Zelal KARAKOÇ

Dr. Zelal KARAKOÇ

orcid

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

8Years (2019-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
15 March 2022 in Anatomia, Histologia, Embryologia
Verified
Journal Article
Closed access
ZKZelal KARAKOÇ
Zelal KARAKOÇ
UTUGUR TOPALOGLU
UGUR TOPALOGLU
BBBayram Bayram
Bayram Bayram

30 June 2022 in Dicle Üniversitesi Veteriner Fakültesi Dergisi
Verified
Journal Article
Closed access
UTUGUR TOPALOGLU
UGUR TOPALOGLU
ZKZelal KARAKOÇ
Zelal KARAKOÇ
MAMehmet Erdem Akbalık
Mehmet Erdem Akbalık
BSBerna Saruhan
Berna Saruhan
NANurşin AYDIN
Nurşin AYDIN
İntermediyer filamanlar kökeni ve hücre tipi farklı proteinler tarafından oluşturulan hücre iskeleti bileşenlerine ait proteinlerdir. Bu proteinlerin testiste; Sertoli, peritübüler miyoid ve Leydig hücrelerinde bulunduğu bilinmektedir. Bu çalışmanın amacı, testis fizyolojisi için önemli olan ve testisteki hücre iskeleti yapısına katılan sitokeratin 8 proteininin; İran, Ankara ve Van ırkı kedilerin testis dokusundaki lokalizasyonlarını immunohistokimya tekniğine göre ortaya koymaktır. Araştırmada sağlıklı yavru (dokuz çift) ve yetişkin (dokuz çift) kedilerden alınan doku örnekleri kullanıldı. Alınan doku örnekleri rutin histolojik işlemlerin ardından immunohistokimyasal streptavidin-biyotin-peroksidaz kompleks boyama metoduna tabi tutuldu. Elde edilen boyama sonuçlarında, yavru ve yetişkin kedilerde incelenen alanlarda sitokeratin 8 immunoreaktivitelesinin ırklara göre farklı olmadığı görüldü. Bununla birlikte intersitisyel dokuda ve Leydig hücrelerinde immunoreaktivitenin negatif olduğu fakat ertoli ve germ hücrelerinde ise çekirdek etrafında şekillendiği görüldü. Ayrıca epididimis ve deferens kanallarının epitellerinde de sitoplazma ve çekirdekte pozitif immunreaksiyonun olduğu belirlendi. Elde edilen bulgular sonucunda sitokeratin 8’in olgun kedilerde bir kısım farklılıkları türe özgü oluşturabildiği ve kedi testislerindeki bazı hücrelerin iskelet yapısına katılarak spermatogenezisin olgunlaşması, korunması ve spermlerin taşınması gibi önemli roller üstlenebileceği düşünülmüştür.

2 December 2019 in Eurasian Journal of Veterinary Sciences
Verified
Journal Article
Open access
ZKZelal KARAKOÇ
Zelal KARAKOÇ
UTUGUR TOPALOGLU
UGUR TOPALOGLU
MKMuzaffer Aydın Ketani
Muzaffer Aydın Ketani

7 June 2023 in Revista Científica de la Facultad de Ciencias Veterinarias
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
IOİdris Oruç
İdris Oruç
ZKZelal KARAKOÇ
Zelal KARAKOÇ
MKMuzaffer Aydın Ketani
Muzaffer Aydın Ketani
FAFiliz Akduman
Filiz Akduman
NBNazan Baksi
Nazan Baksi
ZOZeynep Oruc
Zeynep Oruc
Este estudio tuvo como objetivo investigar el efecto de Aspalathus linearis en la expresión de moléculas del complejo mayor de histocompatibilidad (MHC) que presentan antígenos a las células CD8, CD68 y T en un modelo experimental de gastritis en ratas (Rattus norvegicus). También tuvo como objetivo evaluar los cambios en los niveles de factor de necrosis tumoral alfa, mieloperoxidasa, superóxido dismutasa y malondialdehído desencadenados por las propiedades antioxidantes de la planta. En el estudio se utilizaron veinticuatro ratas albinas Wistar hembra. En un modelo de gastritis inducida por etanol, se administró A. linearis a los grupos de tratamiento por sonda oral durante 5 días. Se tomaron muestras de sangre y tejido estomacal para análisis. La evaluación bioquímica mostró que los niveles de TNF–α y mieloperoxidasa disminuyeron y la actividad de superóxido dismutasa aumentó en los grupos tratados con A. linearis en comparación con el grupo de etanol. La evaluación histoquímica reveló que la severidad de la inflamación disminuyó en las ratas con gastritis sometidas al A. linearis. También se detectó que disminuyó el número de células que mostraban expresión de CD8 y CD68. El número de células inmuno positivas MHC II fue mayor en el grupo tratado con A. linearis en comparación con el control y otros grupos de tratamiento. Se concluyó que A. linearis tiene un efecto protector sobre la mucosa gástrica al reducir la severidad del estrés oxidativo debido a sus propiedades antioxidantes, antiinflamatorias y anti apopitóticas.

1 January 2024 in Revista Científica de la Facultad de Ciencias Veterinarias
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
ZKZelal KARAKOÇ
Zelal KARAKOÇ
IOİdris Oruç
İdris Oruç
BÇBircan Çeken–Toptancı
Bircan Çeken–Toptancı
NBNazan Baksi
Nazan Baksi
MKMuzaffer Aydın Ketani
Muzaffer Aydın Ketani
La granada (Punica granatum) es una fruta que se encuentra comúnmente en el Mediterráneo e Irán, y que tiene una variedad de usos que incluyen fines medicinales, cosméticos y como especia en aplicaciones culinarias. Las funciones farmacológicas de la granada incluyen propiedades antioxidantes, antitumorales, anti hepatotoxicidad, anti lipoperoxidación y antibacterianas. El objetivo de este estudio fue evaluar la eficacia terapéutica del extracto de granada mediante la utilización de su actividad antioxidante en un modelo experimental de gastritis inducida por etanol en ratas. En el estudio se utilizaron 24 ratas albinas Wistar hembra (de 180 a 200 g). La gastritis en ratas se indujo utilizando etanol. En los grupos experimentales, se examinaron el factor de necrosis tumoral alfa, la mieloperoxidasa, la superóxido dismutasa y el malondialdehído para análisis bioquímicos. Se aplicó el método de inmunohistoquímica de estreptavidina peroxidasa a tejidos gástricos con gastritis. Se observó una diferencia estadísticamente significativa entre los niveles de superóxido dismutasa y mieloperoxidasa. La inmunorreactividad de CD8 y CD68 fue mayor en el grupo de etanol en comparación con los otros grupos. Se observó una disminución en la inmunorreactividad positiva para CD8 y CD68 en el grupo de etanol + extracto de granada en comparación con el grupo de etanol. El estudio encontró que la inmunorreactividad de MHC–I y MHC–II se encontró en ubicaciones específicas, a saber, linfocitos intraepiteliales ubicados en el epitelio, algunos endoteliales de vasos capilares y tejido conectivo. Los cambios en los marcadores de estrés antioxidante, como la superóxido dismutasa y la mieloperoxidasa, contribuyeron al efecto protector de la mucosa del extracto de granada en la gastritis inducida por etanol.

3 April 2026
Verified
Book Chapter
Closed access
NBNazan Baksi
Nazan Baksi
ZKZelal KARAKOÇ
Zelal KARAKOÇ
Diabetes mellitus, insülin sekresyonu ve/veya insülin etkisindeki bozukluklar sonucunda gelişen, hiperglisemi ile karakterize, kronik ve multisistemik bir metabolik hastalıktır. Dünya genelinde giderek artan prevalansı nedeniyle önemli bir halk sağlığı sorunu oluşturan diyabet, başlıca tip 1 ve tip 2 diabetes mellitus olmak üzere farklı alt tiplere ayrılmaktadır. Tip 1 diyabet, pankreatik β-hücrelerin otoimmün yıkımına bağlı mutlak insülin eksikliği ile karakterize edilirken; tip 2 diyabet, insülin direnci ve buna eşlik eden progresif β-hücre disfonksiyonu ile tanımlanmaktadır. Diyabetin multifaktöriyel yapısı, hastalığın patogenezinin ve komplikasyonlarının anlaşılmasında deneysel hayvan modellerinin kullanımını vazgeçilmez kılmaktadır. Bu bölümde, diyabet araştırmalarında yaygın olarak kullanılan deneysel hayvan modelleri sistematik bir yaklaşımla sınıflandırılmıştır. Tip 1 diyabet için kimyasal olarak indüklenen, kendiliğinden gelişen otoimmün, genetik ve virüsle indüklenen modeller ayrıntılı biçimde ele alınmıştır. Tip 2 diyabet modelleri ise obez ve obez olmayan genetik modeller, diyet ve kimyasal ajanlarla indüklenen modeller ile β-hücre disfonksiyonunu temel alan genetik yaklaşımlar çerçevesinde incelenmiştir. Sonuç olarak, bu bölümde ele alınan deneysel diyabet modelleri, diyabetin moleküler temellerinin aydınlatılması, hastalığa bağlı komplikasyonların mekanizmalarının anlaşılması ve yeni terapötik stratejilerin geliştirilmesi açısından önemli deneysel sistemler sunmaktadır. Diabetes mellitus is a chronic, multisystemic metabolic disease characterized by hyperglycemia resulting from impaired insulin secretion and/or insulin action. With its increasing prevalence worldwide, diabetes constitutes a significant public health problem and is divided into different subtypes, primarily type 1 and type 2 diabetes mellitus. Type 1 diabetes is characterized by absolute insulin deficiency due to autoimmune destruction of pancreatic β-cells, while type 2 diabetes is defined by insulin resistance and accompanying progressive β-cell dysfunction. The multifactorial nature of diabetes makes the use of experimental animal models indispensable in understanding the pathogenesis and complications of the disease. In this section, experimental animal models commonly used in diabetes research are classified using a systematic approach. For type 1 diabetes, chemically induced, spontaneously occurring, autoimmune, genetic, and virus-induced models are discussed in detail. Type 2 diabetes models are examined within the framework of genetic models for obese and non-obese individuals, models induced by diet and chemical agents, and genetic approaches based on β-cell dysfunction. In conclusion, the experimental diabetes models discussed in this chapter offer important experimental systems for elucidating the molecular basis of diabetes, understanding the mechanisms of disease-related complications, and developing new therapeutic strategies.