The decision-making process for the adaptive reuse of cultural heritage requires the evaluation of multiple criteria because of its multifaceted structure. The criteria determined through a literature review were weighted by experts and ranked according to their degree of importance via the DEMATEL method, which is a multicriteria decision-making technique. This study, conducted by integrating the importance levels of the criteria determined by the DEMATEL method with Geographic Information Systems (GIS) techniques, was applied to Yediocak Primary School, one of the significant buildings in Osmaniye, affected by the 2023 Kahramanmaraş Pazarcık Earthquake and heavily damaged during the event. The DEMATEL analysis demonstrated that economic value, regional potential, and compatibility with the new function are the primary cause-group criteria, whereas architectural, cultural, and social values are predominantly situated within the effect group. The spatial assessment yielded a low suitability score for the current primary school function (0.3954). The hybrid DEMATEL + GIS index (0.2598) confirmed that a building’s reuse as a high-occupancy school is constrained by seismic risk, its position on a heavily trafficked corridor, and relatively limited access to healthcare and emergency assembly areas. This study aimed to establish a new framework for the adaptive reuse of historic buildings.

When a user-oriented design in restricted temporary shelters is read through children, the idea that such a relationship may create a paradox emerges. Considering that these areas are generally used after disasters, it is usual that the sudden, rapid and unplanned construction process cannot be carried out with participatory design practice. Within this approach, the study underlines that sheltering after a disaster is one of the most important needs of individuals and questions the feasibility of designing a post-earthquake temporary shelter center located in the city of Osmaniye, which defines an inward-oriented limited space, by considering the needs of children. From this point of view, data was collected through passive observation and interview techniques in order to analyze the needs and demands of children in Osmaniye temporary accommodation center, and it was revealed that approaches that focus on the user are suitable for projects to be carried out even in temporary accommodation centers that define a limited area.

Amaç ve kapsam: Türkiye’de binlerce can kaybına yol açan pek çok deprem yaşanmıştır. Bunlardan birisi olan 6 Şubat Pazarcık depremi çok miktarda can ve mal kaybına neden olmuştur. Doğu Anadolu fay hattı üzerinde oluşan bu depremler başta deprem odak noktasının yer aldığı şehirler olmak üzere, Osmaniye’de büyük kayıplara yol açmıştır. Afad İl Müdürlüğünden alınan veriler doğrultusunda; kentte toplam 9011 adet konut ağır hasarlı, 531 adet acil yıkılacak konut ve 679 adet yıkılmış konut bulunmaktadır. Deprem sonrası normalleşme aşamasında ilk olarak çözümlenmesi gereken konu barınma problemidir. Çalışmada; inşaatına başlanan konutların yer seçimi, projelendirilmesi ve bunların yörenin sosyo-ekonomik, kültürel yapısıyla ilgili yönleri incelenmeye çalışılmıştır. Methodoloji: Çalışmada gözlem, fotoğraflama, anket ve görüşme teknikleri kullanılmıştır. Osmaniye’de meydana gelen yıkımlar için Toprakkale ilçesinde inşaatına başlanan deprem konutları ve Hasanbeyli ilçesinde yapımı devam eden afet konutları için 280 soruluk anket uygulanmıştır. Sorular SPSS veri programında değerlendirilmiştir. Araştırma Sınırlamaları: Araştırma Osmaniye Toprakkale ve Hasanbeyli’de yapımı devam eden afet konutlarıyla sınırlandırılmıştır. Bulgular: Farklı demografik verilere sahip iki farklı alan üzerinde yapılan çalışmada sorunların ortak, ihtiyaçların farklı olduğu tespit edilmiştir. Yapılan anketlerle her iki bölgedeki katılımcıların yeni yerleşim yerinden memnun olmadıkları, konutları genel olarak iyi, orta başlığında değerlendirdikleri ancak konutların bölgesel ihtiyaçları karşılamadığı tespit edilmiştir. Çıkarımlar: Depremzedelere afet konutu üretim süreci yalnızca barınma probleminin çözümü olarak görülmemeli, toplumsal, sosyo-kültürel ihtiyaçların tümüne cevap veren bir fiziksel çevre oluşturma süreci olarak ele alınmalıdır. Sonuçlar: Önceden tasarlanmış olan tip projeleri her afet bölgesinde uygulamak yerine, bölgeye özgü çözümler öngörülmelidir. Deprem sonrası kalıcı konut tasarımına kullanıcı ve paydaşların dâhil edilmesi başarı düzeyini arttıracaktır.

Objective: In the post-pandemic period in Turkey, the use of secondary housing as permanent housing is common. While Dörtyol summer residences, which constitute the study area, were used only in summer or on weekends until 2020, their usage pattern changed after the pandemic process and the Pazarcık and Hatay earthquakes, and they started to be used as permanent residences. Theoretical Framework: The fact that the property owners, who preferred to live in their summer residences instead of their houses in the city center due to the lower risk of disease and isolated socialization during the pandemic process, continued to use this place despite the secondary disaster risk after the 2023 Pazarcık and Hatay earthquakes raised a question mark. The use of houses that were previously used only in the summer months also in the winter months has necessitated some changes in the houses. In this context, the article traces the reasons for the use of secondary dwellings as primary dwellings in the post-earthquake period and the spatial change in the dwellings. Method: In the study, qualitative and quantitative data techniques were used together to identify the decisions affecting spatial transformation. A survey of 100 respondents was supplemented with oral interviews. Results and Discussion: As a result, data were obtained on the reasons why the participants prefer secondary housing, the problems they experience, daily life practices, neighborhood relations, and furniture features. Originality/Value: The study supports transforming the post-earthquake reconstruction process into an opportunity and envisioning architectural projects that adopt sustainability principles.

Kentleşme sürecinde yaşanan olumsuzluklar, toplumsal yaşamdaki değişiklikler, sosyo-kültürel ve dış etkenler gibi nedenlerle tarihi yapılar zaman içerisinde özgün işlevleri ile kullanılamamaktadırlar. Koruma bağlamında tarihi yapıların yeniden işlevlendirilerek kullanımı, kentin sahip olduğu kültürel ve mimari değerlerin yaşatılmasında önemli bir uygulamadır. Değerlerin yaşatıldığı bu koruma anlayışı ile yapı yaşamına devam etmekte, aynı zamanda ekonomik ve kültürel açıdan süreklilik sağlanmaktadır. Ancak binalara yeni kullanımlar tanımlanırken yapılacak düzenlemelerde yapının mevcut mekân kurgusu göz önünde bulundurularak, yapıya en az müdahale ile en uygun işlevin verilmesi gerekmektedir. Bu yaklaşım doğrultusunda; çalışmada Osmaniye’nin mimari dokusunu yansıtan ve kentteki koruma çalışmalarının ilklerinden olan “Doğruözler Konağı”nın yeniden işlevlendirme süreci ele alınmıştır. Osmaniye çarşısı içerisinde kalan, konut olma işlevini yitiren yapı, süreç içerisinde satın alma yoluyla Osmaniye Belediyesine geçmiştir. 2015 yılında Osmaniye Belediyesinin misafirlerini ağırlamak için restorasyonu yapılan tarihi bina, kullanılmaması ve bakımı yapılmaması sebebiyle atıl kalmıştır. Konağın, 2022’de yeniden işlevlendirme yöntemi ile “Mutfak Müzesi’ne” dönüşümü planlanmış, revize restorasyon projeleri hazırlanmıştır. Çalışmada Mutfak Müzesi olarak yeniden kullanıma açılması planlanan yapının yeni işlev ile mekânsal açıdan uyumunu ortaya koymak ve yeniden kullanımda işlev seçiminin önemine dikkat çekmek istenmektedir. Bu doğrultuda “Doğruözler Konağı” örneğinden hareketle tarihi yapıların yüklenecek yeni işlevlerle kültür hayatımıza kazandırılması konusuna bir bakış açısı geliştirmek hedeflenmektedir. Bu bağlamda tarihi yapıların yeniden kullanımındaki işleve olan uyumu çevresel ve mimari ölçekte analizlerle “Doğruözler Konağı” üzerinden sorgulanmış ve tarihi yapılara verilecek yeni işlevler için bir altlık oluşturmak amaçlanmıştır.

University campuses located within cities function as small-scale urban living areas and are expected to be designed to ensure easy and equitable access for all segments of society. In this context, in the first stage of the present study, the criteria identified from the literature on campus-scale accessibility were presented to experts for weighting. The weighted criteria were scored using the AHP method by an expert group across four commonly used pedestrian axes within the campus. In the second stage, a Geographic Information System (GIS)-based composite Accessibility Suitability Index (ASI) was applied across the entire campus pedestrian network. Then, this index was combined with the renormalized AHP weights. The analyses revealed that at Osmaniye Korkut Ata University, Axis 1 fell into the “medium” category, while the other three axes were classified as “low.” Improvement proposals were developed to address the deficiencies identified in the study area. These recommendations are expected to positively influence environmental factors and boost pedestrian use on the Karacaoğlan Campus of Osmaniye Korkut Ata University.