Amaç: Bu çalışmada pes planus düzeyinin dorsi ve plantar fleksör kas kuvveti ile gastroknemius ve hamstring kas esnekliğine etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya alınan her bireyin yaş, boy, ağırlık, beden kütle indeksi gibi demografik özellikleri kaydedildi. Katılımcıların Pes Planus derecelerinin değerlendirilmesinde "Feiss Çizgisi" yöntemi, rijit veya esnek pes planus sınıflandırması için de "Jack’in Parmak Kaldırma Testi" kullanıldı. Hamstring kas kısalığı "Aktif Diz Ekstansiyon Testi" ile, Gastroknemius kas kısalığı "ayak bileği dorsi fleksiyonunun gonyometrik ölçümü" ile değerlendirildi. Dorsi ve plantar fleksiyon kas kuvveti "El Dinamometresi" kullanılarak ölçüldü. Bulgular: Araştırmaya katılan 37 pes planuslu katılımcının (20 kadın, 17 erkek) yaş ortalaması 31,03±9,62 yıldı. Katılımcıların 35'i sağ dominant ekstremiteye sahipken, 2'si sol dominant ekstremiteye sahipti. Feiss Çizgisi yöntemine göre sol ayak için katılımcıların %48,6’sı 1. Derece (18 kişi), %32,4’ü 2. Derece (12 kişi) ve %13,5’i ise 3. Derece (5 kişi) pes planusa sahipken, %5,4'ünde pes planus (2 kişi) bulunmuyordu. Sol alt ekstremite için yapılan analizlere göre, ayak pes planus derecelerine ve esnek/rijit pes planus durumlarına göre; hamstring ve gastroknemius kas kısalığı ile dorsi ve plantar fleksör kas kuvveti değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Sol alt ekstremitede Jack'in Parmak Kaldırma testine göre katılımcıların %73,0'ü esnek (27 kişi), %21,6’sı rijit (8 kişi) pes planusa sahipken, %5,4'ünde ise (2 kişi) pes planus deformitesi bulunmuyordu. Sağ ayak için yapılan analizde sol ayaktan farklı olarak esnek/rijit pes planus durumuna göre hamstring kas kısalığı değerlerinde anlamlı bir farklılık saptanmıştır (p<0,05). Bu sonuç, esnek pes planus durumuna göre, hamstring kas kısalığının rijit pes planus durumunda daha fazla olduğunu göstermektedir. Sonuç: Çalışma sonuçlarına göre, sağ alt ekstremitede rijit pes planusa sahip bireylerin, esnek pes planusa sahip bireylere göre, hamstring kas kısalık düzeyleri anlamlı şekilde daha fazlaydı, fakat her iki alt ekstremitede de pes planus derecelerine göre kas kısalıkları ile kas kuvveti değerleri açısından anlamlı fark bulunmamıştır.

This study examined the effects of elastic band exercises added to a traditional warm-up program on throwing performance and viscoelastic properties of upper extremity muscles in adolescent female handballers. Thirty female handballers aged 12-18 years participated in the study. The athletes were randomly divided into control (n = 15) and experimental (n = 15) groups. While elastic band exercises in addition to a traditional warm-up program, six days a week for six weeks. Throwing performance, viscoelastic properties, strength, and endurance of the upper extremity were evaluated by the Throwing Accuracy Test, Myotonometry, Modified Push-Up, and Medicine Ball-Throw Test, respectively. Immediate effects of warm-up showed significant improvements in standing and jumping throws in the experimental group (p < 0.05), but no improvement in standing throws in the control group (p = 0.504). Regarding viscoelastic properties, a significant increase in deltoid elasticity was observed in the Experimental Group (p = 0.023). Long-term effects showed improvements in throwing accuracy and changes in viscoelastic properties in both groups, with significant differences in biceps muscle tone and stiffness in the experimental group (p < 0.05). Significant improvements were also observed in Modified Push-Up and Medicine Ball Throwing Test results in both groups (p < 0.05). In conclusion, elastic band exercises added to the traditional warm-up improved throwing accuracy and altered the viscoelastic properties of upper extremity muscles in handballers.