The education for sustainability and the environment (ESE) is an evolution of the environmental education, as it integrates environment, society, economy and politics, while appealing for social cohesion, equality, justice, cultural transformation and change in the interaction of the individuals. A school that promotes ESE desires to combine teaching, administration–leadership, culture, and being “open” and “interacting” with its community. In this context, an attempt was made to explore the perceptions of primary education executives (PEE) about the characteristics that ESE may has, as well as the formulation of an “in-school,” internal educational policy focused on ESE. The present study attempted to explore the above issues through qualitative research, deriving information from the analysis of the speech of forty PEE. The results of the research have shown that major issues are teachers’ in service training, the formation of a collaborative culture and a school “open” in the community.

A principal’s vision for their school is the cornerstone of any development strategy and educational transformation. This is not simply a general statement of aspirations but a clearly defined and inspiring “picture” of the school’s future, based on an accurate understanding of its current situation, potential and needs. A principal with vision systematically utilizes available human and material resources, motivates staff, students, parents, and local stakeholders and creates the conditions for active participation and collaboration toward common goals, incorporating core values such as equality, sustainability, and democracy into a framework for shaping a school that promotes learning, innovation, and social responsibility. The present study scrutinizes issues related to the management of a sustainable school and, in particular, outlines the “expected” characteristics of a sustainable school principal, as well as the pillars of internal policy formation, as reflected in the discourse of primary education executives in Greece.

Οι αύλειοι χώροι αποτελούν βασικό στοιχείο του σχολικού περιβάλλοντος, ένα υλικό και κοινωνικό πλαίσιο, που περιλαμβάνει έναν γεωμετρικά διαμορφωμένο χώρο που χρησιμοποιείται από ομάδες ανθρώπων που μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα και ανάγκες. Τα φυσικά και τεχνητά στοιχεία των αύλειων χώρων προκαλούν ποικίλα ερεθίσματα που προσφέρουν πολλές ευκαιρίες δράσης, αλληλεπίδρασης και ανάπτυξης εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των παιδιών. Σκοπός της έρευνάς μας ήταν να καταγραφούν τα χαρακτηριστικά του αύλειου χώρου των δημόσιων νηπιαγωγείων του Νομού Θεσσαλονίκης και οι τρόποι αξιοποίησης τους στην ανάπτυξη των παιδιών σύμφωνα με τις απόψεις των νηπιαγωγών που υπηρετούν σε αυτά και οι προτάσεις που διατυπώνουν για τη βελτίωσή τους. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο σε google form το οποίο περιλάμβανε ερωτήσεις ανοιχτού και κλειστού τύπου. Η ανάλυση των δεδομένων έγινε στις ανοιχτές ερωτήσεις με θεματική ανάλυση περιεχομένου και στις κλειστές ερωτήσεις με ποσοτική ανάλυση με τη χρήση του στατιστικού εργαλείου SPSS. Τα βασικά συμπεράσματα έδειξαν ότι οι νηπιαγωγοί θεωρούν απαραίτητη την...

Στην εργασία αυτή παρουσιάζεται η διαχρονική εξέλιξη της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης/Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία (ΠΕ/ΕΠΑ) στη διάρκεια των διαδοχικών δεκαετιών από τη θεσμοθέτησή της. Με αφετηρία το βιβλίο της «Σιωπηλής άνοιξης» της Rachel Carson έως και τη διαμόρφωση των 17 Στόχων για την Αειφόρο Ανάπτυξη (ΣAA) επιχειρούμε την παρουσίαση της πορείας της ΠΕ/ΕΠΑ. Ειδικότερα, συζητούνται οι σημαντικότεροι σταθμοί που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του περιβαλλοντικού και παιδαγωγικού πλαισίου της, του σκοπού, των στόχων, των αρχών και των στρατηγικών υλοποίησής της. Η παρουσίαση οργανώνεται ανά δεκαετία, από το 1960 έως σήμερα, και επικεντρώνεται στις σχετικές διεθνείς συναντήσεις, την ανάλυση των διακηρύξεων τους και τον αντίκτυπό τους στην θεσμοθέτηση και εξέλιξη της ΠΕ. Η συζήτηση της ιστορικής της πορείας γίνεται με την παράλληλη αναφορά ζητημάτων και αποφάσεων που σχετίζονται με την ποιότητα του περιβάλλοντος και άλλων συναφών προβλημάτων, καθώς και των στρατηγικών και πολιτικών που προτείνονταν για την αντιμετώπισή τους σε διεθνές επίπεδο.

Η παρούσα μελέτη διερευνά τη θέση των φυτών στα Παιδαγωγικά Τμήματα των Ελληνικών Πανεπιστημίων, υπό το πρίσμα του φαινομένου του ελλείμματος επίγνωσης για τα φυτά (lack of plant awareness). Υιοθετείται πολυμεθοδολογικός ερευνητικός σχεδιασμός, ο οποίος συνδυάζει ποσοτική και ποιοτική ανάλυση των προγραμμάτων σπουδών με δεδομένα ομάδων εστίασης διδασκόντων/ουσών και απόφοιτων Τμημάτων Δημοτικής και Προσχολικής Εκπαίδευσης. Η χαρτογράφηση των προγραμμάτων σπουδών ανέδειξε ότι οι ρητές αναφορές στα φυτά είναι περιορισμένες, αποσπασματικές και άνισα κατανεμημένες μεταξύ τμημάτων, ενώ συχνά εντάσσονται έμμεσα σε ευρύτερα θεματικά πλαίσια, όπως η περιβαλλοντική εκπαίδευση, η αειφορία και η βιοποικιλότητα. Τα ποιοτικά ευρήματα από τις ομάδες εστίασης καταδεικνύουν ότι τα φυτά σπάνια αποτελούν αντικείμενο ρητής και στοχευμένης παιδαγωγικής ενασχόλησης, καθώς εντάσσονται κυρίως αποσπασματικά και έμμεσα σε ευρύτερα θεματικά πλαίσια, με περιορισμένες συνδέσεις με τη διδακτική πράξη και χωρίς σαφή ακολουθία ή συστηματική εμβάθυνση στη μαθησιακή διαδικασία. Η συνδυαστική ανάλυση τριών πηγών δεδομένων καταδεικνύει την ανάγκη για ενίσχυση της ρητής,...