Objective: This study aimed to determine the effectiveness of virtual rehabilitation on balance and functionality in patients with anterior cruciate ligament (ACL) reconstruction. Methods: A total of 22 males who had undergone ACL reconstruction were divided into Nintendo and control groups. Both of the groups received six week accelerated rehabilitation in our department, and the Nintendo Wii© (Nintendo, Washington, USA) balance games were added to Nintendo group after three weeks for forty minutes a day, three times a week. Patients were evaluated for pain (visual analog scale), functionality (Lower Extremity Functional Scale), center of gravity (COG) and balance (Nintendo Wii©) at the baseline and end of the 3th and 6th week of rehabilitation program. Results: Similar improvements were determined in the pain, functionality, COG and balance scores of the two groups at the end of the treatment program and there were no significant differences between the groups in the amount of change in all parameters (p= 0.256, 0.393, 0.707, 1.000).Conclusion: According to the results of this study the Nintendo Wii© balance games applied in the clinic under physiotherapist supervision did not change the outcome of the rehabilitation in early period after ACL reconstruction.

Amaç: Engelli çocuğa sahip ebeveynlerin bakım yükleri ile fiziksel aktivite seviyeleri arasındaki ilişkiyi belirlemektir.Yöntem: Çalışmaya istenilen kriterlere uyan 100 ebeveyn dahil edilmiştir. Veriler elektronik ortamda toplanmış olup katılımcıların sosyo-demografik bilgileri için “Genel Bilgi Formu”, fiziksel aktivite seviyeleri için “Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi Kısa Formu (UFAA-KF)”, bakım yükü için “Zarit Bakım Verme Yükü Ölçeği (ZBVYÖ)” kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların %42.6’sının düşük düzey, %44.6’sının orta düzey ve %11.9’unun yüksek düzey fiziksel aktivite yaptığı saptanmıştır. Ebeveynlerin %18.8’i az/hiç derecede, %50.5’i hafif/orta derecede ve %29.7’si orta/ileri derecede bakım verme yüküne sahip bulunmuştur. Bakım yükü ile çocuğun engel oranı arasında pozitif yönde düşük düzeyde anlamlı bir ilişki bulunmuştur (r=0.205, p0.05). Fiziksel aktivite seviyeleri yüksek olan ebeveynlerin, orta düzey olanlara göre bakım yükü puanları istatistiksel olarak daha yüksek bulunmuştur (r=0.023, p<0.05).Sonuç: Çocukların engel oranı arttıkça ebeveynlerin bakım yükünün arttığı bununla birlikte yüksek düzey fiziksel aktivitede bulunan ebeveynlerin bakım yükünün daha fazla olduğu görülmüştür.

Background/Objectives: Multiple Sclerosis (MS) is a chronic neurological condition that impairs motor and sensory functions, particularly gait. Non-invasive neuromodulation techniques aim to enhance functional recovery and motor–cognitive outcomes, though their effectiveness remains debated. This study compared the effects of transcranial direct current stimulation (tDCS) and trans-spinal direct current stimulation (tsDCS), combined with robotic-assisted gait training (RAGT), on motor function and fatigue in people with MS (pwMS). Methods: This double-blind, randomized, sham-controlled clinical trial included 35 pwMS, who participated in 12 sessions of 20 min anodal tDCS (n = 11), cathodal tsDCS (n = 12), or sham treatment (n = 12), in addition to RAGT. Primary outcomes were assessed using the Timed 25-foot Walk (T25-FW), Timed Up and Go (TUG), walking speed, and Multiple Sclerosis Walking Scale-12 (MSWS-12). Fatigue was assessed with the Fatigue Severity Scale (FSS) and the Fatigue Impact Scale (FIS). ClinicalTrials number: NCT06121635. Results: Significant improvements in gait speed, T25-FW, MSWS-12, TUG scores, and fatigue (FSS) favored tDCS and tsDCS over sham stimulation. While no differences were found between tDCS and tsDCS, the tsDCS group showed a significant improvement in the FIS physical subscale compared to sham, unlike the tDCS group. Conclusions: tDCS and tsDCS, combined with RAGT, improve walking and reduce fatigue in pwMS, highlighting their potential in motor rehabilitation.

Objective: The aim of this study was to determine the relationship between core endurance and physical activity level in healthy young adults. Methods: This study was conducted with 310 university students [male=154 (49.7%) and female=156 (50.3%)] aged between 17 and 28 who attended Dokuz Eylul University. A sociodemographic data form was filled by all participants. Physical activity levels of the students were evaluated using the International Physical Activity Questionnaire (IPAQ). Core endurance was measured using anterior and right/left plank tests.Results: The average anterior plank test period of the participants was 77.0±43.8 sec. and the average lateral plank test period was 43.9±28.0 sec. We found that 14.8% (n=46) of the participants were inactive, 48.1% (n=149) were minimally active, and 37.1% (n=115) were very active, according to the IPAQ. According to the IPAQ data, vigorous physical activity, moderate physical activity, and walking variables in male participants were significantly higher than female participants (p<0.05). Plank test periods (anterior and lateral) of participant which have vigorous and moderate physical activity was significantly higher (p<0.05).Conclusion: There was no statistically significant relationship between core endurance and physical activity level. According to this study, physical activity is not influenced by core endurance. Particularly, in order to protect or increase the endurance of the core muscles, which have an important role in the prevention of mechanical lumbar problems, it was thought that only physical exercises would not be sufficient and it should be performed special exercises for these muscles.

Amaç: Bu çalışmada pes planus düzeyinin dorsi ve plantar fleksör kas kuvveti ile gastroknemius ve hamstring kas esnekliğine etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışmaya alınan her bireyin yaş, boy, ağırlık, beden kütle indeksi gibi demografik özellikleri kaydedildi. Katılımcıların Pes Planus derecelerinin değerlendirilmesinde "Feiss Çizgisi" yöntemi, rijit veya esnek pes planus sınıflandırması için de "Jack’in Parmak Kaldırma Testi" kullanıldı. Hamstring kas kısalığı "Aktif Diz Ekstansiyon Testi" ile, Gastroknemius kas kısalığı "ayak bileği dorsi fleksiyonunun gonyometrik ölçümü" ile değerlendirildi. Dorsi ve plantar fleksiyon kas kuvveti "El Dinamometresi" kullanılarak ölçüldü. Bulgular: Araştırmaya katılan 37 pes planuslu katılımcının (20 kadın, 17 erkek) yaş ortalaması 31,03±9,62 yıldı. Katılımcıların 35'i sağ dominant ekstremiteye sahipken, 2'si sol dominant ekstremiteye sahipti. Feiss Çizgisi yöntemine göre sol ayak için katılımcıların %48,6’sı 1. Derece (18 kişi), %32,4’ü 2. Derece (12 kişi) ve %13,5’i ise 3. Derece (5 kişi) pes planusa sahipken, %5,4'ünde pes planus (2 kişi) bulunmuyordu. Sol alt ekstremite için yapılan analizlere göre, ayak pes planus derecelerine ve esnek/rijit pes planus durumlarına göre; hamstring ve gastroknemius kas kısalığı ile dorsi ve plantar fleksör kas kuvveti değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Sol alt ekstremitede Jack'in Parmak Kaldırma testine göre katılımcıların %73,0'ü esnek (27 kişi), %21,6’sı rijit (8 kişi) pes planusa sahipken, %5,4'ünde ise (2 kişi) pes planus deformitesi bulunmuyordu. Sağ ayak için yapılan analizde sol ayaktan farklı olarak esnek/rijit pes planus durumuna göre hamstring kas kısalığı değerlerinde anlamlı bir farklılık saptanmıştır (p<0,05). Bu sonuç, esnek pes planus durumuna göre, hamstring kas kısalığının rijit pes planus durumunda daha fazla olduğunu göstermektedir. Sonuç: Çalışma sonuçlarına göre, sağ alt ekstremitede rijit pes planusa sahip bireylerin, esnek pes planusa sahip bireylere göre, hamstring kas kısalık düzeyleri anlamlı şekilde daha fazlaydı, fakat her iki alt ekstremitede de pes planus derecelerine göre kas kısalıkları ile kas kuvveti değerleri açısından anlamlı fark bulunmamıştır.