Ferroptozis, geleneksel apoptoz ve nekrozdan farklılık gösteren, demir bağımlı lipid peroksit birikiminden kaynaklanan ve yeni keşfedilen bir hücre ölüm şeklidir. Bu hücre ölümü, hücre hacminin küçülmesi ve artan mitokondriyal membran yoğunluğu dahil olmak üzere sitolojik değişiklikler ile karakterize edilmektedir. Morfolojik olarak, mitokondriyal membran yoğunlaşması ve ruptürü, mitokondriyon kristalarının küçülmesi veya yok olması ile mitokondri normalden daha küçük görülebilir. Ferroptozis, sınıf 1 ve sınıf 2 ferroptozis indükleyiciler olarak bilinen iki küçük molekül sınıfı ile indüklenebilir. Bu moleküllere ek olarak sorafenib ve artemisin türevi ilaçlar tarafından da uyarılabilmektedir. Kanser hücrelerinde ve böbrek tübül hücreleri gibi bazı normal hücrelerde, bu ilaçlar ve sınıf 1 ve 2 ferroptozis indükleyiciler ile ferroptozis tetiklenebilmektedir. Mitokondriyal voltaj bağımlı anyon kanallarının ve mitojen ile aktive olan protein kinazların aktivasyonu, endoplazmik retikulum stresinin artması ve sistin-glutamat taşıma sisteminin inhibisyonu da ferroptozisin indüklenmesinde rol oynamaktadır. Bu durum, demir metabolizmasından türetilen lipit peroksidasyon ürünlerinin ve reaktif oksijen türlerinin (ROS) birikmesi ile oluşmaktadır. Ferroptozis, demir şelatörler (örn., Deferoksamin) ve lipid peroksidasyon inhibitörleri (örn., Ferrostatin) tarafından inhibe edilebilir. Ferroptozis, lenfositoma, pankreas duktal hücre kanseri, renal hücreli karsinoma (RCC) ve hepatosellüler karsinoma (HCC) gibi bazı tümör hücrelerinin proliferasyonunda etkin bir rol oynamaktadır.

Background and Objectives. Skeletal muscle atrophy, a condition characterized by decreased muscle mass and contractility, is commonly observed in various pathological states, including prolonged inactivity, malnutrition, sarcopenia, and type 1 diabetes mellitus (T1DM). We aimed to investigate the potential therapeutic effects of pterostilbene (PTS), resveratrol (RSV), pulsed magnetic field (PMF), and their combinations on the streptozotocin- (STZ-) induced atrophy of slow- and fast-twitch skeletal muscles in rats. Material and Methods. Biomechanical analyses were utilized to examine the contractions of soleus and extensor digitorum longus (EDL) muscles, while muscle morphology was evaluated using hematoxylin-eosin staining. Immunohistochemical methods were employed to assess atrophy-related markers, including FBXO32, TRIM63, and FoxO3a. The levels of key proteins, such as pAkt, mTOR, FoxO3a, MSTN, CAPN3, TNF-α, NF-κB, MyHC IIb, MyLC 3, and GLUT4, in both skeletal muscle tissue and serum insulin levels were determined using ELISA. Total protein concentration was measured using the Bradford protein assay, and relative gene expressions of FBXO32, TRIM63, FoxO3a, 4E-BP1, p70S6K, TRIM72, and UbC were analyzed by real-time PCR. Results. Our findings suggest that antioxidants and PMF may alleviate impaired protein synthesis and degradation pathways in skeletal muscle atrophy. PTS showed a positive effect on the anabolic pathway, while RSV and PMF demonstrated potential for ameliorating the catabolic pathway. Notably, the combination therapy of antioxidants and PMF exhibited a stronger ameliorative effect on skeletal muscle atrophy than either intervention alone. Conclusion. The present results highlight the benefits of employing a multimodal approach, involving both antioxidant and PMF therapy, for the management of muscle-wasting conditions. These treatments may have potential therapeutic implications for skeletal muscle atrophy.

Amaç: Bu çalışmada, glioblastoma hücre hattında (U87) siklopamin ve temozolomid (TMZ) tedavisinin ayrı ayrı ve kombine olarak uygulanmasından sonra miR-20a ekspresyonunun araştırılması ve bu miRNA’nın glioblastoma tedavisindeki etkinliğinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: U87 MG, tedaviden önce 35 mm'lik kültür kabı üzerine yerleştirildi ve çoğaltıldı. Çalışma kapsamında 7 grup oluşturuldu: Grup 1: Kontrol grubu, Grup 2: Sham grubu (Dimetil sülfoksit), Grup 3: 2 Gün TMZ, Grup 4: 5 Gün TMZ, Grup 5: 3 saat siklopamin, Grup 6: 2 Gün TMZ + 3 saat siklopamin, Grup 7: 5 Gün TMZ + 3 saat siklopamin. Tedaviden sonra total miRNA izolasyonu ve qRT-PCR yapıldı. Bulgular: Glioblastoma hücre hattında miR-20a ekspresyonunun grup 3, grup 4, grup 5, grup 6 ve grup 7’de belirgin olarak azaldığı tespit edildi. Ancak bu azalmanın en fazla grup 7 de olduğu saptandı . Ek olarak grup 7’de hücre sayısının azaldığı görüldü. Sonuç: Glioblastoma hücrelerinde miR-20a’nın yüksek oranda eksprese olduğu; ancak siklopamin ve TMZ tedavilerinden sonra ekspresyonun azaldığı tespit edildi. miR-20a’nın glioblastoma için yeni bir terapötik hedef ve biyobelirteç olarak kullanılabileceği, siklopamin ve TMZ’nin glioblastomada tedavi amaçlı kullanılabileceği ancak bu konuda daha ileri çalışmaların yapılması gerektiği sonucuna varıldı.