Dewpoint indirect evaporative cooling (DIEC) offers an energy-efficient, eco-friendly alternative to conventional air conditioning by using water and air to lower temperatures. With the rising demand for sustainable cooling solutions—especially in regions facing water scarcity and high energy costs—optimizing these systems for real-world conditions is more important than ever. One major challenge is ensuring that DIEC systems perform well when water is supplied intermittently rather than continuously. In this review, we examine how intermittent water supply affects the cooling performance and overall efficiency of DIEC systems. We discuss recent studies that highlight the importance of key factors such as the properties of heat exchanger materials, design modifications, and control strategies. Our analysis reveals that while innovative materials like hydrophilic membranes and adaptive design features can improve performance, their widespread use is often limited by cost and scalability. We also point out critical research gaps, particularly in applying intermittent water spraying to non-porous heat exchangers. Overall, our findings underscore the need for integrated water management strategies in DIEC design. We advocate a cross-disciplinary approach—bridging fluid dynamics, material science, and environmental engineering—to develop more resilient and sustainable cooling technologies.

W artykule przeanalizowano wpływ różnicy temperatury powietrza nawiewanego Δtₚ oraz sposobu sterowania instalacją wentylacyjną na zapotrzebowanie na energię w pomieszczeniu. Rozważono dwa warianty regulacji temperatury powietrza w strefie pracy: sterowanie skokowe (21–24 °C) oraz płynne (komfortowe), przy zróżnicowanych strumieniach powietrza wentylacyjnego oraz poziomach frekwencji. Wyniki analiz wykazały, że zwiększenie Δtₚ z 8 °C do 10 °C prowadzi do wzrostu zużycia energii elektrycznej na transport powietrza o ok. 60%, przy jednoczesnym istotnym ograniczeniu zapotrzebowania na energię do ogrzewania (o 68–78%). Wpływ tej zmiany na zapotrzebowanie na energię chłodniczą jest bardziej złożony i zależny od warunków pracy układu. Największe ograniczenie zapotrzebowania na energię chłodniczą (ok. 40%) uzyskano dla maksymalnej frekwencji i płynnej regulacji temperatury, natomiast najmniejsze (ok. 12%) dla maksymalnego strumienia powietrza i sterowania skokowego. Wykazano również istotny wpływ strategii sterowania na zapotrzebowanie na energię chłodniczą. Przy większych strumieniach powietrza wentylacyjnego sterowanie skokowe charakteryzuje się niższym zapotrzebowaniem (o 25–41%) w porównaniu do regulacji płynnej, przy czym różnice te maleją wraz ze zmniejszeniem strumienia powietrza. Uzyskane wyniki wskazują, że dobór różnicy temperatury Δtₚ, strumienia powietrza wentylacyjnego oraz strategii sterowania ma kluczowe znaczenie dla efektywności energetycznej systemu wentylacyjnego i powinien być rozpatrywany w sposób kompleksowy.