Bu araştırmada pandemi sürecinin çocuklarda daha önceden gözlemlenmeyen davranışsal/duygusal belirtilerin ortaya çıkışını tetikleyip tetiklemediği incelenmiş, annelerin algıladıkları stres ve umutsuzluk düzeyleri ile çocuklarının duygularını kapsayıcı işlevlerinin bu belirtilerin ortaya çıkışı ile ilişkisi değerlendirilmiştir. Bunun yanı sıra, annelerin aldığı sosyal destek, karantina sürecinin uzaması, sosyo-ekonomik koşulların bu değişkenlere etkileri incelenmiş, çocukların uzaktan eğitime uyum niteliğinin, annelerin duygu durumu ve kapsayıcılık işlevleri ile ilişkisi incelenmiştir. Pandemi döneminde 744 anneyle yürütülen çalışmada, Algılanan Stres Ölçeği, Beck Umutsuzluk Ölçeği ve Ebeveyn Çocuk Kapsayıcı İşlev Ölçeği: Kapsanamayan İlişki Alt Boyutu uygulanmıştır. Bulgular, pandemi sürecinin çocuk ve ergenlerin ruhsal süreçlerini önemli ölçüde olumsuz etkilediğine ve çocukların 58%’inde daha önceden gözlemlenmeyen veya artış gösteren duygusal ve davranışsal belirtiler ortaya çıktığına işaret etmektedir. Belirti ortaya çıkışını bildiren annelerin %35,3’i korku ve yalnızlık endişesi ile ilgili belirtilere değinirken, %25’i çocuklarının uyku sorunları yaşadıklarını, %23’ü çocuklarında öfke ve hırçınlık tepkileri gözlemlediklerini ve %17’si bedensel tepkilerle karşılaştıklarını belirtmişlerdir. Araştırma sonuçlarına göre, kapsanamayan ilişki ile çocuklarda belirti ortaya çıkışı arasında anlamlı ve pozitif yönde bir korelasyon olduğu görülmekedir. Kapsayıcı işlevi düşük annelerin umutsuzluk düzeyi ve algıladıkları stres de yüksek olup, yine çocuklarda belirti ortaya çıkışıyla ilişkilidir. Araştırmaya katılan annelerin ruhsal süreçlerini etkileyen en önemli etkenin “sosyal destek” olduğu görülmektedir.
29 March 2022 in Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi
Araştırma kapsamında COVID-19 pandemisi sürecinde annelerin ebeveynlik stresleri, aile dayanıklılıkları ve çocukyetiştirme tutumları arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini normal gelişim gösteren 3-6 yaş arasıçocuğu olan yaş aralığı 22-48 (Ort= 35,36) arasında değişen 303 anne oluşturmaktadır. Bu amaçla Demografik BilgiFormu, Aile Yılmazlık Ölçeği, Ebeveynlik Stres Ölçeği, Ebeveyn Tutum Ölçeği kullanılmıştır. Değişkenler arasındakiilişkileri saptamak amacıyla Pearson Korelasyon Katsayısı; ebeveynlik stresi ve aile dayanıklılığı değişkenlerinin,annenin demokratik ebeveyn tutumunu yordayıcı gücünü araştırmak amacıyla hiyerarşik regresyon analizikullanılmıştır. Araştırmada elde edilen bulgulara göre, annelerin ebeveynlik stresleri ile aile dayanıklılıkları arasındanegatif yönde anlamlı bir ilişki vardır. Annelerin algıladıkları aile dayanıklılıkları ile demokratik ebeveynlik tutumlarıarasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Annelerin ebeveynlik stresleri ile demokratik ebeveynliktutumları arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki vardır. Ebeveynlik stresi ve aile dayanıklılığı değişkenleri,demokratik ebeveynlik tutumu üzerinde yordayıcı olarak bulunmuştur. Bu doğrultuda annelerin ebeveynlikstreslerinin, demokratik tutumları üzerindeki olumsuz etkisininin aile dayanıklılığı ile kısmen azaldığı saptanmıştır.Araştırmanın bulguları ilgili literatür ile değerlendirilmiş, sınırlılıklar, güçlü yönler ve gelecek araştırmalar içinöneriler sunulmuştur.
31 May 2025 in Akdeniz Kadın Çalışmaları ve Toplumsal Cinsiyet Dergisi
Bu çalışmada babalık rol algısı ve baba katılımı arasındaki ilişkiler ve bu süreçlerin baba çocuk oyunlarına ve de oyun materyallerine yansımaları incelenmiştir. Araştırma, İstanbul’da yaşayan ve 7-10 yaşında çocukları olan babalardan (N= 150) oluşmaktadır. Çalışmada, Bilgilendirilmiş Onam Formu, demografik Bilgi Formu, Babalık Rolü Algı Ölçeği (BRAÖ), Baba Katılım Ölçeği (BAKÖ) ve babaların çocuklarıyla oynadıkları oyunlara ve oyunlarında kullandıkları materyallere dair açık uçlu sorular kullanılmıştır. Çalışmada babalık rolü algısı arttıkça babanın temel bakım vermeye katılımında düşüş olduğu, baba çocuk arasındaki keyfi meşguliyetin azaldığı ve babanın çocuğuna ilgi ve yakınlığının azaldığı belirlenmiştir. Babalık rol algısının babaların çocukları ile oynadıkları oyunlara ve oynarken tercih ettikleri oyun materyallerine göre de farklılıklar gösterdiği saptanmıştır. Günümüzde yeni baba tanımı ile babalık rol algısına dair saptamalar yapılsa da kültürel bağlamın babalık rol algısını şekillendirmeye devam ettiği düşünülmektedir. Alan yazın baba çocuk oyunun çocukların akademik ve sosyal becerileri için ne denli önemli olduğunun altını çizmektedir. Babaların çocukları ile oyuna teşvik edilmeye ve desteklenmeye teşvik edilmeleri konusunda cesaretlendirilmeleri önerilmektedir.
25 December 2023 in Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar
Praise is stated as a good performance resource that can increase the individual's sense of competence and motivate their new learning. When the literature is examined, the importance of communication with the child in parenting is emphasized, especially the power of the words used by the parents. Parental praise is expressed as parents' repetition of the desired behaviors in children and giving feedback that will make them feel warm and sensitive with their words and behaviors in order to indicate the satisfaction felt towards them. Studies emphasize that parental praise is an important method in child development and a method that parents use very often. It is reported that many parents prefer to use praise as a tool to build self-confidence in their child. In terms of positive discipline, it is assumed that praise creates a reward value as a result of operant conditioning and can affect behavioral acquisition in the child's development. The type of parental praise plays an important role in how children form their self-image. It is in these early relationships that children first begin to feel capable, competent, and loved. Although praise is expressed as a source of motivation when it cannot be used beneficially, it can become harmful to the child when used incorrectly or excessively. At this point, the content of the praise is important. In this study, the concept of parental praise is discussed, the content of praise, which is seen as a reference to motivation, is examined and its benefits for child development are tried to be explained.
Unrealistic optimism is considered as an optimism bias based on the individual's motives of self-exaggeration and protection and is defined as evaluating oneself more positively than others. An important example of nurturing one's own self through the concept of unrealistic optimism is the parent-child relationship. The parent's having unrealistically positive perceptions about his/her child is reported to play an important role in the parenting experience, nourishing the parent's own self and changing the interaction with the child. An individual's placing parenting at the center of their life is not only limited to seeing themselves as better than they are, but can also affect their evaluations of their child. Unrealistic parental optimism can lead to disappointment, inappropriate persistence and unpreparedness for personal threats. The expectations created by the evolutionarily adaptive ability to look on the bright side of events and the disappointments that may be experienced in line with these expectations are significant for psychological science to be examined in an important context such as child rearing. This review focuses on the motives of parents to exhibit unrealistic parental optimism, what kind of behaviors they exhibit in this context and the outcomes of these behaviors on children.