Background: It is a well-established fact that late-life depression represents a significant public health issue, particularly in low- and middle-income countries experiencing rapid demographic aging. Although its clinical and societal impacts are well-recognized, data on the interplay between depressive symptoms and functional status in older populations remain limited for Türkiye. This study aimed to estimate the prevalence of depression among individuals aged 65 years or older, examine its associations with instrumental and basic activities of daily living, and identify key sociodemographic and behavioral correlates. Methods: In this study, data obtained from a population-based survey in 2264 clusters by the Turkish Statistical Institute (TUIK) were used, and weighted data were yielded from 6,036,396 adults aged 65 and over. Depression was measured using the Geriatric Depression Scale (GDS), categorizing participants as “not depressed”, “mildly depressed”, or “severely depressed”. Functional status was evaluated using the Lawton–Brody Instrumental Activities of Daily Living (IADL) Scale and the Katz Activities of Daily Living (ADL) Scale. Logistic regression models, adjusted for age and body mass index (BMI), were used to determine the associations of depression with functional impairment and various covariates, including gender, education, marital status, chronic disease, physical activity, smoking, and alcohol use. Results: Overall, the prevalence of depression in this cohort was 49.9% [95% CI = 48.7–51%], with 36.0% [95% CI = 34.8–37.0%] classified as mild and 13.9% [95% CI = 13.1–14.7%] as severe depression. IADL and ADL scores were negatively correlated with GDS scores (r = −0.416 and r = −0.321, respectively; p < 0.001). In logistic models, lower IADL scores were linked to higher odds of mild (OR = 0.797, 95% CI = [0.796–0.798], p < 0.001) and severe depression (OR = 0.689, 95% CI = [0.688–0.690], p < 0.001). Being semi-dependent or dependent in ADL further escalated depression risk. Female gender, lower education, single/divorced status, chronic disease, and inactivity also emerged as strong predictors. Conclusions: The findings of this study suggest that depression is highly prevalent among older adults in Türkiye, with functional impairment, unfavorable health behaviors, and sociodemographic vulnerabilities heightening risk. Integrating depression screening into geriatric care—alongside interventions to maintain functional independence—may help mitigate the burden of late-life depression in similar contexts.

Psychological distress is associated with problematic online shopping, but the relative and independent associations of depression, anxiety, and stress require careful evaluation without causal interpretation. This study examined their associations with continuous Online Shopping Addiction Scale (OSAS) scores after accounting for sociodemographic characteristics and online shopping frequency. A cross-sectional convenience sample included 438 adults in Türkiye (54.0% female among respondents reporting gender; mean age = 33.79, SD = 10.24); a total of 317 participated online and 121 completed printed questionnaires face to face. Pearson correlations were estimated in the full sample. Hierarchical regressions used a common complete-case sample (n = 375). Because residual diagnostics indicated heteroscedasticity and tail departures, HC3 robust standard errors and 95% confidence intervals were reported. Anxiety, depression, and stress showed statistically significant but modest correlations with OSAS total scores (r = 0.34, 0.32, and 0.27, respectively; all p < 0.001). In separate adjusted models, anxiety (ΔR² = 0.070; β = 0.283), depression (ΔR² = 0.068; β = 0.276), and stress (ΔR² = 0.042; β = 0.217) each increased explained variance (all p < 0.001). In the combined model, the DASS-21 block added ΔR² = 0.091; anxiety (β = 0.206, p = 0.002) and depression (β = 0.200, p = 0.001) had comparable independent associations, whereas stress did not (β = −0.050, p = 0.473). Online shopping frequency had the largest standardized coefficient among concurrent covariates (β = 0.280), but it is conceptually proximal to the OSAS outcome. The combined model explained 31.6% of the variance (adjusted R² = 0.291). Recruitment-mode comparisons were small and nonsignificant after Holm correction. Depression and anxiety were independently associated with higher OSAS scores, while most outcome variance remained unexplained. The findings do not establish temporal prediction, causation, or clinical diagnosis and should be interpreted in light of self-report measurement, construct overlap, residual confounding, and the digitally engaged convenience sample.

Alanyazındaki çalışmalar, doyum verici bir evlilik ya da romantik ilişkinin bireylerin hem fiziksel hem de psikolojik sağlıklarıyla yakından ilişkili olduğunu göstermektedir. Yakın ilişkilerin niteliği yalnızca kişilerarası doyum açısından değil, aynı zamanda bireylerin yaşam kalitesi, psikolojik iyi oluşu ve stresle başa çıkma süreçleri açısından da önemli sonuçlar doğurmaktadır. Bu nedenle romantik ilişki kalitesini etkileyen bireysel ve ilişkisel değişkenlerin belirlenmesi psikoloji alanında önemli bir araştırma konusu olarak ele alınmaktadır. Mevcut çalışmalar, nesne ilişkilerinin niteliğinin, zihinselleştirme kapasitesinin ve affetme eğiliminin romantik ilişki kalitesi ile anlamlı biçimde ilişkili olduğunu göstermektedir. Nesne ilişkileri, bireylerin erken dönem bakım veren deneyimleri sonucunda geliştirdikleri kendilik ve öteki temsillerini ifade ederken; zihinselleştirme kapasitesi bireyin hem kendi hem de başkalarının davranışlarını altta yatan zihinsel durumlar açısından anlayabilme becerisi olarak tanımlanmaktadır. Affetme ise romantik ilişkilerde ortaya çıkan incinme ve çatışmaların ardından ilişkisel onarımın gerçekleşmesine katkı sağlayan önemli bir psikolojik süreç olarak değerlendirilmektedir. Bununla birlikte söz konusu değişkenlerin romantik ilişki kalitesi bağlamında birlikte ele alındığı kuramsal çalışmaların sınırlı olduğu görülmektedir. Bu çalışmanın amacı, nesne ilişkileri, zihinselleştirme ve affetme kavramlarını romantik ilişki kalitesi bağlamında birlikte değerlendirerek bütünleştirici bir kuramsal çerçeve sunmaktır. Elde edilen kuramsal çıkarımların, romantik ilişki ve evlilik kalitesini artırmaya yönelik klinik müdahalelerde odaklanılması gereken alanların belirlenmesine katkı sağlayacağı düşünülmektedir.

Asghar Farhadi'nin Bir Ayrılık (2011) adlı filmi, İran'da geçen bir drama yapımıdır. Film, boşanma sürecindeki Simin ve Nadir çifti ile kızları Termeh’in ilişkilerine odaklanarak aile bireyleri arasındaki ilişkilerin karmaşıklığını ve duygusal zorluklarını ele almaktadır. Bu ilişkileri inceleyen film, yaşantısal aile terapisi kavramları ile birçok ortak noktaya sahiptir. Bu noktada Satir’in insan ilişkilerini anlamak ve iyileştirmek için geliştirdiği terapötik müdahale teknikleri, filmdeki dinamikleri kavramak için önemli bir çerçeve sunmaktadır. Aile bireyleri arasındaki dinamiklerin bireysel iletişim tarzlarına etkisi ise, Virginia Satir’in müdahale yöntemlerinden biri olan aile haritasının John Banmen’in uyarladığı versiyonu ile ele alınmıştır. Aile yapısını kuramsal çerçevelerle ele alan araştırmaların alanyazında sınırlı olduğu görülmektedir. Bu çalışmada “Bir Ayrılık” filminden seçilen örnek sahneler, Satir ve Banmen’in benzer şekilde tanımladıkları kavramlar üzerinden incelenmiştir. İlk olarak, köken aile yapısı ve buz dağı metaforu kavramsal olarak ele alınmıştır. Daha sonra Banmen’in başa çıkma tarzları, Satir’in ise iletişim tarzları olarak tanımladığı yaşamsal stratejiler incelenmiştir. Son bölümde ise filmdeki karakterlerin, temel alınan kavramsal çerçeve doğrultusunda analizleri yapılmıştır. Bahsedilen kavramsal çerçeve, yaşantısal aile terapisi metotlarıyla filmdeki aile dinamikleri üzerinden somut örneklerle açıklanmıştır. Seçilen örnek sahneler, kuramsal bilgiler ışığında belirlenmiş olup, karakterlerin etkileşimleri ve içsel deneyimleri yaşantısal aile terapisinin temel kavramlarıyla değerlendirilmiştir. Karakterlerin aile yapısı, kimliği ve beklentilerinin iletişim tarzlarını nasıl etkilediği tablo eşliğinde sunularak açıklanmıştır. Bu kavramlar aracılığıyla aile içindeki dinamiklerin anlamlandırılması, ilgili alanda çalışan terapistlere rehber niteliğinde olup; ele alınan tüm yönleriyle aile terapisi ile ilgili alanyazına katkı sağlaması hedeflenmektedir.