gözetim ve özerklik kaybı gibi yeni talepler oluşturabileceği tartışılmaktadır. Ayrıca algoritmik yönetimin kontrol, özerklik, adalet, şeffaflık ve güven üzerindeki yansımaları değerlendirilmektedir. Son olarak çalışan katılımı, yetkinlik geliştirme, insan denetimi, şeffaflık ve hesap verebilirlik temelinde insan merkezli YZ yönetiminin önemi vurgulanmaktadır. Bölüm, YZ’nin örgütsel davranış üzerindeki sonuçlarının teknolojinin kendisinden çok, insan–teknoloji ilişkisinin örgütsel olarak nasıl tasarlandığına bağlı olduğunu ortaya koymaktadır.